Ik ben geneigd degenen bij te treden die stellen dat het ideale scenario voor een kind natuurlijk een gezin met een vader én een moeder is, die op hun beurt ook nog van elkaar houden - en niet louter al ruziënd samenblijven om wille van de kinderen -.
De realiteit is natuurlijk dat veel kinderen, véél meer dan dat er ooit geadopteerd zijn door homokoppels, dat niet meer hebben, hetzij door (v)echtscheidingen hetzij door tragedie (vroegtijdige dood van (een) ouder(s)), of dat zelfs nooit gehad hebben (ongehuwde moeders). In die optiek lijkt het mij nog altijd beter om als kind 2 liefhebbende ouders van hetzelfde geslacht te hebben, dan één of geen ouders. Hoe dan ook, hoewel er volgens mij wel degelijke belangrijke verschillen zijn tussen de geslachten, en 2 mannen nooit volledig de taak van een moeder noch 2 vrouwen de taak van een vader volledig zullen kunnen overnemen, zijn ook daar oplossingen voor: ooms, tantes, grootouders, etc.
Er werd hier verwezen naar de geschiedenis en evolutie van de mens, ik zou denken als je daarop terugvalt dat het belangrijkste dat je daar uit moet leren net is dat "it takes a village to raise a child".
Kort gesteld ben ik dus zeker niet tegen adoptie door homokoppels, zeker niet wanneer het gaat om biologische kinderen van één van de twee ouders in dat koppel. Enkel in een scenario waarin ceteris paribus men moet kiezen tussen een even goed heterokoppel en een even goed homokoppel om een niet-biologisch kind door te laten adopteren, zou ik nog steeds het voordeel geven aan het eerste. Maar ceteris paribus clausules zijn doorgaans gereserveerd voor uiterst hypothetische scenario's.
Het homohuwelijk daar kan een redelijk persoon eigenlijk sowieso weinig tegen hebben, buiten dat ik tout court eigenlijk geen fan ben van de belastingvoordelen voor kinderloze koppels ook bij heterokoppels maar dat is een politieke discussie.