Avondland zei:
Doorgedreven rationalisering leidde ook tot een verregaande dehumanisering van de oorlogsvoering. Twee zijdes van de medaille.
De enige keerzijde van dehumanisering van oorlogsvoering lijkt me dan weer de romantische verheerlijking van het oorlogsvoeren door naïeve escapisten.
Kan zijn, maar dat neemt niet weg dat nepotisme nog altijd bestaat. Het bestaan van lobbygroepen en het voorzien van zetels in een raad van bestuur van een bepaalde bank of bedrijf is ook een vorm van patronagenetwerken uitbouwen. Zeker in de VS is dat zo.
Nepotisme is nooit uit te sluiten omdat het in de menselijke aard ligt familie en vrienden voorrang te geven, net zoals het in de menselijke aard ligt iemand te helpen als we er zelf voordeel bij kunnen halen (alhoewel ik ook geloof dat altruïsme in de menselijke aard ligt). Neemt echter niet weg dat autocratieën en dictaturen de geïnstitutionaliseerde vorm van nepotisme zijn, omdat het enkel de vertrouwelingen van de dictator of de leidinggevende elite zijn die macht zullen verwerven. Ons-kent-ons in staatsuitvoering.
En dan? Ik hang nu eenmaal meer aan bij de ene dan bij de andere, dus acht ik de ideeën van de ene hoger dan de andere. Er is vrijheid van meningsuiting, maar dat wil niet zeggen dat meningen gelijk zijn. En maar goed ook.
Blij dat je toegeeft dat het meningen zijn. Een niet aandachtig lezer zou er wel eens van kunnen uitgaan dat je feiten poneert.
Ik kon evengoed een citaat van Hitler of Mussolini gebruiken, maar dan krijg ik weer een gezaag en geklaag over mij dat dat geen lieve heertjes waren. Nu goed, Churchill was ook geen vredeslievende democraat maar ik vond zijn citaat net heel krachtig overkomen.
Churchill was wel op en top democraat en heeft een oorlog gevoerd om de democratie te beschermen. Hij geloofde mateloos in vrijheid en open debat en verachtte iedere vorm staatsgezag dat de mensen oplegde hoe ze zouden moeten leven, zoals het totalitaire Naziregime. Hij was ook een groot voorvechter van de parlementaire democratie en bevestigde in zijn toespraak aan het House in 1941 dat het parlement en niet hij of de Koningin van het grootste belang voor het welzijn van de natie was.
Een quote van Churchill gebruiken om tegen democratie te ageren lijkt me toch getuigen van een gebrek aan inzicht in de ironische humor van de man die zelfs door Labour tot allergrootste parlementair van de Britse geschiedenis werd uitgeroepen.
