nixie zei:
Dat is de politiek.
Ik ken iemand die assistent was van een federaal minister in wording.
Persoon is daar weggelopen omdat iedereen daar enkel aan zichzelf denkt.
Een groter nest narcisten vind je nergens.
Zo triest om te horen. Ben ik dan de enige naïeveling die écht graag aan politiek zou doen om zaken verwezenlijkt te krijgen in het maatschappelijk belang?
Of is het zoals iemand ooit eens zei in een interview met De Vadder:
1) De meeste mensen stappen in de politiek met een idealistische houding
2) komen vervolgens terecht in een wereld waar al eens gegraaid wordt, waar u al eens iets aangeboden wordt in ruil voor iets anders, en verzeilen zo in een systeem die resulteert in 2 opties: ofwel blijf je in de politiek, word je daar aanvaard, word je daar met rust gelaten, ... zolang je maar meedraait met de oogjes dichtknijpen links en rechts. Ofwel blijf je koppig vasthouden aan uw principes, vecht je tegen de windmolens en word je zodanig gesaboteerd dat je geen enkele kans maakt om in de politiek te blijven.
3) Resultaat: de narcisten voelen zich in de politiek als een visje in het water en de meeste idealisten vliegen eruit of worden rot in een mand vol rotte appels.
Veel ligt ook aan ons politiek model die ook wel eens een particratie genoemd wordt: teveel macht bij de partijleiding, wat resulteert in te weinig macht voor de volksvertegenwoordigers. Wat een verschil met de VS waar volksvertegenwoordigers probleemloos tegen wetten stemmen van hun partijgenoten, zonder te moeten vrezen voor ontslag of zoals in België zou gebeuren: een slechte plaats toegewezen krijgen op de volgende verkiezingslijst waardoor ze niet meer verkozen raken. Daar dienen ze nog echt het volk, i.p.v. de partijleiding te dienen. Daar moet echt iets aan gedaan worden.
Maar soit, ik weiger cynisch te worden. Ik ken enkele mensen die in de politiek zitten waarvan ik weet dat ze het doen uit idealisme en kan niet geloven zij zich zouden verleiden tot politieke wanpraktijken.
