Pol86
Legacy Member
Deze week is er al heel wat te doen geweest rond de toekomstplannen van ING en de bijhorende ontslagen.
Hoewel dit erg is, lijkt het mij dat deze ontslagronde zelf slechts een voetnoot in de geschiedenis zal zijn.
Hetgeen ik mij wel vragen bij stel is dat onder andere Geert Noels stelt dat op termijn alle jobs gedigitaliseerd zullen worden. Gezien dit werkloosheid met zich meebrengt, zou dit opgelost moeten worden met een basisinkomen. Het voordeel zou dus ook zijn dat iedereen meer vrije tijd heeft en dat we dus een warmere samenleving zullen hebben.
Op korte termijn lijkt mij dit inderdaad een ideale wereld.
Anderzijds vraag ik mij af of dit op de iets langere termijn geen depressies met zich meer zal brengen gezien het mij lijkt dat je geen doel meer zal hebben in het leven.
Zo kan ik mij bijvoorbeeld goed voorstellen dat een taxichauffeur veel voldoening haalt uit zijn job. Hij komt dagelijks in contact met klanten, hij komt op veel plaatsen en voelt zich door het werk die hij uitvoert nuttig.
Als je dan van de ene dag op de andere terugvalt op bijvoorbeeld het basisinkomen, dan zal dit wel leuk zijn omdat je thuis zit, gaat squashen, enz... Maar gaat dit uiteindelijk niet vervelen? Gaat die man op den duur niet terug verlangen om mensen te kunnen rondrijden?
Bijgevolg, moet het een doel op zich zijn dat jobs uiteindelijk allemaal door een computer en/of robot uitgevoerd kunnen worden? Of is het als maatschappij beter om voor de duurdere variant van menselijk kapitaal te kiezen?
"Als maatschappij niet voorbereid op deze technologische revolutie"
Hoewel dit erg is, lijkt het mij dat deze ontslagronde zelf slechts een voetnoot in de geschiedenis zal zijn.
Hetgeen ik mij wel vragen bij stel is dat onder andere Geert Noels stelt dat op termijn alle jobs gedigitaliseerd zullen worden. Gezien dit werkloosheid met zich meebrengt, zou dit opgelost moeten worden met een basisinkomen. Het voordeel zou dus ook zijn dat iedereen meer vrije tijd heeft en dat we dus een warmere samenleving zullen hebben.
Op korte termijn lijkt mij dit inderdaad een ideale wereld.
Anderzijds vraag ik mij af of dit op de iets langere termijn geen depressies met zich meer zal brengen gezien het mij lijkt dat je geen doel meer zal hebben in het leven.
Zo kan ik mij bijvoorbeeld goed voorstellen dat een taxichauffeur veel voldoening haalt uit zijn job. Hij komt dagelijks in contact met klanten, hij komt op veel plaatsen en voelt zich door het werk die hij uitvoert nuttig.
Als je dan van de ene dag op de andere terugvalt op bijvoorbeeld het basisinkomen, dan zal dit wel leuk zijn omdat je thuis zit, gaat squashen, enz... Maar gaat dit uiteindelijk niet vervelen? Gaat die man op den duur niet terug verlangen om mensen te kunnen rondrijden?
Bijgevolg, moet het een doel op zich zijn dat jobs uiteindelijk allemaal door een computer en/of robot uitgevoerd kunnen worden? Of is het als maatschappij beter om voor de duurdere variant van menselijk kapitaal te kiezen?
"Als maatschappij niet voorbereid op deze technologische revolutie"
.