Mij hebben ze ook hoogbegaafd genoemd en in de praktijk kwam het erop neer dat ik mij doodverveelde in de klas en dat ik mij echt niet bezig kon houden met poppen of dansjes op muziek of zo... Ik ben ook zowat mijn hele leven gepest geweest erom en nog pas ik niet echt in het plaatje, maar eerlijk gezegd vind ik dat ook niet erg. Ik heb nog altijd voortdurend uitdaging nodig in wat ik doe, zodra iets te makkelijk haalbaar is moet het moeilijker worden of ik geef het op omdat het saai is. Ik weet dat ik ambetant word anders...
Of ik nu hoogbegaafd bén of niet, bwa, what's in a name? Mijn ouders hebben mij nooit gepusht daartoe (je moet al goed gek zijn om een hoogbegaaf kind te willen, die hebben bijna altijd gedragsproblemen), maar ik kon een heel stuk vroeger lezen dan de rest en interesseerde mij meer in dingen bijleren en denkspelletjes (van puzzels tot raadsels tot gewoon wiskundeoefeningen...) So what? Ik heb ook nog aan zelfmoord gedacht hoor, maar nu zoek ik gewoon die uitdaging en probeer ik zo sociaal mogelijk te doen. Ik begrijp die jongen wel, en de mensen die hem pestten op zich ook. Volwassenen doen het net zo goed later.