Ohm zei:
Elke dag een ander geslacht. Zou ik wel zien zitten.
De ene dag wat curryworsten erin vlammen en de andere zonder veel gene tegen nen boom plassen.
Zo werkt het natuurlijk niet.
Bende schizofrenen als je het mij vraagt.
Ik weet dat ik er niet op moet reageren... maar toch :doh:
Mijn vriendin is dus zo iemand die niet helemaal in het ene hokje, maar ook niet helemaal in het andere hokje valt. Ze is geboren als jongen, maar voelde dat het niet klopte. Dat is enorm zwaar voor haar geweest, net zoals vele transgenders heeft ze zelfmoordgedachten gehad, en heel veel angst voor hoe de omgeving (familie, vrienden, op het werk) erop zou reageren. Vanaf ze een jaar of 17, 18 was, is dat haar enorm zwaar opgebroken. Even heeft ze het kunnen managen door een soort stiekem dubbelleven te leiden, maar op den duur begon dat ook te wegen. Zeker omdat ze toen in een enorme mannenwereld werkte. Haar baas had ook wel door dat er iets niet klopte, en heeft haar wel eens gevraagd wat er scheelde. "Is er iets, ben je homo, je mag dat zeggen hoor?" Ze kon daarop niet anders antwoorden dan dat het iets veel ergers was.
Ondertussen hadden haar ouders ook door dat er iets serieus scheelde. Ze trok zich alsmaar terug in haar kamer, ze heeft jaren geen woord gezegd. Tot ze het aan haar zus verteld heeft, die haar heeft overtuigd om het te zeggen tegen haar ouders. De moeilijkste drempel overwonnen, denk je dan... Maar haar ouders hadden daar ook helemaal geen ervaring mee, die wisten totaal niet hoe ze daar mee om moesten gaan en zaten echt een periode met hun handen in het haar. Dat heeft heel zwaar gewogen op het gezinsleven toen. Zowel haar mama en haar papa hebben hiervoor hulp voor moeten zoeken, omdat ze er zelf aan onderdoor gingen, tot aan een opname aan toe. Uiteindelijk werd haar mama zwaar ziek, waardoor ze veel dingen konden relativeren en begrijpen dat mijn vriendin echt niet voor de lol 'moeilijk deed', en dat mijn vriendin zich echt héél slecht in haar vel voelde.
Zo is mijn vriendin begonnen aan het traject... Psychologen, psychiaters, endocrinologen, chirurgen,... Ze is begonnen met de hormoonbehandeling, en bloeide helemaal open en werd een ander mens. Ik kan je zeggen dat zowel haar ouders als ik nu af en toe wensen dat ze eens vijf minuten haar mond hield

Maar goed, daar houdt het nog niet op, natuurlijk. Net in transitie, wel hormonen maar nog geen operaties, naamswijziging of geslachtswijziging op de identiteitskaart. En net toen was ze op zoek naar werk. Ze heeft meer dan eens te horen gekregen dat ze maar moest terugkomen 'als alles achter de rug is'.
Momenteel zit ze eigenlijk nog steeds midden in die transitie. Hormoonbehandeling, wel naamswijziging maar geen operaties of geslachtswijziging op de identiteitskaart. Ze is lang bezig geweest met het traject naar de operatie, maar 1) dat is erg duur (€3000 dat ze zelf moet betalen), 2) dat duurt lang en is intensief (bvb. aantal maanden laserbehandeling voor definitieve ontharing) en 3) ze heeft ook wel wat schrik voor de operatie, de pijn, de revalidatie en de levenslange gevolgen (want daar houdt het écht niet op, personen die een neovagina krijgen moeten bijvoorbeeld de rest van hun leven dilateren om te zorgen dat de neovagina niet dicht groeit).
En daar komt nog eens bij dat ze eigenlijk best wel gelukkig is, nu. Ze heeft een vrouwelijke naam, mensen spreken haar negen van de tien keer aan als vrouw, ze heeft een leuke vriendin

D), mensen in haar omgeving aanvaarden haar grotendeels zoals ze is. Ze heeft best mannelijke hobby's (auto's, techniek, klussen), en als ze daarmee bezig is draagt ze gewoon werkkledij die vuil mag worden. Ze kan zich ook mooi opkleden voor een feestje, met jurkje en hakjes en alles. Mensen die weten dat ze transgender is, vragen soms aan mij of ze nu van man naar vrouw, of van vrouw naar man gaat, omdat het niet helemaal duidelijk is. Ze heeft best wel een androgyn voorkomen, en afhankelijk van hoe ze zich kleedt kan ze zowel doorgaan voor man, als vrouw, als iets er tussenin. En dat vindt ze fijn. Ze wil niet moeten kiezen want ze kan niet kiezen. Ze houdt van haar 'mannelijke' hobby's, ze heeft absoluut geen probleem met het feit dat ze haar mannelijk geslachtsdeel nog heeft, en de geslachtswijziging hoeft van haar ook niet zo zeer (ook omwille van praktische redenen, als ze van M naar V gaat, krijgt ze een nieuw rijksregisternummer wat ook gevolgen heeft voor haar auto's en de keuring, want zij is dan zogezegd een nieuwe eigenaar). Ze kan zowel haar mannelijke kant als haar vrouwelijke kant omarmen. Maar de enige reden dat ze die mannelijke kant kan omarmen, is net omdat ze haar vrouwelijke kant ook vrij heeft kunnen laten. Ze is niet man, ze is niet vrouw, ze valt ergens tussenin en dat vindt ze helemaal niet erg.
Wat niet wil zeggen dat anderen er ook zo over denken... Zelfs in haar naaste familie vinden mensen dat "als ze toch vrouw wil zijn, ze dan maar alles moet doen", alsof die mensen persoonlijk last hebben van het feit wat er wel of niet tussen haar benen zit

Ook in de holebi- en transgenderwereld voelt ze zich niet altijd oké. Ze is biseksueel, wat er ook wat tussenin valt, én ze is niet de typische vrouwelijke transgender die plots ultravrouwelijk met hoge hakken en strakke kleedjes en heel veel make-up voor de dag komt. Vroeger kwam ze wel eens bij transgenderverenigingen, maar zelfs dáár voelde ze zich een buitenbeentje omdat ze gewoon een lange broek aan had, bijvoorbeeld. En dan kwamen de schuldgevoelens. Is ze wel transgender genoeg? Is ze überhaupt wel transgender? Maakt ze niet de verkeerde keuze, moet ze specifiek voor één van die hokjes gaan (en welke dan, beiden voelen niet 100% oké), wat vinden andere mensen daar eigenlijk van?
Veel mensen die behoren tot een minderheid vinden uiteindelijk soelaas in andere leden van die groep, de gemeenschap, zeg maar. Mijn vriendin heeft dat echter nooit gehad, want ze viel altijd wel ergens tussen. Ze is niet homoseksueel want ze voelt zich vrouw, ze is niet lesbisch want ze valt ook op mannen, ze is niet man want ze voelt zich vrouw, maar ze is ook niet vrouw want ze houdt nog te veel van haar mannelijke kant en wil daar absoluut geen definitief afscheid van nemen. Ze heeft hier meer dan eens wenend aan de keukentafel gezeten omdat ze het allemaal niet goed meer wist, omdat ze de druk voelt van familie en de buitenwereld. Moet ze nu verder gaan met 'het transgender traject'? Moet ze die afspraak bij de chirurg nu voor een derde keer verzetten? Helemaal afzeggen wil ze ook niet, want dan eindigt ze weer onderaan de wachtlijst en wat als ze op een dag wél die operatie wil?
Ze is er zelf nog niet helemaal over uit, misschien zal ze dat ook nooit zijn en dat is helemaal oké. Het is háár lichaam en haar leven, tenslotte. Maar doen alsof ze de ene dag vrolijk tegen de boom staat te plassen (... zou ze eens moeten proberen, als transgendervrouw... levensgevaarlijk), de volgende dag vrolijk als meisje door het leven gaat en het allemaal maar een soort schizofrene vrolijke boel is waarbij ze wispelturig is, geen goesting heeft om zich op iets toe te leggen en alles maar voortkomt uit een soort je m'en foutisme en speciaal willen zijn of willen opvallen... Sorry, maar dat doet echt zwaar afbreuk aan alles wat ik hierboven heb geschreven, en wat echt geen uitzondering is. Van alle transgenders heeft 62% al eens zelfmoordgedachten gehad, en 22% ooit een zelfmoordpoging ondernomen. Dat is twee op drie, en één op vijf. Dat is echt niet omdat het zo'n vrolijke losbandige boel is, allemaal.