't Is echt ongelooflijk. Voor ons zijn die dingen van hoge emotionele (en soms zelfs financiële) waarde, maar puur omdat op een gegeven moment iemand vindt dat het in de weg ligt, wordt het weggesmeten. Ons ma had dat ook eens geflikt en ik heb haar toen gezegd dat als ze het nog eens deed, er ook iets van haar in de vuilbak zou belanden. Na een paar jaar was zij dat kennelijk vergeten toen ze een aantal kartonnen dozen van SNES-games (die ik apart had bewaard) in de vuilbak smeet.
Laat ons zeggen dat een heel aantal van de kraaltjes die ze al jaren niet meer had aangeraakt om juweeltjes mee te maken ook plots een date hadden met de verpletteraar in de vuilniswagen
Paar maanden later:
"Ik had hier toch nog een hele doos van die kraaltjes?"
- "Ah ja, ik heb die meegegeven met het vuil é, ge gebruikte die toch niet."
"Jamaar gvd, ge weet toch dat dat geld gekost heeft?"
- "Ja, ge moet maar van mijn spullen leren afblijven."
Paar uur kwaad ja, maar nadien toch wederzijds bijgelegd
Probleem bij mij thuis is dat ons moeder het verzamelen van games/memorabilia altijd als een soort van kinderlijke fase heeft gezien. Ze geeft heel vaak blijken van disrespect tegenover mijn hobby als ze emotioneel wordt (en wij kunnen elkaar soms het bloed van onder de nagels halen omdat we beiden koppig zijn

) en dan roept ze zaken als: "EN WANNEER GAAT GE NU GVD DIE BROL EENS WEGDOEN?!". Dan leg ik kalm uit dat dat niet snel zal stoppen en dat bovendien mijn collectie nog zéér bescheiden is in vergelijking met de meeste verzamelaars (als ik hoop en al 250 games heb is het echt wel veel). Vaak krijg ik ze dan wel weer even bijgedraaid, maar ik weet heel goed dat ze heel diep vanbinnen vurig wenst dat ik op een dag wakker word en de beslissing maak om heel mijn collectie van de hand te doen. Daarom moet ik het zelfs niet verkopen: gewoon alles in één grote doos naar het containerpark zou al genoeg zijn. Dikke pech, ze leert er maar mee leven, als ik op mijn eigen ga wonen gaat mijn bescheiden collectie mee
