Om 5 voor 6 begon Panic! At The Disco, waarvan ik zelf maar één nummertje ken. (Je weet wel, I write Sins not Tragedies, dit vind ik overigens erg leuk!) Ook het publiek kende blijkbaar alleen maar dat nummer, maar toen ze Karma Police van Radiohead inzetten, kreeg ik toch wel even de tranen in mijn ogen. Zo een mooi nummer, zo geweldig gebracht! Prachtig! Het eerste hoogtepunt van de dag in mijn ogen. Vervolgens speelden ze ook nog 1999 van The Smashing Pumpkins, wat nu niet bepaald mijn lievelingsnummer is, maar ook dit brachten ze geweldig! Ik vond vooral de leadsinger en de gitarist heel charismatisch. Ze reageerden heel erg leuk op het publiek, maar toch altijd jammer dat er een paar mensen zijn die met vanalles naar het podium willen gooien... Toch denk ik dat ze het zelf een goed publiek vonden, ze zeiden namelijk dat het het grootste publiek was waar ze ooit voor gespeeld hebben, wat ik best kan geloven. Wat ik geweldig vond was dat er een 14-jarige jongen en zijn vriendinnetje voor ons stonden, duidelijk ongelofelijk verliefd en ongeloofelijk grote fans van Panic! At The Disco. Je moest gewoon lachen als je ze zag.