webster zei:
Pendulum vond ik niet zo denderend, weinig volk en het was overdag
Grooverider was écht vet en den dag erna Dj Krust en Roni Size ook, alhoewel jammer van die kerels da daar wa beginnen duwen en trekken bij Roni Size
Dr. Lektroluv en Digitalism waren wel tof, Shameboy super , Tiga vond ik maar zozo
Van Beck alleen het begin gezien, en blijkbaar was dat ook het beste
Raconteurs, Placebo, Daft Punk, Arctic Monkeys en Eagles Of Death Metal ( speelden wel heel kort ) ook super
Yeah Yeah Yeahs wou ik wel zien, maar in zo een overvolle Marquee vond ik het echt niet zo tof
Ik ben alleen gisteren geweest (eerste keer in mijn leven naar een festival waar meer dan 500 man is

, dus mijn mening is onbelangrijk) maar Yeah Yeah Yeahs vond ik de beste die er waren. Ben nog steeds hees van 't meezingen
Ook Placebo was geweldig, maar Arctic Monkeys vond ik echt zuigen. Eagles of Death Metal vond ik ook goed. Maar ik heb voor een ander forum al een verslagske geschreven, hier is dat dan ook:
Ik ben gisteren (zaterdag 19 augustus 2006) geweest! Zalig!
In feite de eerste keer als ik naar een groter festival ga:
We kwamen aan om 11 uur 's morgens op de weide en om 11u25 begon Fence, een band uit Hasselt zelf. Ze speelden in de Marquee, wat het wel een leuke sfeer gaf. Een best goeie groep, hoewel ze maar voor een 500 man moesten optreden. Wel jammer dat het publiek nog duidelijk moe was. Vervolgens nog 10 minuten blijven staan bij My Awesome Compilation op de Skate Stage, maar daar vond ik persoonlijk niets aan.
We zijn even gaan eten buiten de weide, maar niet te lang uitgerokken want om 1 uur moesten we al aan de Main Stage zijn voor Nick Olivieri & The Mondo Generator. Had enkel de naam Nick Olivieri gehoord samen met QOTSA, dus dacht ik dat het wel gelijkaardig zou zijn, maar ik vond hier eigenlijk weinig aan, en zo het publiek ook leek mij. Toen wilde ik eigenlijk naar Midlake gaan kijken, maar mijn vrienden die daar met mij waren vonden die groep maar niks, dus hebben we even in't gras gelegen. Het begon namelijk al erg warm te worden.
Vervolgens zijn we een halfuurtje bij DJ Lindstrom & Prins Thomas in de Boilerroom geweest, omdat het plots begon erg begon te regenen. Toen het stopte zijn we naar de Eagles of Death Metal geweest, en wat had ik toen spijt dat we niet eerder naar buiten waren geweest! 'k Heb er namelijk maar een goeie 15 minuten van gezien, die ik overigens geweldig vond. Ook hier was wel het publiek weer wat tam... Dan nog even 65 days of Static gehoord, wel buiten de tent van de Marquee, want deze zat stampvol. Jammer, want het was zo te horen wel erg goed!
Een vriend van me wilde Lostprophets graag zien, maar dat vond ik zo barslecht dat ik al gauw ben doorgegaan.
Om 5 voor 6 begon Panic! At The Disco, waarvan ik zelf maar één nummertje ken. (Je weet wel, I write Sins not Tragedies, dit vind ik overigens erg leuk!) Ook het publiek kende blijkbaar alleen maar dat nummer, maar toen ze Karma Police van Radiohead inzetten, kreeg ik toch wel even de tranen in mijn ogen. Zo een mooi nummer, zo geweldig gebracht! Prachtig! Het eerste hoogtepunt van de dag in mijn ogen. Vervolgens speelden ze ook nog 1999 van The Smashing Pumpkins, wat nu niet bepaald mijn lievelingsnummer is, maar ook dit brachten ze geweldig! Ik vond vooral de leadsinger en de gitarist heel charismatisch. Ze reageerden heel erg leuk op het publiek, maar toch altijd jammer dat er een paar mensen zijn die met vanalles naar het podium willen gooien... Toch denk ik dat ze het zelf een goed publiek vonden, ze zeiden namelijk dat het het grootste publiek was waar ze ooit voor gespeeld hebben, wat ik best kan geloven. Wat ik geweldig vond was dat er een 14-jarige jongen en zijn vriendinnetje voor ons stonden, duidelijk ongelofelijk verliefd en ongeloofelijk grote fans van Panic! At The Disco. Je moest gewoon lachen als je ze zag.
Toen wilden we nog wel naar Zita Swoon gaan, maar we hadden zulke honger dat we toch maar even iets gaan eten zijn en een goed plekje hadden gezocht voor Arctic Monkeys. Daar waren ook Oost-Europeanen, ik weet niet precies van welk land. Ze vroegen wat het was wat we aten, maar hoe zeg je dat in het Engels, frieten met stoofvlees? Ik dacht aan French Fries with meat on a stove, maar heb het maar niet gezegd Als je het zo ziet, lijkt het ook wel redelijk wansmakelijk. Maar, we waren daar voor de Arctic Monkeys. En als ik zeg dat ik die rotslecht vond, is het licht uitgedrukt. De singletjes hoor ik wel graag, maar op het podium leek het alsof ze geen enkele moeite deden. Geen woord tegen het publiek zeggen, erg lang wachten tussen twee nummers, we zijn het na een halfuurtje maar afgetrapt, en een goeie plaats voor de Yeah Yeah Yeah's gezocht! Dit was mijns inziens het beste optreden van de dag, zoals Karen O. met haar stem kan uithalen! Hoe ze springt, danst en verleidelijk is op een onverleidelijke manier! De solo van de gitarist! De ballad van Maps, hoe iedereen daar meedeed... Het meezingen tijdens Gold Lion! Het regende heel erg toen, gelukkig was het in de Marquee, want dit had nooit dezelfde sfeer gehad op de Main Stage. Krijg nu al kippenvel als ik terug aan dit optreden denk...
Ik ben verliefd.
Dadelijk toen de Yeah Yeahs Yeahs gedaan hadden, naar buiten gespurt voor Placebo. Ook deze waren ongelofelijk, ongelofelijk goed! Geen sfeerverklotende soundcheck 10 minuten op voorhand, dit was perfect geregeld, Brian Molko stormt het podium op. "Someone call an ambulance!" Ze speelden hun nummers erg anders dan op plaat, zoals in bijvoorbeeld Song to Say Goodbye heel lang wachten voor het refrein in te zetten, maar dit was dan ook wel een enorm climaxmoment! Je voelde de haren op je armen recht gaan staan en je zag dat de anderen dat ook voelden. Dan mag je zo'n harde zijn als je wilt, er gebeurt toch iets met een mens dan. Ze vonden het blijkbaar ook een geweldig publiek, want ze zijn nog teruggekomen voor twee bisnummertjes.
Ik vond het wel jammer dat we niets van Belle&Sebastian hebben gezien, die zouden ook heel goed moeten geweest zijn, maar we waren zo moe van het rechtstaan (ik voel het nog steeds in mijn benen) dat we even wilden gaan zitten en dat deden we dan maar. Nog heel even naar Mylo geweest en dan naar Daft Punk. Hier wachtte blijkbaar iedereen op, want we moesten helemaal vanachter staan. Dit maakte de sfeer er echter niet minder om, iedereen deed uitbundig mee! Als ik ze op de radio hoor ofzo, dan vind ik het altijd redelijk snel afgezaagd, het is ook erg monotoon. Dit is het live ook, maar daar maakt dat niet uit. Iedereen doet mee, en je beseft dat dit een unicum in je leven is. Niet iedereen krijgt namelijk de kans om Daft Punk live mee te maken, met maar enkele optredens per jaar.
De paar dieptepunten (Nick Olivieri, Arctic Monkeys) werden ruimschoots goed gemaakt door de hoogtepunten (Placebo, Yeah Yeah Yeah's, Daft Punk, Panic! At The Disco) Een geweldige dag, kan me echt geen leukere voorstellen!