Brief aan de parlementsleden:
Hoe ik BHV aan mijn kinderen uitleg of, m.a.w. BHV voor dummies.
Geacht parlementslid,
Veronderstel dat twee buren wier respectievelijke tuinen aangrenzend
zijn. De ene buur is Franstalig, de andere Nederlandstalig. Nu stelt die
Nederlandstalige buur al jaren vast dat die Franstalige buur de grenzen
van zijn tuin niet respecteert en steeds op de tuin van de
Nederlandstalige buur komt. Hoe verder dit evolueert des te meer
gedraagt die Franstalige zich in de tuin van de Nederlandstalige buur
als ware het zijn tuin. De Nederlandstalige buur is dit reeds lang beu.
Gemaakte afspraken tot het respecteren van elkaars eigendom worden door
de andere buur niet nagekomen en hij besluit uiteindelijk naar de
rechter te stappen.
En... de rechter geeft hem gelijk en legt aan de Franstalige buur het
verbod op om de tuin van de Nederlandstalige nog te betreden. De
Nederlandstalige buur betekent het vonnis aan de Franstalige buur die
hem onverstoorbaar zegt : "OK, ik zal dat vonnis respecteren en uw tuin
niet meer betreden, maar enkel als je mij een stuk van uw tuin geeft.".
Reactie van mijn kinderen (die i.t.t. vele parlementsleden nog wel
worden gehinderd door hoge dosis gezond verstand) : "Wat voor een zever
is dat nu vake ? Die Nederlandstalige die moet toch geen stuk van zijn
tuin afgeven ? Hij heeft toch gelijk gekregen van de rechter ?
En dan... geacht parlementslid... dan ben ik genoodzaakt aan mijn
kinderen uit te leggen dat in Vlaanderen die Nederlandstalige buur (lees
: de Vlaamse politici) tegen elke logica alsook tegen wet en regel in en
vooral door een onnavolgbare lafheid aan zijn andere gezinsleden tracht
te verkopen dat het toch beter is van een stuk van de tuin aan de
Franstalige buur af te staan. Ik leg hen uit dat een stuk van je tuin
afstaan, terwijl je van de rechter gelijk hebt gekregen, in de politiek
wordt verhuld en verpakt onder de benaming "onderhandelde oplossing".
Verbijsterd en vol ongeloof luisteren mijn kinderen naar dit stuitende
verhaal.
Wat die andere gezinsleden van hun vader zullen denken ...., hoe die
Franstalige buur ooit het eigendomsrecht van de Nederlandstalige buur
zal respecteren... daar ga ik nu niet op in maar men kan zich daarbij
wel een en ander voorstellen.
Aan mijn kinderen leg ik ook uit dat het ondenkbaar is dat een
Nederlandstalige buur ooit zoiets zou zeggen tegen zijn Franstalige
buur, meer nog, van nature uit zal hij dat eigendomsrecht op de tuin
respecteren. Trouwens die Franstalige buur zal bij de minste aantasting
van zijn eigendomsrecht (of wanneer hij nog maar vreest - al dan niet
terecht - dat het zal worden aangetast) niet alleen de rechter vatten,
hij zal moord en brand schreeuwen, het EVRM inroepen, naar de Raad van
Europa gaan enz... Kortom, hij zal op alle mogelijke wijzen, respect
voor zijn rechten afdwingen.
Voor mijn kinderen, die wel logisch kunnen redeneren, is dit verhaal en
meerbepaald de houding van de Nederlandstalige buur (lees : de Vlaamse
politici) uiteraard volkomen onbegrijpelijk en vinden zij die buur "een
echte laffe loser". Voor zo iemand kunnen zij begrijpelijkerwijze geen
respect opbrengen.
Wie het schoentje past... trekke het aan.
Maar de vraag stelt zich, geacht parlementslid, of er toch niet wat
boorzuurschilfers in de schoen moeten worden gedaan want de geur is niet
te harden.
U zal het wellicht met me eens zijn dat met zulke houding van de
Nederlandstalige buur (lees : de Vlaamse politici) kinderen opvoeden,
respect voor waarden, normen, wet en regel meegeven een hallucinant
moeilijke aangelegenheid is.
Mag ik u daarom met aandrang verzoeken die opvoeding voor een keer wat
te vergemakkelijken door de houding van de Nederlandstalige buur te
wijzigen en geen enkel stuk van de tuin (ook geen kleintje) af te geven ?
) wil toepassen om zo op termijn meer bevoegdheden te krijgen. Echter gaat de madden-doctrine uit van een sterke federale regering die bevoegdheden overhevelt naar de deelstaten. 
.
