Met zo een visie op de mens ben ik toch wel eens benieuwd naar uw verwachtingen voor de toekomst Oldskooler.
Een ding steekt mij vooral tegen: "Mensen zijn nu eenmaal zo", bull-shit. Mensen werden en worden zo gemaakt, ge zit nu eenmaal vast in een systeem dat van u verwacht dat ge zo functioneert, als ge dat niet doet eindigt ge in de goot, en veel mensen zijn liever een asociale rotzak dan dat ze op straat belanden. Betekent dat dat "de mens zo is"? Volgens mij helemaal niet. Nu zal ongetwijfeld het verleden aangehaald worden, over hoe de mens altijd zo geweest is, en daar ben ik het grotendeels mee eens, maar er vanuit gaan dat dat dan betekent dat de mens ook altijd zo zal blijven vind ik gewoon nonsens.
Dog-eat-dog enzo kan allemaal goed zijn, maar ge vergeet precies wel dat daar ooit een einde aan MOET komen, of toch op zijn minst iets deftig zal moeten veranderen. Eindeloze groei bestaat niet, of ze moeten al iets fantastisch ontdekken de komende jaren/decennia.
Ik wil dit toch ook nog eens even omdraaien:
Men tracht ons anders aan te leren, maar de innerlijke natuur verander je niet zomaar.
Ofwel
heeft men ons iets aangeleerd dat onze innerlijke natuur onderdrukt

Ge vergeet precies dat dit er niet allemaal zomaar gekomen is? Dat de mens evolueert en blijft evolueren? En dat allerlei factoren sturen in welke richting we evolueren? Dat een consumptiemaatschappij, ook uiterst consumptie gerichte mensen kweekt, die daar hun prioriteit van maken, is dat echt verwonderlijk? Om het met een onnozel voorbeeld te duiden: Ik kan tegen kinder-sportschoentjes uit sweatshops zijn, maar als mijn (fictieve) zoontje op school gepest wordt omdat hij zo geen schoenen heeft, wat moet ik dan op de eerste plaats zetten? Mijn idealisme of het leven van mijn kind? En zo is het met alles, ofwel volgt ge, ofwel botst het met zowat alles in uw leven. Ik vind het niet nodig dat een kleine met een jas van 100€*rondloopt, maar stuur hem eens naar een deftige school met een goedkoop jaske... Mensen worden niet zo geboren (hoewel in deze maatschappij wel, van in uw wieg doet ge er al aan mee), mensen worden zo gemaakt.
Uw hersenen worden van 's morgens tot 's avonds volgepompt met "dingen die ge moet hebben", geen wonder dat voor veel mensen het enige dat nog betekenis heeft het eigen gewin is. En het ergste is dat dat "plezier" van zodanig korte duur is dat er continu meer en meer moet komen, hoeveel mensen kent gij die een maand nadat ze hun nieuwe gsm hebben, waar ze zoooo gelukkig mee waren, al terug kotsbeu zijn en weer een nieuwe willen? Ik ken er zo zéér veel, op naar het volgende hapje kunstmatig geluk, en om daaraan te voldoen, zullen veel mensen inderdaad over lijken gaan. Maar wat is dan de ware oorsprong van dat gedrag? De mens zelf zeker? De mens heeft maar weinig behoeften, de geest daarentegen.
Waarom kan het mensen geen zak meer schelen dat hun sportschoenen door arme uitgebuite kindjes gemaakt worden? Omdat het belangrijker geworden is om die sportschoenen te hebben, dan door wie ze gemaakt zijn, dat is niet altijd zo geweest
De 'goede' mensen, en diegenen die je het meest kan vertrouwen, zijn diegenen die aan dit patroon voldoen, maar van zichzelf weten dat ze hypocriet zijn.
Deze mensen aanvaarden het leven met een knipoog en zullen een naaste nooit te hard een mes in de rug steken.
De ergsten zijn diegenen die werkelijk denken dat ze goed handelen.
Amai, dus mensen die een ander geen mes in de rug zouden steken, dat zijn de ergsten? En 'goede' mensen zijn mensen die met het systeem meelopen maar stiekem denken dat ze er niet deel uit van willen maken? Goede mensen zijn mensen die staan voor wat ze geloven, sorry, maar als gij niet staat voor wat ge gelooft dan vind ik u inderdaad hypocriet.
(Oh jee, ik heb gezegd dat ik meen dat de mens van nature goed is, shitstorm ahead!)