Magenof
Legacy Member
Mijn verhaal:
Heel men leve zit ik met primaire pulmonale hypertensie en jaren lang met medicatie was het "leefbaar" gebleven. Vorig jaar van medicatie moeten veranderen omdat men medicatie van de markt was gehaald ( waren nog in experimentele fase). Heel het jaar ging het "downhill" omdat nieuwe medicatie niet aanslaat. Eind december ben ik in het ziekenhuis beland omdat ik te weinig zuurstof in men longen kreeg. Ziekte werd elke dag erger. Laatste hoop was voor mij een long transplantatie. Gelukkig ben ik op de urgente lijst terecht gekomen en hadden ze na 10 dagen longen voor mij. Eind januari, dit jaar, was mijn operatie.
Men longziekte heeft spijtig genoeg ook invloed op men rechter hartkamer (2x zo groot als normaal). Na de operatie hebben ze mij iets te snel van de hart-long machine gehaald, want mijn hart kon de nieuwe longen nog niet aan. Hart stilstand gehad, terug aan hart-long machine en voor mijn ouders was het 2 weken lang afwachten. Van die twee weken herinner ik me gelukkig niet veel. Na verloop van tijd is mijn hart aangepast aan de nieuwe longen en zit ik nu 1 maand thuis. Ik kan eindelijk fietsen, wandelen en ik heb me nog nooit zo goed gevoeld.
Moest iemand me vorig jaar gezegd hebben dat ik nog een normaal(lees: gezond) leven zou kunnen leiden had ik hem voor zot verklaard .... Het enigste wat ik kan delen is het geen wat ze mij duizend keer hebben gezegd (en wat ik af en toe bullshit vond), hoop niet opgeven.
Heel men leve zit ik met primaire pulmonale hypertensie en jaren lang met medicatie was het "leefbaar" gebleven. Vorig jaar van medicatie moeten veranderen omdat men medicatie van de markt was gehaald ( waren nog in experimentele fase). Heel het jaar ging het "downhill" omdat nieuwe medicatie niet aanslaat. Eind december ben ik in het ziekenhuis beland omdat ik te weinig zuurstof in men longen kreeg. Ziekte werd elke dag erger. Laatste hoop was voor mij een long transplantatie. Gelukkig ben ik op de urgente lijst terecht gekomen en hadden ze na 10 dagen longen voor mij. Eind januari, dit jaar, was mijn operatie.
Men longziekte heeft spijtig genoeg ook invloed op men rechter hartkamer (2x zo groot als normaal). Na de operatie hebben ze mij iets te snel van de hart-long machine gehaald, want mijn hart kon de nieuwe longen nog niet aan. Hart stilstand gehad, terug aan hart-long machine en voor mijn ouders was het 2 weken lang afwachten. Van die twee weken herinner ik me gelukkig niet veel. Na verloop van tijd is mijn hart aangepast aan de nieuwe longen en zit ik nu 1 maand thuis. Ik kan eindelijk fietsen, wandelen en ik heb me nog nooit zo goed gevoeld.
Moest iemand me vorig jaar gezegd hebben dat ik nog een normaal(lees: gezond) leven zou kunnen leiden had ik hem voor zot verklaard .... Het enigste wat ik kan delen is het geen wat ze mij duizend keer hebben gezegd (en wat ik af en toe bullshit vond), hoop niet opgeven.


?