JPV
Legacy Member
op een centrale lijkt me tweetaligheid véél belangrijker, gezien telefonisch contact. Dat daar een voldoende aantal (néé, niet 1 a 2) tweetaligen moeten zitten lijkt me evident. Organiseer dan ook die dienst zo dat gans Brabant samen zit, gezien tweetaligheid nog altijd niet wil zeggen dat een Waal een paniekerige westvlaming of antwerpenaar zal verstaan.nixie zei:Dat zie ik toch iets anders.
Ja er moeten mensen zijn om die ambulance te besturen.
Maar een ambulancier die niet kan communiceren met zijn "patiënten" of met de centrale is even nuttig als geen ambulancier.
Maar dan ga je aanhalen dat die met een "patiënt" of de centrale die zijn taal spreekt wel kan helpen. True.
Maar gezien ambulanciers gelukkig ook zonder woorden héél veel kunnen doen (reanimatie zou anders nutteloos zijn), vind ik het feit dat er onvoldoende franstaligen zijn eigenlijk véél minder erg dan op centrales.
kijk, nu heb je, vermoed ik, in het Brusselse 3 bevoegde diensten, zowel bij oproepdiensten als bij ambulanciers:nixie zei:Neem 1 op 2 "patiënten" is franstalig.
De ambulancier is nederlandstalig.
Krijgt een oproep van de franstalige centrale en na veel uitleggen heeft hij door waar hij moet zijn.
De "patiënt" is franstalig en de ambulancier kan niet de eerste vaststellingen doen.
Ergste geval heeft dit permanente letsels of zelf de dood tot gevolg.
Dat kan/wil je toch niet op je geweten hebben...
- Vlaams Brabant: 100% Nederlandstalig, redelijk wat kennis van Frans
- Brussel: officieel tweetalig, in de praktijk gebrekkige kennis van Nederlands bij niet onbelangrijk aantal mensen
- Waals brabant: 100% Franstalig, héél beperkte kennis Nederlands
waarom organiseer je dat dan niet dat je die 3 diensten samensmijt in 1 dienst, waarbij telkens genoeg Vlamingen aanwezig zijn die telefoons kunnen overnemen en dispatchen naar een ambulancier die voldoende de taal kent van de persoon die belt. Laat in die streek dan ook bvb toe dat ze, direct na het bellen, kunnen zeggen dat ze een Nederlandstalige/Franstalige aan de lijn willen (eventueel gewoon door op een toets te drukken, de politie mag discussieren of Vlaanderen nu het hekje of het sterretje moet hebben).
100% tweetaligheid eisen op alle niveaus is praktisch onmogelijk, je zal ALTIJD het risico hebben als je het anders organiseert dat je zo'n zaken op je geweten hebt. En wat is belangrijker? perfecte tweetaligheid van iedereen die praktisch toch onmogelijk is of goeie dispatching, met ambulanciers die dan uitgestuurd worden afhankelijk van de taal (met een basiskennis van woordjes: "heb je pijn", "keel", "slikken", ...
weinig kennis of géén kennis? je zou verschieten van het aantal Vlamingen met gebrekkig Frans... natuurlijk is het algemene niveau in Vlaanderen van Frans wel wat hoger dan omgekeerd.nixie zei:Nieuwsgierigheid, ik weet uit ervaring dat er redelijk wat franstalige worden aangenomen die weinig tot zelf geen nederlands kunnen voor 2 talige jobs bij overheidsdiensten.
Worden er ook nederlandstalige die geen frans kunnen zo aangeworven?
Bij de 2 overheidsdiensten dat ik heb gewerkt heb ik er zo mss 1 iemand tegen gekomen terwijl de franstalige met weinig nederlands kennis niet op 2 handen te tellen waren. (niks tegen die mensen persoonlijk hé)
't zal sterk afhangen van de vereiste niveau van tweetaligheid, er zijn zeker diensten (vast personeel van topadministraties) die perfect tweetalig zijn.
) de weerstand van de Franstaligen pas echt heeft aangewakkerd omdat ze "dat onverstaanbaar dialect" nota bene als concurrent voor het Frans gingen toelaten op het overheidsniveau ! En omdat dat toen allemaal maar "half z'n gat" werd gedaan (slechte vertalingen door Nederlandsonkundige ambtenaren) hamerden de Vlamingen steeds meer op gelijkwaardigheid. Die eis voor echte gelijkwaardigheid verwekte bij de Franstaligen een diepe afkeer voor iedereen die flamingant was. Zelfs in 1930, toen België al 100 jaar bestond ... waren de Franstaligen niet bereid om de gehele tweetaligheid van België te aanvaarden. Zij vreesden o.a. dat de grote aantallen Vlamingen die zich in Wallonië hadden gevestigd (de voorouders van de huidige Daerdens, Van Cauwenberghes, Van Gompels, Spitaels enz... in Wallonië) hun eigen taal zouden behouden en Wallonië zouden "ontfransen".
.