den crack zei:
Als er ooit zo een "titaan" flare komt, gaan ze bv wel moeten de astronauten in het ISS evacueren.
Ze hebben overlaatst bij een flare al eens naar het meest beschermde deel van het ISS moeten evacueren.
En het ISS heeft nochtans altijd bescherming van het magnetisch veld van de aarde.
Dat is vooral omdat een zonnevlam draadloze communicatie verstoort, en het ISS onbestuurbaar kan maken zonder dat de opvarenden hulp van de grondstations kunnen inroepen. De astronauten zijn ook kwetsbaarder voor straling wegens niet meer binnen de dampkring (die straling beperkt verstrooit).
Een zonnevlam is niet echt een risico voor onze planeet, omdat het elektromagnetisch veld sowieso sterk genoeg is om zelfs zeer sterke zonnevlammen af te buigen. Overbelasting van het elektriciteitsnet is (aan de zonbeschenen kant van de planeet) wel een theoretische mogelijkheid bij zeer sterke zonnevlammen, maar rechtstreekse biologische schade niet. In tegenstelling tot bvb
gamma ray bursts.
spliffrider zei:
Hier is het probleem met die scheefgeslagen vergelijkingen:
Het mag dan statistisch gezien wel waar zijn; dat er meer mensen omkomen tgv energievorm X dan Y; dat is echter maar één luik van een deftige risicoanalyse.
Hoe is de formule weer? Gevaar = Risico x Impact
Buiten ruimtevaart ken ik geen enkele andere sector met zo'n sterke veiligheidsmaatregelen als de (Europese) nucleaire sector. Het risico is dus zeer klein, maar de potentiële impact enorm. Bij windturbines is de veiligheid van industrieel niveau, maar de impact navenant minder.
Sowieso is het een non-discussie, want de hoogspanningslijnen die kerncentrales nodig hebben, hebben volgens mij al veel meer slachtoffers geëist dan windturbines
.
WarCry-dude zei:
Wat mij eigenlijk het meeste stoort bij kernenergie is het afval. Ik heb nu niet de tijd om grondig onderzoek te doen online maar blijft dat niet honderden jaren radioactief? Ik stel er mij vragen bij of we dat gewoon maar kunnen blijven begraven of op de oceaanbodem gooien.
Hoogradioactief materiaal kan tot 500.000 jaar gevaarlijk blijven, en tot 2 miljoen jaar radioactief blijven. Men moet dus zoeken naar geologische systemen waarvan men weet dat ze zo stabiel zijn dat ze het menselijk ras kunnen overleven, en die zo diep zitten dat een lek onmogelijk de bovengrondse wereld kan beïnvloeden. Er zijn een aantal mogelijkheden, maar on-shore diepteberging lijkt op dit moment de meest realistische te zijn (noot: maar bestaat nog nergens).
Het op zee dumpen van nucleair afval is sinds 1993 verboden. De laatste Belgische dumping gebeurde in 1982. België heeft lange tijd een dumpingsite in de Atlantische oceaan gehad, een duizendtal kilometer ten westen van Portugal. Daar ligt meer dan 23.000 ton Belgisch (laag)radioactief afval, wat van ons land een van de relatief grote nucleaire zeedumpers heeft gemaakt (ongeveer in dezelfde klasse als de VS), maar nog altijd klein in vergelijking met landen zoals de Sovjet-Unie of het UK (die twintig maal meer gedumpt hebben). Niet ver van de dumpingsite ligt ook een gezonken Russische nucleaire onderzeeër.
crazyman2 zei:
Uranium is na één keer niet om in de vuilbak te smijten, aangezien het niet alle uranium opgebruikt na één cyclus. Maar ze doen er blijkbaar nogal moeilijk over om het te hergebruiken, plus het zit vol andere meuk dat men niet goed kwijtraakt in een reactor.
De nieuwe soort centrales kan er blijkbaar wel mee overweg. Althans, dat hebben ze tegen mij gezegd.
Je kan verbruikte nucleaire brandstof herbruiken in MOX. De meeste moderne Europese reactoren, zoals die in Doel, kunnen daarmee overweg. Het recycleren in MOX is echter nogal duur. Wegens de zeer specifieke installaties die er voor vereist zijn, zijn er slechts een aantal bedrijven die MOX kunnen produceren. Dat zorgt voor lange en dure transporten van nucleair afval. Het feit dat milieuactivisten zo'n transporten altijd saboteren maakt het er ook niet goedkoper op
. Daarom is het economisch interessanter om gewoon nieuwe nucleaire brandstof aan te kopen.
Reactors van de volgende generatie zouden de nucleaire brandstof kunnen transmuteren zodat ze er veel meer van verbranden dan de paar procenten die huidige reactoren doen, maar daar zijn we nog lang niet.
