Ik heb het gamen vanaf 1999-2000 laten vallen omdat onze pc thuis niet meer mee kon met de nieuwste games toen, en omdat ik zelf geen geld had om een eigen pc te kopen. De weinige spellen die ik van 1997 tot 2000 gespeeld heb waren daarentegen wel echt meesterlijk. Pareltjes die me nu direct te binnen schieten zijn Quake 2, Command & Conquer Tiberian Sun, Future Cop LAPD, Murder Death Kill, Unreal Tournament, Half Life, ...
Na die periode zat ik tijdens schoolvakanties bijna elke dag bij een kameraad thuis NFS4 in split screen te spelen, of gewoon al maar te kijken naar hoe hij Quake 3, Operation Flashpoint of Black & White speelde.
Toen ik het gamen zelf terug heb opgepakt in 2008 merkte ik onmiddellijk dat ik niet meer datzelfde gevoel kreeg als in de "oude" tijden. Dit stak ik dan altijd op het feit dat ik ouder geworden was, al weet ik op dit moment wel beter. Ik ben er 99% zeker van dat de consoles er in die tijd al voor iets tussen zaten, maar vandaag de dag is het me voor 200% duidelijk dat die verrekte consoles de oorzaak waren van de afwezigheid van dat "speciale gevoel". Vooral anno 2010 durf ik bij wijze van spreken al wel eens een dikke traan wegpinken met al die waardeloze console ports die op de markt gedropt worden.
Rond 2000 was het eerder een uitzondering wanneer je een buggy game tegenkwam, vandaag is het de regel geworden... Ik heb het gevoel dat men tien jaar geleden nog games maakte vanuit een zekere passie, met het doel een publiek iets unieks te laten ervaren. Vandaag worden we overrompeld met zwakke en veel te gemakkelijke console ports die ik liefst zo snel mogelijk uitgespeeld heb, alleen al opdat ik niet het gevoel zou krijgen dat ik er voor niets m'n tijd in heb gestoken. Games vandaag de dag voelen aan als een veel te duur pak friet, waar je met veel plezier aan begint en dat je uiteindelijk met tegenzin op eet, terwijl je het stiekem al vanaf de helft in de vuilnisbak had willen gooien. Maar je houdt vol omdat het anders ook maar als een verspilling aanvoelt.
Pas op, 't is niet allemaal rotzooi wat de voorbije maanden is uitgekomen, maar een aantal zwaar geanticipeerde titels waren even teleurstellend en dat is erg triestig. (Black Ops kies ik als meest voor de hand liggend voorbeeld.)
Ondertussen verschijnen er dan nog eens nieuwe videokaarten bij de vleet en ze vliegen als zoete broodjes over de toonbank. Al een geluk dat ze stuk voor stuk overkill zijn voor alle hedendaagse games, die zoals ik al zei... vaker teleurstellen dan verbazen. Voor het minder selecte publiek, de mainstream, hebben we bovendien de consoles, waar misschien wel 3x zoveel games worden uitgebracht dan vroeger het geval was en dit puur voor de kassa. Helaas zijn deze games vaak halfafgewerkt of word je gedurende de volledige generatie van de desbetreffende console zodanig in je vrijheid beperkt omdat de controller van zo'n ding niet of amper toestaat nieuwe deuren op vlak van gameplay te openen.