Weer een weekje op de baan gezeten:
- Vrouw die bij het splitsen van de autostrade niet wist welk vak ze moest kiezen en dus ging ze plots vertragen,
rijdend tussen de 2 vakken waaruit ze niet kon kiezen. Gelukkig was mijn auto niet al te breed dus ik kon nog nipt passeren.
- Bij een verkeerswisselaar van de ene autostrade naar de andere bij druk verkeer: bij het invoegen was ik ruim op voorhand aan het pinken, ik zie een gaatje in mijn spiegel maar besluit nog heel even te wachten om mij niet te bruusk in het kleine gaatje te smijten. Hoffelijkheid, weet je wel. Normale mensen laten dan wat ruimte of laten minstens het (reeds kleine) gaatje even groot, zeker bij druk verkeer. Maar ik zag hem echter alleen maar het gat moedwillig dichtrijden. Het einde van de invoegstrook begon te naderen en ik kon geen kant meer uit, naar voren toe was het te laat voor, naar achteren toe zou een heel gevaarlijke situatie gecreëerd hebben (door hard te remmen vergroot je het snelheidsverschil om in te voegen, niet alleen voor mij maar ook voor al diegenen achter mij).
Dan heb ik mij er maar wat tussen gedrumd terwijl hij geen duimbreed wou toegeven. Ik zat er uiteindelijk nipt tussen, hij fahrde. Ik ondertussen aan het koken van woede. Hij bleef echter extreem kort op mij zitten en bleef maar fahren. Hij had zo het bloed vanonder mijn nagels gehaald en ik had zo'n "claustrofobisch" gevoel dat ik instinctief een
coup de frein heb gegeven. Achteraf gezien niet echt trots op maar het heeft wel geholpen om hem wat afstand te doen bewaren. Ik begrijp het als dit veroordeeld wordt.
- BMW M X5 in de stad (kenteken: 9 - CHR - ...) die zodanig zijn bochten afsneed dat hij er consequent 2 vakken voor nodig had en een volledig fietspad. Hoe groot is de draaicirkel wel van dat onding? Typische SUV-mentaliteit: Pas op, iedereen aan de kant, want
ik ben hier.
- Ook in de stad: auto voor mij vertraagt zonder reden. Rijdt verder. Vertraagt weer. Staat stil midden op de rijbaan. Ondertussen een hele rij auto's achter ons natuurlijk.
Dan pas steekt hij zijn pinker aan naar rechts, nochtans nergens een parkeerplaats te bespeuren. Hautain wijf stapt uit aan de passagierskant en neemt op haar dooie gemak nog iets uit de koffer terwijl er al makkelijk een 8-tal auto's stonden te wachten. Dat laat haar volledig koud. Ik zucht al want ik vond dat je toch minstens even aan de kant mag staan om iemand af te zetten... Vol ongeduld wou ik opnieuw vertrekken, tot bleek dat de chauffeur doodleuk zou wachten op haar terugkomst. Hij zet zijn 4 pinkers aan en bleef gewoon staan, midden op de rijbaan.

Iedereen noodgedwongen over de middenborduur, enkelen (waaronder mezelf) rijden hem claxonnerend voorbij en zijn reactie kun je al raden waarschijnlijk? Zonnebrilleke op, straal negeren. Zijn hautain kutwijf naar de bank aan het wandelen. Hier had ik misschien echt eens moeten uitstappen en verhaal halen, de baan was toch al geblokkeerd.
Even deze 4 gevalletjes analyseren: stuk voor stuk walgelijk egocentrisme. Mochten mensen nu eens allemaal goed beseffen van zichzelf dat ze niet per se specialer zijn dan de rest, het zou er al een pak beter uitzien op onze wegen.