Vanmorgen sloeg weer alles qua ergernis op het openbaar vervoer.
Ik kan kiezen om met de fiets of het OV naar het werk te gaan. Een beetje koud, regen en wat ziek dus ik kies voor het OV. Ik weet het, verklaar me gek.
Ik sta nietsvermoedend te wachten aan de tramhalte waar er zo ongeveer om de 5 minuten een tram passeert. Alles ziet er normaal uit op de "dynamische" borden. Na 2 minuten verwacht ik mijn eerste tram, maar die heeft precies wat vertraging dacht ik. Wachten, wachten. Komt nog steeds niet af. Ondertussen moet de tweede tram zo ongeveer aankomen. Komt ook niet af. Derde tram, komt ook niet af. Vanaf dat moment kom ik al sowieso te laat op mijn werk. Vierde tram, komt ook niet af. Nog steeds niets van info op de dynamische borden, noch op de website van De Lijn.
Ondertussen zijn we een dikke 20 minuten later en staan we daar met zo'n 40 mensen te wachten aan die halte. Ik verbaas me over het feit dat iedereen er zo rustig onder blijft. Ondanks mijn gezucht, geblaas en mijn rollende ogen komt een Australische deerne mij vragen hoe dat hier nu eigenlijk zit. Ik leg haar uit hoe "stipt" het Belgische OV is.
Tot plots vanuit het niets: er komt een pendelbus aangereden! Driewerf hoera! Tot bleek dat het een stadsbusje was, tot aan de nok gevuld nog vooraleer 1 iemand van ons 40 een voet op die bus durft zetten. Vol arrogantie of naïviteit stopt de buschauffeur, en deed hij alsof er nog volk bij kon. 2 mensen van de 40 waagden het erop. De rest behield zijn zelfrespect en bleef staan in de regen. Weg was de bus.
Ik richt me tot de Australische deerne en probeerde haar te overtuigen dat gewoon wandelen wel eens de snelste oplossing zou kunnen zijn. Het arme meisje dacht waarschijnlijk dat ik een gefrustreerde cynicus was en lachte mijn, nochtans gemeende, advies weg. Groot was haar verbazing toen ik haar "good luck" wenste en koppig door de regen begon te stappen. Aangekomen op mijn bestemming (station Gent Sint-Pieters) bleek dat ik geen cynicus maar een realist was. Gedurende het gehele traject heb ik geen enkele tram of pendelbus gezien, wandelen was dus wel degelijk de snelste oplossing.
Ik begeef me linea recta naar het lijn-kot en vroeg waar ik mijn schadevergoeding kon ophalen. Zonder veel uitleg kreeg ik 2 formuliertjes onder de neus geduwd.
- Een attest om te bewijzen dat ik te laat was op mijn werk door de schuld van De Lijn.
- "Melding van een klantenreactie". Jaja, u leest het goed: een "reactie"... Alsof er af en toe iemand ook eens zo'n formulier invult om De Lijn uitgebreid te complimenteren. :ironic: Noem het gewoon zoals het is: een KLACHT en stop met dat gezever.
Op dat moment heb je uiteraard geen tijd om dit in te vullen. Ah ja, want je bent verdomme al 3 kwartier te laat door hun schuld. Dan zouden ze nog eens verwachten dat je nog een extra kwartier verspilt om die onnozele formuliertjes in te vullen.

Ik kom dus op mijn werk en zie dat die formuliertjes niet doorgemaild kunnen worden, neen, die moeten PERSOONLIJK AFGEGEVEN worden.

Waarom hebben die LIJN-medewerkers dat niet gezegd terwijl ik buitenwandelde met die 2 formulieren?! Ik was waarschijnlijk "een zaag" en ze wilden mij zo snel mogelijk buiten. Moedig!
Ik dacht, dit is niet 21ste eeuws dus besluit om te bellen naar De Lijn. Maar oei, dat kun je niet. Nergens een telefoonnummer. Ah ja, één telefoonnummer "voor al uw vragen": dat is dan € 0.30/minuut aub.
Fuck it. Bende inefficiënte, luie, dure, kafkaïaanse, administratieve ambtenaren. Vanavond sta ik opnieuw aan jullie lijnkot en deze keer heb ik wél tijd om uitgebreid mijn verhaal te doen.
Edit: en dan moet ik nu
in de media lezen dat het probleem zich al voordeed vanaf 05.30u deze morgen op een plaats die hooguit een kilometer ligt van de halte waar ik opstap. Je zou toch denken, in tijden van globale communicatie aan lichtsnelheid, dat De Lijn er moet in slagen om bepaalde broodnodige informatie (desnoods één zinnetje) door te sturen over een afstand van 1 kilometer over een tijdspanne van 3 uur. Dan mag je nog zo ouderwets zijn als in het stenen tijdperk, zelfs kruipend op handen en voeten kon je toen al een stukje rots meeslepen met enkele tekens aan informatie erin gebeiteld.