dJeez zei:
Het is net het tegendeel, je acht hen te min voor je eigen normen, projecteert daar dan op dat die mens diep ongelukkig is, en niet zou kunnen overleven zonder hulp (wat overigens niet in elk geval zo is - het geldt zelfs voor de minderheid), en dat zou dan de reden moeten zijn om hen af te maken.
En om uw punt eens fundamenteel te weerleggen : Stephen Hawking zou je ook een spuitje geven zeker?
Nu ben je totaal mijn woorden en mening aan het verdraaien totdat je iets hebt om te kunnen tegenspreken.
Voor mij maakt het niet uit hoe ongelukkig of gelukkig hij is, omdat het geen bruikbaar argument is. Omdat elke persoon die vanaf geboorte met eender welk gebrek geboren wordt en op een bepaalde manier behandeld wordt, gelukkig is.
Dus het argument 'geluk' hoort totaal niet thuis in deze discussie, zowel niet het argument "maar ze zijn toch gelukkig" als het argument "maar ze voelen zich ongelukkig, maar het is gewoon niet direkt merkbaar".
Ik heb in de vorige post reeds gezegd dat ik me baseer op de waardigheid en respect voor een waardig bestaan. Wanneer is een leven niet waardig? Simpel, als er drastische gebreken zijn, de definitie van gehandicapt op zichzelf is de definitie van 'onwaardig bestaan'.
"A disability is a condition or function judged to be significantly impaired relative to the usual standard of an individual of their group. The term is often used to refer to individual functioning, including physical impairment, sensory impairment, cognitive impairment, intellectual impairment, mental illness, and various types of chronic disease."
Ik ben gewoon de ethische mening van het medisch-morele model aan het beschermen en beargumenteren hier. Een model dat door vele ethici en medische experts gebruikt worden die het eveneens eens zouden zijn om dergelijke personen een spuitje te geven.
Als het natuurlijk mogelijk is om de handicap te genezen, dan is dit noodzakelijk als een kosten/baten vergelijking gunstig uitkomt of als de persoon zelf voor de middelen kan zorgen om de handicap te genezen, of bij kinderen de ouders of familie natuurlijk.
Het blijft echter onethisch om een gehandicapte persoon te blijven in leven houden, als hij zelf niet over de wilskracht of ervaringsintelligentie* beschikt om al dan niet te beslissen dat hij wil blijven leven en hij zichzelf niet kan voorzien voor de middelen om zijn overleving te verzekeren (en dus niets bijdraagt aan de maatschappij.)
Op Stephen Hawking heb ik weinig commentaar, behalve dat het toch wel een grensgeval is. De persoon heeft de nodige ervaringsintelligentie* om te beseffen of zijn leven al dan niet menselijk te verduren is, aangezien hij niet met zijn handicap geboren is. Hij balanceert zich echter wel op een dun draadje, aangezien hij zelf al meerdere keren heeft gezegd dat hij niet vindt dat hij een menswaardig bestaan leeft in zijn huidige toestand, maar dat hij gewoon wilt verder leven voor zijn vrouw en de wetenschap. De man is dan ook veel eerder een geval van een zieke die op sterven ligt dan een persoon die geboren is met een fysische of mentale handicap.
Er zijn altijd uitzonderingen op bepaalde regels, zeker als het over levensbeschouwingen en filosofieën gaat is er nooit iets zo simpel om er gewoon een vaste regel op te kleven. Moest Stephen Hawking geen succesvolle carrière in de wetenschap hebben gehad (en dus een baan die veel geld op bracht om voor zijn onderhoud te zorgen), dan mag je er gerust van zijn dat hij zichzelf al lang had laten inspuiten, uit respect voor zichzelf, zijn familie en de maatschappij. Over dergelijke intelligentie beschikt hij alvast.
en niet zou kunnen overleven zonder hulp (wat overigens niet in elk geval zo is - het geldt zelfs voor de minderheid), en dat zou dan de reden moeten zijn om hen af te maken.
Dat is een foutieve veronderstelling die je maakt, je onderschat blijkbaar de ernstigheid van sommige handicap-gevallen. Je bent natuurlijk vrij om me het tegendeel te bewijzen. Maar leg me dan ook eens uit - als ze toch op zichzelf kunnen overleven in de maatschappij - wat is dan het nut van al die homes en persoonlijke verzorging en begeleiding?
*) Ik spreek hier expliciet over ervaringsintelligentie, omdat het gaat over mensen die over de ervaring beschikken om al dan niet te kunnen beslissen of ze in leven willen blijven of niet onder hun huidige situatie. Zoals eerder aangehaald, zal iedere persoon geboren met de grootste gebreken en het grootste gewoonteleed, willen blijven leven, omdat bijna alle levende wezens nu eenmaal met een zeer sterk overlevingsinstinct geboren worden.
good point
. Ik kan je alleen maar eens aanraden om eens met gehandicapte personen in contact te komen want nu bekijk je alles nogal redelijk éénzijdig. Ik kan het min of meer begrijpen, maar veel van wat je zegt klopt gewoon niet, als je in contact staat met een gehandicapt persoon.