Bluto zei:
Iedereen mag wat mij betreft denken wat hij wil. Weet jij dan hoe al jouw favoriete artiesten denken en zou jij niet meer van hun muziek kunnen genieten als zij op bepaalde vlakken anderes dachten dan jij?
Als die artiest hardleers was en tijdens een Belgisch concert onverdraagzame teksten te hore brengt, kan ik begrijpen dat er een reactie op komt. Ik vind echter niet dat we artiesten moeten gaan weren omdat ze enigzins andere normen en waarden hebben dan wij. Als er tijdens een concert haat gepropageerd wordt, moet ertegen ingegrepen worden, maar het lijkt mij duidelijk dat dit hier niet het geval was.
Akkoord.
Bluto zei:
Eigenlijk zouden we dan totaal niet meer naar Jamaicaanse muziek mogen luisteren, want ze zijn daar blijkbaar allemaal tegen homoseksualiteit.
Hier ligt het iets genuanceerder imo.
Reggae/dancehall is dikwijls, maar niet altijd, nauw verbonden met rastafari. Deze godsdienst/sekte heeft zoals elke godsdienst vele kamers en onderverdelingen en is zoals eerder gezegd gebaseerd op de bijbel en christendom, maar er bestaan ook islamitische en joodse rastafari. Om maar te zeggen dat het iets heel divers is.
Rastafari is gegroeid uit zwartnationalisme en panafrikanisme. Maar zoals in elke godsdienst heb je liberalen en orthodoxen/fundi's.
Zo zal je zien dat de geweerde artiesten doorgaans Bobo Shanti's zijn. Capleton, Sizzla... omwille vd homofobie, rituelen, kledijvoorschriften, omgangsregels etc ea striktere interpretering van bijbel.
Andere takken van de rastafari én reggae artiesten hebben het panafrikanisme en zwartnationalisme overstegen om de boodschap van eenheid, respect, vrede te globaliseren. Zij hebben het zwartnationalisme doorbroken en geloven in een wereldgemeenschap die constant vecht tegen het systeem en voor gelijke rechten voor iedereen. Haat tegen homo's is onbestaand in hun repertoire en weerstand in het algemeen is gebundeld tegen 'the system babylon' en andere metaforen waar ook Europeanen zich in vinden. Dikwijls slaat Babylon op de strijd tegen politiestaten, armoede, steun voor bepaalde afrikaanse volksleiders en afkeuring van westerse kolonisatiepolitiek.
Wat dit betekent voor Jamaicaanse muziek is dat dancehall doorgaans meer agressiever getint is, zowel instrumentaal als vocaal, en ook meer Bobo Shanti's telt in de rangen.
Reggae is dan weer meer doordrongen van de positieve boodschap en heeft daarom ook veel meer succes in Europa (itt tot pakweg de USA waar dancehall veel populairder is als reggae).
Om maar te zeggen, je kan je godsdienst en de bijbel altijd negatief en positief interpreteren en in dit geval is het ook weer een extreem voorbeeld van de cultuur die de meeste aandacht trekt. Beetje simplistisch uitgelegd maar het komt daar op neer.
)