MrKend54l zei:
Concrete vraag dan. Waar trek je de lijn? Welke kinderen mogen dan niet geboren worden? Het syndroom van down valt al af vermoed ik (is een zeer duidelijke, ook al wil ik de effectieve meerkost op een leven daar wel eens van weten. Volgens mij is dat minder dan de meeste denken.)? Maar andere ziektes ook dan? En welke aangeboren ziekten tolereer je dan wel? Diegene die goedkoop te genezen zijn? Of ook diegene die goedkoop in te tomen zijn?
En wat doe je met mensen die na hun geboorte ernstig ziek worden en dan potentieel veel gaan kosten? Stel nu iemand die ziek wordt, en gedurende heel zijn leven meer heeft gekost dan een ongeboren kind met down ooit gedurende heel zijn leven zou gekost hebben. Kan je dat tolereren?
We moeten ons vragen stellen bij de sociale zekerheid en hoe we deze betaalbaar gaan houden. Dat staat wel vast. Maar dat kan je wel op meerdere manieren doen.
De lijn ligt volgens mij op het moment dat die geboren is. Als we die als maatschappij hebben laten geboren worden, dan draait de maatschappij er daarna maar mee voor op. Of dit nu iemand is die met down geboren is omdat het niet gedetecteerd werd of omdat het iemand is die tegevolge van een erge ziekte zwaar hulpbehoevende is.
Welke aangeboren ziekten tolereer ik. Degene waarbij enerzijds de zelfredzaamheid van de persoon, zowel intellectueel als fysisch niet gecompromitteerd is. Emotioneel wil ik voorlopig nog over het hoofd zien, of er moet expliciet bewijs zijn dat x% narcist / massamoordenaar wordt (maar bon, misschien zou ik mijn eigen dan ook moeten hebben laten aborteren...). Allez je begrijpt wel wat ik wil zeggen denk ik. Is de ziekte goedkoop te stabiliseren, dan heb ik er geen probleem mee om dat te tolereren zolang men volledig zelfredzaam blijft.
Het probleem dat ik persoonlijk heb met het euthaniseren van mensen die na hun geboorte ernstig ziek worden, is dat dit voor mij mag INDIEN ze er zelf voor kiezen. Maar dat ik wel vindt dat ze geholpen moeten worden om hun leven te leiden. Maar indien het zou toegestaan worden om die ook maar van het leven te beroven, dan is het een slippery slope om naar de toekomst te zeggen van kijk, leuk geniet nog van uw pensioen. Maar zodra je moeilijk te been bent dan is het in plaats van tijd voor het rusthuis, tijd voor de pijp aan maarten te geven. Dat lijkt mij erover.
Al kan ik vanuit een maatschappelijk standpunt, en kostenstandpunt, dat perfect begrijpen dat men rationeel tot die beslissing zou kunnen komen. Of ik die beslissing zou willen nemen... daar heb ik mijn twijfels over. Indien een meerderheid hiervoor zou opteren. Zou ik dat volgen... ja omdat ik het voordeel ervan zou inzien op de maatschappij. Ook al zou dat hard zijn. Maar bon, men heeft mij al meerdere keren gezegd dat ik een harde persoon ben.
Maar bon, de lijn moet niet gelegd worden waar ik die zou leggen. Ik zou die door de maatschappij laten leggen. Aangezien het de maatschappij is die opdraait voor de kost ervoor tgv zijn aandeel in de zorgverzekering. En ik kan daar dan ook perfect mee leven. Maar als dit naar hogere belastingen leidt, dan moet de maatschappij er ook niet flauw over doen. Als dit naar ethisch minder aangename consequenties leidt, dan is mijn besluitvorming hetzelfde. Dat is voor mij wat een democratie wil zeggen. Dat je niet enkel het ethisch kompas van 1 persoon volgt, maar dit van de gemeenschap waar je deel van bent.
