Epyon zei:
Geconstrueerde identiteiten zijn een anachronisme geworden. Dankzij de alomtegenwoordigheid van persoonlijke communicatiemogelijkheden en het ongebreidelde aanbod van diverse informatiekanalen is er voor iedere culturele en ideologische ingesteldheid wat wils. De moderne communicatietechnologie werkt een culturele atomisering in de hand en de vooruitgang op het technologische vlak vergrendelt die atomisering.
Een identiteit construeren zoals sommige regimes in het verleden plachten te doen is vandaag de dag dus nog meer onmogelijk geworden. Tegenstanders van de geconstrueerde identiteit of promotors van een andere identiteit vechten tegenwoordig met dezelfde of betere (communicatie)wapens dan het instituut die de identiteit construeert. Bovendien is de bevolking ondertussen geëmancipeerd genoeg geworden om zelf haar identiteit te bepalen, en die aan te passen wanneer en hoe haar dit goed uitkomt.
Hoogstens kan je een Bush-doctrine toepassen, het wij-tegen-zij sentiment, maar zoals bewezen verliest de bevolking daar al snel haar interesse in vanaf als er iets meer zinnenprikkelend gebeurt. Bovendien bouw je met een wij-tegen-zij doctrine geen duurzame identiteit op. De Bush-administratie, het enige relevante voorbeeld voor deze moderne tijd, heeft het geprobeerd en de Amerikaanse identiteit is sindsdien onduidelijker dan ooit - en de interne verdeeldheid groter dan ooit.
Identiteitsvorming is vandaag nog steeds mogelijk, echter gebaseerd op andere normen en waarden. In het recente verleden was de vorming van een maatschappelijke identiteit voornamelijk gefundeerd op religieuze normen en waarden. Door de secularisering lijkt het dat we evolueren naar een normloze of geatomiseerde wereld maar dat is maar schijn. We creëren gewoon een nieuw maatschappelijk kader waar we allemaal onszelf kunnen in terugvinden. We verwijzen niet meer naar de Bijbel maar naar de universele rechten van de mens, ons nieuw gemeenschappelijk kader.
Echter wel, zoals je zegt is identiteitsvorming geen stabiel gegeven meer die ons wordt opgelegd, de mens kiest nu zelf tot welke groepen hij wil behoren en construeert zo zijn eigen bricolage aan identiteiten. Alhoewel? Ik heb de indruk dat het niet meer mr. Pastoor, mr. de vakbond, mr. de patron is die zegt wat we moeten doen of tot welke groep we behoren. Maar wel een geglobaliseerd links-liberale stroming die alsmaar meer en meer tracht radicale ideeën, die evengoed een bestaansreden hebben, uit te roeien.
Of de mens dus geëmancipeerd is betwijfel ik. De burger moet denken wat de links-liberale politiek denkt. Van partij wisselen is geen teken van emancipatie, want je blijft braafjes functioneren binnen het kader van de links-liberale rechtstaat. Emancipatie is er pas als je denkt buiten de grenzen die u worden opgelegd en radicaal anders wil zijn. Als je identiteiten of normen ontwikkelt die volledig de uwe zijn, ook al zou dit strijdig zijn met de opgelegde normen.
Ten laatste, de mens is geen solitair wezen maar is afhankelijk van anderen, aldus zal hij blijven groepen afscheiden van elkander om zekerheid, orde en rust te scheppen in zijn eigen denkwereld. Een wij-zij mentaliteit (van sport, religie, politiek, mediagebruik, tot gaming consoles toe) zal dus altijd blijven bestaan.
. En dat is het leuke aan de hedendaagse maatschappij: mensen laten zich niet zomaar meer zaken opleggen, maar zijn gelukkig heel wat kritischer geworden. 
