Archief - Ben jij gelovig of een regelmatig kerkbezoeker?

Avondland zei:

Of "Ja, maar ik doe dit op een andere manier".

Klik om te vergroten...

Like I said
Thx dakantochnie

Spiritueel gelovig, maar sta niet achter 1 of ander religieus dogma en zal mijn geloof nooit bij anderen proberen op te dringen, tenzij er interesse is zou ik er zelf niet over beginnen. Maar ga dus zo goed als nooit naar de katholieke kerk.

"Science without religion is lame, religion without science is blind" - Albert Einstein

@Dakantochnie:

bedankt voor de aanpassing

Nee, ik heb ze nog allemaal op een rij .

In zekere zin geloof ik ook in een soort kracht die alles voortstuwt, die alles heeft doen ontstaan maar je kan dat als mens moeilijk definiëren. Het is dan ook wraakroepend dat een instituut zoals de Kerk dit misbruikt heeft om mensen over de kling te jagen...

Epyon zei:

Nee, ik heb ze nog allemaal op een rij .

Klik om te vergroten...

Arrogantie doet geen zeer?

PHPFreak1977 zei:

In zekere zin geloof ik ook in een soort kracht die alles voortstuwt, die alles heeft doen ontstaan maar je kan dat als mens moeilijk definiëren.

Klik om te vergroten...

Er is zeer zeker iets dat alles voortstuwt en dat valt zeer zeker abstract te beschrijven (bvb M-theorie). Aan dit 'iets' een menselijke dimensie, zoals een bewustzijn of intelligentie toewijzen is echter niets minder dan idioot en getuigt imo zelfs van egoïsme en grootheidswaanzin. Alsof wij specialer zouden zijn dan de rest van het universum en dat die 'kracht' zich daardoor menselijke aspecten zou toedichten of, godbetert, zich persoonlijk met ons zou bezig houden? Dergelijk geloof is puur een krampachtige poging om in iets overstijgends of goddelijks te geloven in de ijdele hoop dat dit wat afstraalt op je eigen bestaan en dat je leven daardoor wat meer zin zou hebben dan dat van iets of iemand anders.

Ik ben niet zozeer gelovig. Ben meer voor het mythische erachter.

Mijn vriendin gaat elke zondag naar haar kerk. Maar dat is niet om heel te tijd te bidden ofzo, doen veel activiteiten en dergelijke.

Avondland zei:

Arrogantie doet geen zeer?

Klik om te vergroten...

Niet meer of minder dan ignorantie.

Nee, maar ga wel occasioneel naar een kerk.
Enkel bij een doop, trouw maar helaas vooral begrafenissen.
Wat ik dan ook hoor tijdens die diensten doet mijn interesse in geloof zeker niet toenemen...

Darius Craven zei:

"Nee, ga nooit naar een kerk" Wilt dat dan zeggen dat ik niet gelovig ben? Rare vraagstelling bij je poll...

Leun zelf het dichtst aan bij het Boeddhisme. Dus ik geloof voor een stuk wel, maar beleid geen geloof.

Klik om te vergroten...

Joden, Hindoes, Boedhisten, Moslims hun stem wordt niet gehoord ?

Mss toch wat veralgemenen... En gwn Gelovig ?: Ja of Nee

Epyon zei:

Er is zeer zeker iets dat alles voortstuwt en dat valt zeer zeker abstract te beschrijven (bvb M-theorie). Aan dit 'iets' een menselijke dimensie, zoals een bewustzijn of intelligentie toewijzen is echter niets minder dan idioot en getuigt imo zelfs van egoïsme en grootheidswaanzin. Alsof wij specialer zouden zijn dan de rest van het universum en dat die 'kracht' zich daardoor menselijke aspecten zou toedichten of, godbetert, zich persoonlijk met ons zou bezig houden? Dergelijk geloof is puur een krampachtige poging om in iets overstijgends of goddelijks te geloven in de ijdele hoop dat dit wat afstraalt op je eigen bestaan en dat je leven daardoor wat meer zin zou hebben dan dat van iets of iemand anders.

Klik om te vergroten...

Goh, ik denk dat jij religie op een veel te monolithische manier benadert en de dynamiek ervan niet kan of wil inzien. Toen de Nieuwe Wereld ontdekt werd, ging er ook een hele schok doorheen Europa omdat ze het niet via de Bijbel konden verklaren. Dat heeft volgens mij niet veel te maken met een vorm van onwetendheid door religie maar een onwetendheid voor het nieuwe en het vreemde. Uiteindelijk overkwam de Kerk deze schok en wat het geen probleem meer. Spiritualiteit is veel veerkrachtiger dan je denkt. Het dogmatische is slechts een uiterlijk kenmerk en kan ook vanuit een spiritueel denkkader doorbroken worden. De christelijke mystici zijn daar een mooi voorbeeld van. Het Zenboeddhisme is zo een voorbeeld dat via talige paradoxen (de Ko'an) de illusie van het onderscheid tussen onszelf en de realiteit tracht te overbruggen. Volgens mij ligt daarin de absolute vrijheid.

Voor mij is spiritualiteit een pad naar het Hogere en een verheven menselijk bestaan, maar ook een manier om een eigen levenspad in het bestaan zelf uit te kerven. Meester worden van je eigen lot en uitstijgen boven de contingentie van het menselijke bestaan. Een al te monolithische benadering door botweg te stellen dat iedereen die zich met spiritualiteit bezighoudt een angstige kwezel is vind ik niet alleen een ongelofelijk respectloze benadering, maar doet ook een onwil blijken om er überhaupt iets van te begrijpen. Misschien omdat ze het gewoon niet begrijpen of kunnen vatten. Voelt dit zweverig aan? Ongetwijfeld voor iemand die zich dagelijks met wetenschap bezig houdt. Maar ik wens dan ook geen oogkleppen op te hebben en het menselijke bestaan te reduceren tot een eenvoudig mate-feed-kill-repeat proces. Ons rationele bewustzijn stelt ons in de mogelijkheid om logische beslissingen te maken en te beseffen dat we via samenwerking heel wat kunnen bereiken. Het irrationele bewustzijn genereert dan weer passies, cultuur, liefde, mededogen, gemeenschapsgevoel maar ook wraak, haat en dergelijke meer. Die ambiguïteit maakt net deel uit van het menselijke bestaan. Wie ben jij dan om te zeggen dat mensen die zich met het spirituele bezighouden ga-ga zijn en flink wat vijzen hebben verloren? Me dunkt dat jij eerder de oogkleppen op hebt dan ik.

'People forget that spirituality is essentially a way of life and that its measure does not consist of notions, theories, and ideals that have been stored in one’s head. Spirituality is actually what has been successfully actualized and translated into a sense of superiority which is experienced inside by the soul, and a noble demeanor, which is expressed in the body’.- Julius Evola, Meditations on the peaks.

Ik ben niet echt gelovig, ik ga enkel naar de kerk voor begrafenissen, huwelijken, met de chiro, en herdenkingsmissen voor mijn overleden grootouders.
Totaal max 10 keer op een jaar.

Ik geloof in iets, maar niet in een ridicule religie.

Niet gelovig, integendeel, overtuigd atheïst. Bijgevolg ga ik niet naar kerkelijke vieringen - en ja, dat is iets anders dan als toerist bv. de St. Pietersbasiliek bezoeken, want dat boeit me wel.
Voor een begrafenis heb je natuurlijk weinig keus.

Careless zei:

Als atheïst zijnde ga jij mij nooit naar een kerk zien gaan buiten voor een begrafenis (dan heb je niet bepaald veel keuze).

Klik om te vergroten...

Het wil niet zeggen dat je in een kerk komt dat je plotseling Christen bent, ja kan daar ook gewoon zijn om respect te betuigen aan de overleden persoon, ook al ben je ongelovig.

Ik ben zelf geen gelovige en ga dus ook niet naar een kerk, ik probeer wel uit elke religie wat wijsheden te putten maar ik zal nooit slaafs een religie volgen.

Niet gelovig, ook niet in God (of iets dat er op zou moeten trekken). Ik geloof niet in hocus-pocus, raar dat veel mensen daar wel (hard) in geloven.

Ben eerder een 'religieus atheïst'.
Ik geloof wel in een hogere zingeving maar niet in een persoonlijke god, denk dat ik nog het dichtste bij een soort van Boeddhistische opvatting zit.
Dus niet echt gelovig maar wel spiritueel.

Maar... Mijn ouders (vooral m'n pa) hebben mij héél katholiek opgevoed (met als gevolg dat ik de meeste katholieken maar arrogante, schijnheilige hypocrieten vind). Ben tot mijn 12 jaar misdienaar geweest dus elke week naar de kerk. Daarna beetje gerebelleerd en nu moet ik met Kerstmis enzo ook nog naar de mis. Allemaal een schone boodschap op dat moment, vrede en iedereen gelijk enal, maar uiteindelijk vind ik het hele christelijke systeem maar een grote mop...

Voor begrafenissen, herdenkingen van familie ga ik met "plezier". Feestdagen-missen zijn echter tegen mijn goesting.

Avondland zei:

Goh, ik denk dat jij religie op een veel te monolithische manier benadert en de dynamiek ervan niet kan of wil inzien. Toen de Nieuwe Wereld ontdekt werd, ging er ook een hele schok doorheen Europa omdat ze het niet via de Bijbel konden verklaren. Dat heeft volgens mij niet veel te maken met een vorm van onwetendheid door religie maar een onwetendheid voor het nieuwe en het vreemde. Uiteindelijk overkwam de Kerk deze schok en wat het geen probleem meer.

Klik om te vergroten...

De Kerk komt alles te boven door het compleet te negeren. Geconfronteerd met onweerlegbaar wetenschappelijk bewijs verkiest ze vast te houden aan haar historische dogma's. Het is pas als ze écht niet anders meer kan, als het bewijs zo reëel en tastbaar is dat zelfs de massa het voor een feit aanneemt, dat ze eens haar opvattingen zou bijstellen. Het ontdekken van een continent is tastbaar, evolutie daarentegen niet. Beiden zijn echter een gegeven feit.

Spiritualiteit is veel veerkrachtiger dan je denkt.

Klik om te vergroten...

Ik vraag me af hoe spiritueel een geïnstitutionaliseerd geloof nog is als een heertje in Rome je wel eventjes zal vertellen hoe je het geloof moet belijden en ervaren.

Een al te monolithische benadering door botweg te stellen dat iedereen die zich met spiritualiteit bezighoudt een angstige kwezel is vind ik niet alleen een ongelofelijk respectloze benadering, maar doet ook een onwil blijken om er überhaupt iets van te begrijpen. Misschien omdat ze het gewoon niet begrijpen of kunnen vatten. Voelt dit zweverig aan? Ongetwijfeld voor iemand die zich dagelijks met wetenschap bezig houdt.

Klik om te vergroten...

Om het even duidelijk te stellen: ik heb geen probleem met spiritualiteit en geloof an sich. Wel moeten spiritualiteit en geloof zichzelf geen hogere status toemeten dan wat ze verdienen. Het is niets meer of minder dan pakweg de plaatselijk car tuning club die met 'Tuning for life' stickers rondrijdt. Die mensen menen dat ook en hun toewijding aan deze bezighouding is voor hen ook zingevend. Maar de tuning club verdient geen speciale plaats in het openbaar leven. Als de tuning club er van uitgaat dat de auto het natuurlijke gevolg is van een intelligent evolutieproces gestuurd door De Grote Carburator in de Hemelse Garage dan verdient dat geen plaats in de schoolboeken. En waarom zouden we het katholieke geloof of het zenboeddhisme meer moeten respecteren dan het geloof van de tuning club? Omdat het katholieke geloof meer volgers heeft? Omdat het zenboeddhisme het mystieker kan verwoorden?

Respect voor geloof en spiritualiteit is allemaal mooi en wel, maar het stopt ergens. Anders moeten we alle onzin die god weet wie gelooft respecteren.

Maar ik wens dan ook geen oogkleppen op te hebben en het menselijke bestaan te reduceren tot een eenvoudig mate-feed-kill-repeat proces. Ons rationele bewustzijn stelt ons in de mogelijkheid om logische beslissingen te maken en te beseffen dat we via samenwerking heel wat kunnen bereiken. Het irrationele bewustzijn genereert dan weer passies, cultuur, liefde, mededogen, gemeenschapsgevoel maar ook wraak, haat en dergelijke meer. Die ambiguïteit maakt net deel uit van het menselijke bestaan. Wie ben jij dan om te zeggen dat mensen die zich met het spirituele bezighouden ga-ga zijn en flink wat vijzen hebben verloren? Me dunkt dat jij eerder de oogkleppen op hebt dan ik.

Klik om te vergroten...

Je trekt een omgekeerde conclusie. Spiritualiteit is onderdeel van het irrationele bewustzijn, het irrationele bewustzijn is geen onderdeel van spiritualiteit. Om zingevende gevoelens te ervaren is er geen spiritualiteit nodig, de mens is zijn eigen zingever. Of liever, hij is zijn eigen speurder naar zingeving. Ik denk dat we er het best van uitgaan dat er algemeen gezien helemaal geen zin aan het leven is en dat we die dan maar zelf moeten maken, ieder voor zich en op de wijze die hij het beste vindt.

Ik aanbid mijzelf.