"Stick to the assignment" was één van de opmerkingen in mijn portfolio, dus bij deze heb ik mij ook gehouden aan het gevraagde aantal. Zeer moeilijk, uiteraard. Ik wou niet te klassiek gaan (die kan je al vinden in
het lijstje van John Doe, iedereen weet dat Apocalypse Now of Raging Bull erbij hoort) en wat variëren, dus het was selecteren. Ze staan in willekeurige volgorde, maar The Matrix is wel de absolute nummer 1.
The Matrix:
9 jaar geleden, 1999, ondergetekende was 12. Speed was inmiddels al gemeengoed als zaterdagavondfilm (daar is hij vandaag een maatje te klein voor geworden), Keanu reeves was vervolgens erkend als de coolste dude alive op de speelplaats. Op dat moment werd The Matrix gereleased. Geen zak aan het verhaal als je 12 bent, maar alles zag er zo frikkin' cool uit. En dan kwam de Dojosequentie. Om duimen en vingers bij af te likken, ik had zoiets nog nooit gezien. Hoe verder de film vorderde, hoe verder hij verbaasde op actiegebied. Nu, op zijn minst 40 kijkbeurten later, spreken die actiescènes nog steeds tot de verbeelding. Ze zijn doordacht, cool, strak in beeld gebracht, onderbouwd met knallend geluid, ... maar ik ben ook een fan van het gedachtegoed achter de film geworden. Geen vernieuwende Einsteintheorieën, maar wel een heel intelligente verweving van bestaande dingen. Dit is mijn film. Ik verwacht deze week trouwens nog 2 Limited editions van deze film dus ...
Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb:
Een Kubrick is klassiek, ik weet het. Maar wat een komedie. In 1964 een film maken over dit onderwerp op die manier ... Legendarische scenes met al even legendarische dialogen. Logischerwijs dus uitstekende humor op zowat elk vlak.
Fight Club:
Hier moeten eigenlijk weinig woorden aan vuil gemaakt worden. Staat in vele lijstjes en absoluut terecht natuurlijk. De coolness die ervan afdruipt, de enorme wijsheid die van Nortons voice-overs afdruipt, de schoonheid van de cinematografie, het verhaal op zich, de humor, de humor in de dialogen (één van de meest geciteerde films zeker?) ... het klikt allemaal in elkaar. Dan heb ik nog geen woord gezegd over Pitt en Norton. Het einde is misschien iets te hard gericht op het fight aspect, maar samen met Where is my mind laat het mij toch altijd met de mond open achter.
X-men 2:
Onverwacht, maar ongetwijfeld mijn favoriete superheldenfilm. X-mencartoons leren kennen als klein gastje (Power Rangers speelde op maandag-, woensdag- en vrijdagavond; X-men op dinsdag- en donderdagavond op het toenmalige Ka2), maar nooit echt tot favoriet gebombardeerd. Toen kwam X-men 1 en zijn opvolger. Die opvolger, X2, sloeg hier in als een bom. Alweer epische actiedelen, sterke nieuwe personages (Stryker ftw! en een damn goede recast van Pyro), verdere goede uitdieping van zowat elk karakter, een globale dreiging die de persoonlijke ontwikkelingen beïnvloedt, sterk acteren van onder andere McKellen en Jackman, subliem geluid, ... noem maar op. Ook al grijsgedraaid, maar nog steeds heerlijk bevonden. Jammer van de derde, maar de tweede nemen ze mij niet af.
Magnolia:
180 minuten aan geweldige cinema. Dit is denk ik mijn favoriet van de hedendaagse gevoelscinema. Bijna 3 uur lang val je van de ene wending in de andere. Er zitten weinig tot geen rustmomenten in, zelfs als er eigenlijk totaal niets gebeurt. Zo mis je de eerste keer heel wat dingen. De hele cast geeft van jetje, maar Cruise is toch de man. Misschien wel zijn beste rol voor mij (van de onemanshow in zijn onderbroek naar het emotionele interview). Je herkent zoveel zaken en personages in die film. Een geweldige cameravoering (mijn favoriet stuk is Donnie Smith in het hoekje van de bar, camera valt letterlijk in een denigrerende kijkhoek) maakt het enkel nog intenser. Daarbovenop nog eens een verhaal dat geloofwaardig is, doorspekt met humor en ondersteund door fijne (en veel door elkaar gespeelde) muziekstukjes. Ik kan hier ook een tijdje doorgaan, maar het punt is wel duidelijk. Een enorm ondergewaardeerde film, met een Julianne Moore om op te eten.
The Untouchables:
Yes, qua politie/maffiafilms is dit mijn topper. Een uitstekende Kevin Costner is hier een geloofwaardige en kwetsbare agent (en daarbij heel zijn team) die het tegen een verbluffende Capone moet opnemen. Maar ook de rest staat op een even hoog peil te schitteren. De scenes zijn hier vorige week of zo nog eens opgesomd en iedereen kent ze eigenlijk wel. De vertolking van Nitti is nog zoiets dat mij veel te weinig geapprecieerd lijkt.
A Clockwork Orange/2001: A Space Odyssey:
Moeilijke keuze aangezien ik de tweede nog maar 3 dagen ken. De eerste is absoluut heerlijk, het beginshot waar van het oog naar het compleet sinistere melkhuisje (zonder Bodo) wordt gezoomd alleen al, zorgt voor rillingen. Dan is de film nog maar een minuutje echt van start gegaan. verder weer een controversiële aanklachtfilm van Kubrick die tegen een deel scheentjes schopt. Deze dateert uit 1971, maar is op dit moment misschien actueler dan ooit. 2001 heb ik dus nog maar recent ontdekt (waarom weet ik niet), maar als je weet dat deze in '68 is opgenomen (een jaar voor de maanlanding dus), is dit fenomenaal. De effecten zien er modern uit, het design is nog steeds futuristisch, maar de stijl is duidelijk van een andere tijd. Jammer, liever zoiets dan de kinetische voeringen van tegenwoordig. Dus ik zet die twee op één plaatsje, Stanley verdient het.
Sunset Boulevard:
Billy Wilder heeft wel meer schitterende dingen gemaakt (Some Like It Hot ligt hier ook, bijvoorbeeld), maar dan ga ik voor Sunset Boulevard. Dit is net (nog meer natuurlijk) zoals bovenvernoemde Kubricks, eentje die je in zijn tijd moet plaatsen. Dialoog erin is geweldig, maar vooral de stijl en kritiek doet het hem telkens opnieuw. Juweeltje uit lang vervlogen tijden met een noirkeurmerk to the max!
Sin City:
De eerste keer dat ik hem zag, vond ik hem wat chaotisch. Het visuele was raak natuurlijk, maar ik kon me niet echt vinden in het geheel. Het zal wel aan het moment hebben gelegen, want ongeveer een half jaar na de release bekeek ik hem opnieuw. Fingerlicking good was het. De dialogen, de stijl, de actie, ongeveer alles zit daar juist. Ik weet nog altijd niet wat er mij de eerste kijkbeurt is overkomen, maar dit is toch ook weer een pareltje in moderne cinema.
Die laatste is wel subject to change, afwisseling is leuk en Sin City vertegenwoordigt hier eigenlijk die Tarantino/Rodriguezstijl. Maar onthoud dus dat, onder andere, Does lijstje eigenlijk op gelijke voet staat, het is te moeilijk en ik vergeet er al zoveel. Het is wel verhelderend om eens een toplijstje te maken, eigenlijk. Ik wil toch nog even aanhalen wat een geweldig filmjaar 1999 was! The Matrix, American Beauty, The Insider, Fight Club, Magnolia, Being John Malkovich, The Sixth Sense en ga zo maar door ...