Niet alles doorgelezen maar zoals beloofd zal ik hier mijn bevindingen plaatsen over gisterenavond... Eerst nog, WolCom, goed te lezen dat je in orde bent, waar was je ergens?
Ik probeer zo weinig mogelijk medische termen te gebruiken, wanneer ik dit wel doe, gelieve me te ontzien daarvoor?
----
Gisteren was ik samen met 2 vriendinnen op PKP op basis van een combiticket. We hadden een telefoontje gekregen van een vriend in mechelen dat er een stevige onweersbui onderweg was, was het niet van die aard van wat we meegemaakt hebben.
Eerst was ik nog bij het punt van het vlaamse kruis binnen gegaan toen het lichtjes begon te regenen om nog even hallo tegen een vriend te zeggen die er werkte. Eens het harder begon te regenen ben ik naar men tent gelopen. Vervolgens in de tent is de storm werkelijk losgebarsten. Alles aan het schudden, tenten en palen die je voorbij vliegen, lachende mensen die plots beginnen te huilen en te gillen...
Eens de storm afzwakte ben ik onmiddellijk naar het verzorgingspunt gelopen om me aan te melden. De stroom patiënten begon toen op gang te komen. Vele onderkoelingen, lichtere trauma's zoals verzwikkingen, snijwonden, brandwonden,... Vele kleine dingen maar niets overdreven ernstig. En toen begon de info binnen te druppelen...
Tijs was reeds vertrokken met een ambulance en de oproepen voor interventies liepen binnen. Het rampenplan werd afgekondigd. Ik ben vertrokken met de Jeep om vervolgens een sterfgeval binnen de camping te moeten vaststellen (ik wil hier ook niet verder op ingaan dus danku om er niet te veel naar te vragen). De site werd afgesloten en de vrienden van de betrokkene naar een opvangcentrum afgevoerd.
Eens terug binnen de hulppost werd de stroom van gewonden steeds feller. Mensen werden naar binnen gedragen wanneer ze niet konden lopen door vrienden of klampten zich vast indien ze nog enigzin konden wandelen. Gezien de jeep niet langer op post was heb ik vervolgens een 2de interventie te voet uitgevoerd.
Begeleid door enkele vrienden van de patiënte en iemand van security worstelden we ons een weg doorheen de modder, chaos en cocktail van gevoelens. Mensen die aan het lachen waren voor wat voor hen een felle windstoot leek en meer en meer tranen bij andere festivalgangers die de ravage begonnen in te schatten. Aangekomen bleek dat de patiënte niet meer kon wandelen. Neurotrauma? Sectie L1-L5? Gelukkig niet meer als een geval van hypothermie ten gevolge de heftige regen en hagel.
Eens terug aangekomen heb ik enkele kleinere behandelingen uitgevoerd en vervolgens werden er ploegen richting de wei uitgestuurd. Wie kon helpen mocht mee zolang er genoeg mensen op de camping bleven. Zo gezegd zo gedaan. Opnieuw hier pure chaas en angst.
Lang heb ik niet op de weide gewerkt gezien het rampenplan ons ertoe verplichtte ook een hulppost in te stellen binnen de omgeving. Zo heb ik dan (vreemd genoeg maar bon) min of meer de leiding opgenomen van de hulppost de Binder, mocht iemand daar gezeten hebben, fluojasje, grijze Tshirt en korte blauwe broek.
De gevallen die hier binnen kwamen waren allen minder ernstig. enkele verzwikkingen, vele ondederkoelde patiënten, enkele snijwonden. Maar waar het aan fysiek leed ontbrak was er een overdaad aan emotioneel lijden. Ouders die kwamen vragen waar hun kinderen waren, of hun kinderen nog in leven waren. Vrienden die elkaar verloren waren geraakt en niet wisten wie nog in leven was en wie niet...
De fysieke hulp die ik heb verleend liep volgens het boekje. De emotionele hulp was belastend. Mensen moeten wegsturen omdat je geen lijst hebt, geen zekerheid kunt bieden,... Zoiets pakt me bij het hart, zoiets sloopt... Maar mooi was ook solidariteit te zien. Vrienden die elkaar terug vinden, de meisjes chiro Kiewit die laat weten dat hun lokalen open gesteld werden voor de overnachting van festivalgangers (WAARVOOR DANK!!!!!!!), mensen die elkaar nog nooit gezien hebben die elkaar troosten,... De teleurstelling, het verdriet en de pijn gingen diep maar de verbondenheid was hartverwarmend.
Eens de hulppost vlot draaiende was ben ik tegen 24.00 terug naar de camping gegaan. Hier heb ik nog enkele kleinere behandelingen uitgevoerd en eveneens een jonge collega opgevangen die zelf in shock was geraakt door het gebeuren. De nachtploeg had zich reeds ettelijke uren eerder aangemeld om te helpen en de toestroom werd goede opgevangen.
Finaal ben ik tegen 2 uur aan de uitgang van de camping nog een uurtje mentale steun gaan geven bij ouders en hun kinderen en waar mogelijk vragen beantwoord waar ik op kon antwoorden. Tegen 3 uur was mijn licht tot mijn grote frustratie uit. Ik ben bij iemand op de steenweg zelf ten slapen gelegd en heb er jammer genoeg tot 8 uur geslapen. Veel te lang en veel te veel. Eens terug op post was het voorbij.
Enkele dingen hier nog als extra bij. Enorm frustrerend is het feit dat de communicatie tussen de hulppost en de buitenposten door de storing voor een tijd moeizaam is gegaan. De vraag die ik me stel is dan ook of we niet meer hadden kunnen doen wanneer dit niet het geval geweest was...
Daarnaast kon ikzelf ook geen contact met men vrienden opnemen. Tegen 10 uur begonnen de eerste berichten binnen te stromen en wist ik pas hoe het met hen ging. Een hele middag/avond heb ik anderen geholpen zonder mijn eigen vrienden te kunnen zien/helpen. Dit steekt nadien...
ik denk niet dat ik al helemaal door heb wat er gebeurd is. Stilaan begint het in te zinken en begin ik te beseffen wat ons overkomen is. Ik kan enkel gelukkig zijn dat mijn vrienden en ikzelf in orde zijn denk ik...
Tot zover mijn wall of text.
bol het toch af.
