UltimateWeapon
Legacy Member
Bedankt voor uwe post C|n
Misschien effkes reageren op die aanpak van mij.
Ik weet dat hij soms agressief en scherp is. Daar zijn ook verschillende redenen voor.
- zo ben ik
- Als iedereen alle posts zou lezen, vanuit mijn standpunt, dan zou iedereen zien wat voor absurditeit er soms gepost wordt (gezien vanuit mijn standpunt). In die absurditeit is het soms moeilijk voor mij om "niet scherp" te worden...
Ik vind dat sommige mensen te licht over de dingen heen gaan (of ik te zwaar? who knows). Maar ook weer, als je de beelden elke dag op het nieuws ziet, de verhalen elke dag in de krant leest, dan is het standpunt van Atheïsten denk ik het zwaarste om met deze wereld om te gaan. Ik weet niet hoe C|n dit ziet maar dat is tenminste hoe ik dat ervaar.
Voor gelovigen is er, bij alles wat er gebeurd, toch nog een gevoel van: "er is daarboven een God die het wel controleert" of "het is misschien niet nutteloos wat er gebeurd" of "aan het einde van dit leven wordt dat wel gecorrigeerd met een hemel of een hel" of zo van die toestanden...
Ik als Atheïst daarentegen, heb zeer veel moeite met het vinden van enige "zin" in wat er allemaal gebeurd door religie. Een mensenleven is, in mijn ogen, iets uniek dat verdwijnt bij de dood, voor altijd. Het enige wat ik zie als er een persoon sterft door religie (bijvoorbeeld zelfmoordterroristen) dat zijn mensen die hun leven kwijt zijn en geen enkele vorm van herkansing krijgen, net omdat het definitief stopt bij de dood. Hier heb ik het dan puur over mensen die sterven door religie, maar ik heb het ook over mensenlevens die volledig getekend worden in dienst van religie.
Meisjes die een leven lang gesluierd en onderdanig door het leven moeten gaan, dat is een mensenleven dat uiteindelijk nooit de kans krijgt, of heeft gekregen, om gewoon "de mens" te zijn, beter gezegd de persoonlijkheid te zijn, dat zij oorspronkelijk hoorde te zijn.
Ik ga heel eerlijk zijn, als ik een keuze had, dan zou ik waarschijnlijk sterk overwegen om gelovig te zijn. Dit zal sommigen waarschijnlijk verbazen dat zoiets uit mijn mond komt...
Maar zoals ik eerder al heb gezegd: Atheïsme is geen keuze. Ik kan niet van vandaag op morgen zeggen: ik word gelovig.
De reden daarvoor is omdat ik "weet" dat het slechts een soort van "roes" is waarin je je bevindt, dat is iets dat de wetenschap mij heeft geleerd.
Van de andere kant zou ik het ook eerder een egoïstische keuze vinden, omdat ik het eerder een dichtknijpen van de ogen vindt. Wereldwijd maakt religie slachtoffers en ik denk dat het belangrijk is dat er mensen zijn die opstaan tegen deze vorm van misbruik en niet zomaar meegaan in die "roes".
Ik word vooral boos als ik mensen hoor die simpelweg beslissen om te negeren. Ik denk dat dat 1 van de meest egoïstische houdingen is dat een mens kan hebben. Als iemand een ander mens dood in teken van religie (zelfmoordterroristen) dan is een commentaar zoals "deze personen zouden het sowieso gedaan hebben, ook al was er geen religie" enkel en alleen een commentaar om te negeren dat het daadwerkelijk in teken van de religie was dat die persoon zich heeft opgeblazen.
Hetzelfde voor oorlogen, mensen zeggen: "zonder religie zou er ook oorlog zijn". Er zou inderdaad nog altijd oorlog zijn, maar naar mijn mening minder omdat er ook minder reden toe zal zijn. Elke religie profileert zich als "de juiste religie" en de God van deze religie is "de enige God". Een logisch gevolg hiervan is: conflict.
De vraag die ik mij dan stel is: "conflict waarvoor?"
Het is dit soort van absurditeit dat ik als Atheïst elke dag ervaar.
Als je al die dingen samen neemt dan hebt ge misschien een idee over hoe ik mijn standpunt "ervaar" en waarom ik in sommige posts van mij scherp uithaal naar bepaalde personen.
Misschien effkes reageren op die aanpak van mij.
Ik weet dat hij soms agressief en scherp is. Daar zijn ook verschillende redenen voor.
- zo ben ik

- Als iedereen alle posts zou lezen, vanuit mijn standpunt, dan zou iedereen zien wat voor absurditeit er soms gepost wordt (gezien vanuit mijn standpunt). In die absurditeit is het soms moeilijk voor mij om "niet scherp" te worden...
Ik vind dat sommige mensen te licht over de dingen heen gaan (of ik te zwaar? who knows). Maar ook weer, als je de beelden elke dag op het nieuws ziet, de verhalen elke dag in de krant leest, dan is het standpunt van Atheïsten denk ik het zwaarste om met deze wereld om te gaan. Ik weet niet hoe C|n dit ziet maar dat is tenminste hoe ik dat ervaar.
Voor gelovigen is er, bij alles wat er gebeurd, toch nog een gevoel van: "er is daarboven een God die het wel controleert" of "het is misschien niet nutteloos wat er gebeurd" of "aan het einde van dit leven wordt dat wel gecorrigeerd met een hemel of een hel" of zo van die toestanden...
Ik als Atheïst daarentegen, heb zeer veel moeite met het vinden van enige "zin" in wat er allemaal gebeurd door religie. Een mensenleven is, in mijn ogen, iets uniek dat verdwijnt bij de dood, voor altijd. Het enige wat ik zie als er een persoon sterft door religie (bijvoorbeeld zelfmoordterroristen) dat zijn mensen die hun leven kwijt zijn en geen enkele vorm van herkansing krijgen, net omdat het definitief stopt bij de dood. Hier heb ik het dan puur over mensen die sterven door religie, maar ik heb het ook over mensenlevens die volledig getekend worden in dienst van religie.
Meisjes die een leven lang gesluierd en onderdanig door het leven moeten gaan, dat is een mensenleven dat uiteindelijk nooit de kans krijgt, of heeft gekregen, om gewoon "de mens" te zijn, beter gezegd de persoonlijkheid te zijn, dat zij oorspronkelijk hoorde te zijn.
Ik ga heel eerlijk zijn, als ik een keuze had, dan zou ik waarschijnlijk sterk overwegen om gelovig te zijn. Dit zal sommigen waarschijnlijk verbazen dat zoiets uit mijn mond komt...
Maar zoals ik eerder al heb gezegd: Atheïsme is geen keuze. Ik kan niet van vandaag op morgen zeggen: ik word gelovig.
De reden daarvoor is omdat ik "weet" dat het slechts een soort van "roes" is waarin je je bevindt, dat is iets dat de wetenschap mij heeft geleerd.
Van de andere kant zou ik het ook eerder een egoïstische keuze vinden, omdat ik het eerder een dichtknijpen van de ogen vindt. Wereldwijd maakt religie slachtoffers en ik denk dat het belangrijk is dat er mensen zijn die opstaan tegen deze vorm van misbruik en niet zomaar meegaan in die "roes".
Ik word vooral boos als ik mensen hoor die simpelweg beslissen om te negeren. Ik denk dat dat 1 van de meest egoïstische houdingen is dat een mens kan hebben. Als iemand een ander mens dood in teken van religie (zelfmoordterroristen) dan is een commentaar zoals "deze personen zouden het sowieso gedaan hebben, ook al was er geen religie" enkel en alleen een commentaar om te negeren dat het daadwerkelijk in teken van de religie was dat die persoon zich heeft opgeblazen.
Hetzelfde voor oorlogen, mensen zeggen: "zonder religie zou er ook oorlog zijn". Er zou inderdaad nog altijd oorlog zijn, maar naar mijn mening minder omdat er ook minder reden toe zal zijn. Elke religie profileert zich als "de juiste religie" en de God van deze religie is "de enige God". Een logisch gevolg hiervan is: conflict.
De vraag die ik mij dan stel is: "conflict waarvoor?"
Het is dit soort van absurditeit dat ik als Atheïst elke dag ervaar.
Als je al die dingen samen neemt dan hebt ge misschien een idee over hoe ik mijn standpunt "ervaar" en waarom ik in sommige posts van mij scherp uithaal naar bepaalde personen.
.
)