Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (23)

Ik vond hem zelf niet slecht of ergerlijk, gewoon wat saai en moeilijk te volgen . Couldn't say I cared either way. Ik heb wel niets met die games, misschien zou dat een verschil maken idk

How to Train Your Dragon 2 (2014) - 6/10
Arrival (2016) - 7.5/10

Damn, wel heel erg genoten van deze prent en wil nu al een rewatch inplannen. What's not to like? De score, jawadde, de beelden en ook de acteerprestaties schieten mijlenver boven de rest uit. Ik heb nu is echt spijt dat ik hem niet op het grote scherm heb gezien. Waarom dan maar een 7.5? Ik kan nog niet helemaal mijn mening vormen (again, rewatch needed) maar dat het zeer goed was, is een feit dus dan geef ik mijn cliché rating van 7.5.

How to Train Your Dragon: The Hidden World (2019) 7/10
Late Night (2019) - 7/10

Nog best van genoten. De humor zit goed, iedereen toont zijn en haar acting chops (die pa van 3rd Rock From The Sun!) en de film kabbelt lekker verder; Goed mee vermaakt.

How to Train Your Dragon: Homecoming (2019) - 6.5/10

Met deze short heb ik alle films van de drakenreeks gezien en ik moet zeggen dat het toch een van de beste trilogieën is die ik ooit heb gezien. Nooit uitmundend, maar altijd wel goed tot heel goed en steevast right in the feels. Bij alle vier geblèt (kersverse papa, laat me traantjes bengelen).

The X Files: I Want to Believe (2008) - 4/10

Hoewel ik The X Files-film uit 1998 nog best te pruimen vond, was dit echt redelijke bagger. Gillian Anderson en David Duchovny zijn nooit een straf om naar te kijken, maar dit was zelfs voor een lange aflevering echt slecht.

Rambo III (1988) - 4/10

Ook hier redelijk hoge verwachtingen die absoluut niet ingelost geraakten. Ik kon er eerlijk gezegd moeilijk minder om geven. Waar de tweede nog entertainend is door overacting, is dit gewoon een saaie boel met één coole kill (nek + boem).

PBR Streetgang zei:

Ik vond hem zelf niet slecht of ergerlijk, gewoon wat saai en moeilijk te volgen . Couldn't say I cared either way. Ik heb wel niets met die games, misschien zou dat een verschil maken idk

Klik om te vergroten...

Zelf ook nooit eentje van gespeeld. Ik denk dat het in dit geval een voordeel is om de film zonder al te veel ergernissen te kunnen zien.

Host (2020) - 6,5/10

Kortfilm in de stijl van Paranormal Activity. Niets vernieuwend maar gewoon goed gebracht.

Project Power (2020) - 7/10

Beetje een samenraapsel van dingen die we ook al in andere films gezien hebben, maar wel entertaining. Goede special effects en acteerprestaties.

An American Pickle (2020) - 6/10

Niet de beste film met Seth Rogen, amper moeten mee lachen. Maar ik zie hem wel graag acteren en daar vond ik persoonlijk niks op aan te merken.
Verder een beetje een flauw verhaal en (weeral) niets vernieuwend.

Kodachrome - 5,5/10 (Alan Poon, 2017)

Zeer melige by-the-books road movie over een estranged vader-zoon duo dat samen een rol Kodachrome gaat ontwikkelen voor 's werelds laatste labo er voorgoed mee stopt. Doet voor analoge fotografie wat Green Book deed voor racisme.

True Grit remake van de Coen brothers op prime. 8/10

Super sfeervolle film & fantastisch script!

Hasta la vista (2011)

Heb deze eindelijk kunnen zien en een dikke aanrader imo. Ik dacht aanvankelijk dat het een pure komedie ging zijn, maar toch een zekere serieuze film. De 'problemen' in de thematiek werden mooi in beeld gebracht, maar zeer gefragmenteerd precies (serieus moment/luchtig-grappig/serieus/grappig/etc). Daarom vond ik de flow van de film zo 'hakkerig'. Maar in zijn thema, zeker aan te raden!

kil911ler zei:

Hasta la vista (2011)

Heb deze eindelijk kunnen zien en een dikke aanrader imo. Ik dacht aanvankelijk dat het een pure komedie ging zijn, maar toch een zekere serieuze film. De 'problemen' in de thematiek werden mooi in beeld gebracht, maar zeer gefragmenteerd precies (serieus moment/luchtig-grappig/serieus/grappig/etc). Daarom vond ik de flow van de film zo 'hakkerig'. Maar in zijn thema, zeker aan te raden!

Klik om te vergroten...

IK WIL POEPN

ga hem denk ik ook nog is bekijken. Sinds die keer in de cinema niet meer gezien en was toen ook aangenaam verrast

Risky Business

Erg van genoten. Veel goeie muziek, tof plot, goeie dialogen. En dit uiteraard:

[video=youtube;G2UVsyVLLcE]https://www.youtube.com/watch?v=G2UVsyVLLcE[/video]

https://www.imdb.com/title/tt5613484/

Mid 90's

Ni slecht, 7/10

https://letterboxd.com/Robin2517Vega/films/reviews/

Psycho
The birds
Marnie
Torn curtain
Topaz
Frenzy
Family plot
Trainspotting

Tokyo Story (1953) van Yasujiro Ozu opgezet.

Met heel veel verwachtingen aan begonnen, aangezien dit als een van de beste films wordt beschouwd. Toch wat teleurgesteld. Hoewel de thematiek sterk wordt aangebracht vond ik het acteerwerk zeer houterig. Dit stoorde me na een tijd, maar ik vond het niet natuurlijk overkomen. Dat ligt misschien aan het feit dat de Japanse acteercultuur nog sterk werd beïnvloed door theater (dat theatrale keert terug in de naoorlogse samoeraifilms van Kurosawa), maar ik kon me hier moeilijk overzetten. Het verhaal was wel goed. Een beetje moralistisch en sentimentalistisch maar dat stoorde niet.

In het jaar ervoor regisseerde Kurosawa het magistrale Ikiru, dat ik veel sterker vond.

Yesterday

Leuk eerste halfuur met introductie van de 'gimmick'...nadien keihard de afgrond in met clichématig en karikaturaal verhaal (en dan zwijg ik nog over Ed Sheeran)
Enige wat de film enigszins recht houdt is de vertolking van de immer charmante Lily James

Avondland zei:

Tokyo Story (1953) van Yasujiro Ozu opgezet.

Met heel veel verwachtingen aan begonnen, aangezien dit als een van de beste films wordt beschouwd. Toch wat teleurgesteld. Hoewel de thematiek sterk wordt aangebracht vond ik het acteerwerk zeer houterig. Dit stoorde me na een tijd, maar ik vond het niet natuurlijk overkomen. Dat ligt misschien aan het feit dat de Japanse acteercultuur nog sterk werd beïnvloed door theater (dat theatrale keert terug in de naoorlogse samoeraifilms van Kurosawa), maar ik kon me hier moeilijk overzetten. Het verhaal was wel goed. Een beetje moralistisch en sentimentalistisch maar dat stoorde niet.

In het jaar ervoor regisseerde Kurosawa het magistrale Ikiru, dat ik veel sterker vond.

Klik om te vergroten...

Was dit je eerste Ozu? Ik heb het altijd jammer gevonden dat het uitgerekend Tokyo Story is die zo hoog scoort op alle lijsten. Niet dat die dat niet verdient, want ik vind het een absoluut meesterwerk, maar vooral omdat het niet echt entry-level Ozu is. Want zoals de meeste goede dingen in het leven, is Ozu een acquired taste. Ohayō is een veel betere om mee te beginnen, ik zou aanraden om die asap te bekijken en indien mogelijk met een bekertje warme sake erbij.

Wat het "houterige acteerwerk" betreft, je hebt groot gelijk dat theater een belangrijke rol speelt in de Japanse acteertraditie, maar de methodes die Ozu implementeert zijn echt radicaal anders dan die van Kurosawa. Daar waar Kurosawa gaat voor uitvergrote expressie om emotie weer te geven, is het bij Ozu net het omgekeerde. Ozu is veel meer een minimalist en gaat die dramatische en expressieve elementen drastisch verkleinen, soms zelfs helemaal wegnemen, om meer ruimte te geven voor 'pure' emotie en vormelijk spel. Als je meer van Ozu bekijkt (en ik kan je niet genoeg op het hart drukken om dat te doen) zal je merken hoe hij dat doet op elk niveau van zijn regie, gaande van acteerwerk tot camerawerk, staging, montage, mise-en-scene... Steeds heel simpel qua logica en set-up, maar hoe meer je er op focust en ziet hoe radicaal hij die techniekjes toepast in zijn films, hoe meer je het genie van Ozu zal ontdekken.
kogonada wist dit mooi te illustreren in [url="https://www.youtube.com/watch?v=OFNGlXuk-9Q]Passageways[/url], een haast abstracte tribute aan Ozu, door een heleboel shots van gangen en steegjes aan elkaar te monteren - en dit enkel uit Ozu's kleurenfilms.


Ander voorbeeld: het zal je tijdens TS allicht zijn opgevallen dat hij tussen scènes in veel gebruik maakt van de zogenaamde 'pillow shots', die op het eerste zicht random sfeerbeelden die hij overal tussenmoffelt. Daar zijn enorm veel theorieën over, maar eigenlijk komt het hier op neer: in bijna alle gevallen zijn het een reeks shots met herkenbare visuele ankerpunten die hij gebruikt om locaties met elkaar te verbinden. Heel erg simpel, maar hij is zo consistent in zijn gebruik ervan dat het een plezier wordt als kijker om te zien hoe hij dat keer op keer doet, vaak ook met visuele grapjes erbij. Zie de openingssequentie van Floating Weeds: opent met een (zeer geestig) shot van een bierfles in de voorgrond en vuurtoren in de achtergrond. Bij de shots die daarop volgen gaat de camera verder en verder weg van de pier totdat die in het havendorpje is teogekomen. Zelfs bij de overgang van buiten naar binnen zijn de zwart-gele poster en de postbus ankerpunten die de ruimtes van die twee shots aan elkaar binden.

[video=youtube;u67gyTbM7tI]https://www.youtube.com/watch?v=u67gyTbM7tI[/video]

Er zijn zo ontzettend veel voorbeelden van het vormelijke genie van Ozu, hopelijk helpt dat met het 'ontcijferen' van zijn werk. Wat de emoties betreft, ik vind ze bij de mooiste die je in cinema kan aantreffen, maar dat moet je uiteraard zelf aanvoelen. Hopelijk volgt dat wel, als je je kan blootleggen voor de 'simpliciteit' van zijn mise-en-scene en dramaturgie.

PBR Streetgang zei:

Was dit je eerste Ozu? Ik heb het altijd jammer gevonden dat het uitgerekend Tokyo Story is die zo hoog scoort op alle lijsten. Niet dat die dat niet verdient, want ik vind het een absoluut meesterwerk, maar vooral omdat het niet echt entry-level Ozu is. Want zoals de meeste goede dingen in het leven, is Ozu een acquired taste. Ohayō is een veel betere om mee te beginnen, ik zou aanraden om die asap te bekijken en indien mogelijk met een bekertje warme sake erbij.

Wat het "houterige acteerwerk" betreft, je hebt groot gelijk dat theater een belangrijke rol speelt in de Japanse acteertraditie, maar de methodes die Ozu implementeert zijn echt radicaal anders dan die van Kurosawa. Daar waar Kurosawa gaat voor uitvergrote expressie om emotie weer te geven, is het bij Ozu net het omgekeerde. Ozu is veel meer een minimalist en gaat die dramatische en expressieve elementen drastisch verkleinen, soms zelfs helemaal wegnemen, om meer ruimte te geven voor 'pure' emotie en vormelijk spel. Als je meer van Ozu bekijkt (en ik kan je niet genoeg op het hart drukken om dat te doen) zal je merken hoe hij dat doet op elk niveau van zijn regie, gaande van acteerwerk tot camerawerk, staging, montage, mise-en-scene... Steeds heel simpel qua logica en set-up, maar hoe meer je er op focust en ziet hoe radicaal hij die techniekjes toepast in zijn films, hoe meer je het genie van Ozu zal ontdekken.
kogonada wist dit mooi te illustreren in Passageways, een haast abstracte tribute aan Ozu, door een heleboel shots van gangen en steegjes aan elkaar te monteren - en dit enkel uit Ozu's kleurenfilms.

Ander voorbeeld: het zal je tijdens TS allicht zijn opgevallen dat hij tussen scènes in veel gebruik maakt van de zogenaamde 'pillow shots', die op het eerste zicht random sfeerbeelden die hij overal tussenmoffelt. Daar zijn enorm veel theorieën over, maar eigenlijk komt het hier op neer: in bijna alle gevallen zijn het een reeks shots met herkenbare visuele ankerpunten die hij gebruikt om locaties met elkaar te verbinden. Heel erg simpel, maar hij is zo consistent in zijn gebruik ervan dat het een plezier wordt als kijker om te zien hoe hij dat keer op keer doet, vaak ook met visuele grapjes erbij. Zie de openingssequentie van Floating Weeds: opent met een (zeer geestig) shot van een bierfles in de voorgrond en vuurtoren in de achtergrond. Bij de shots die daarop volgen gaat de camera verder en verder weg van de pier totdat die in het havendorpje is teogekomen. Zelfs bij de overgang van buiten naar binnen zijn de zwart-gele poster en de postbus ankerpunten die de ruimtes van die twee shots aan elkaar binden.
[video=youtube;u67gyTbM7tI]https://www.youtube.com/watch?v=u67gyTbM7tI[/video]

Er zijn zo ontzettend veel voorbeelden van het vormelijke genie van Ozu, hopelijk helpt dat met het 'ontcijferen' van zijn werk. Wat de emoties betreft, ik vind ze bij de mooiste die je in cinema kan aantreffen, maar dat moet je uiteraard zelf aanvoelen. Hopelijk volgt dat wel, als je je kan blootleggen voor de 'simpliciteit' van zijn mise-en-scene en dramaturgie.

Klik om te vergroten...

Oké oké, ik geef Ozu nog een tweede kans.

Ik vond Tokyo Story zeker niet slecht: je merkt wel dat Ozu een heel andere filmstijl hanteert dan Kurosawa - daar genoot ik ook van en ik merkte wel dat ik aandachtig moest zijn hoe hij alles ensceneert, maar ik kon me moeilijk plaatsen in die minimalistische acteerstijl die ik houterig vond overkomen. Bedankt en een repje voor de moeite.

Avondland zei:

Oké oké, ik geef Ozu nog een tweede kans.

Klik om te vergroten...

Cool! Zorg dan dat het Ohayo is! Good times, ik beloof het je. En daarna misschien Early Summer.

Avondland zei:

ik kon me moeilijk plaatsen in die minimalistische acteerstijl die ik houterig vond overkomen.

Klik om te vergroten...

Als je dit al houterig vond, try on some Robert Bresson for size!

PBR Streetgang zei:

Cool! Zorg dan dat het Ohayo is! Good times, ik beloof het je. En daarna misschien Early Summer.

Klik om te vergroten...

Ik heb er geen gras over laten groeien en die vanmorgen nog "snel" bekeken voor ik aan de slag moet. HOLY F*CK, die was geniaal zeg! Minimalistisch maar héél frivool en het voelde een pak minder houterig dan Tokyo Story. Deze keer ook gelet op de enscenering, die zoals je zelf aanwijst niet zonder reden is. Ik ben nog niet zover dat ik alle shots kan linken met elkaar, maar als je erop begint te letten is het inderdaad een genot. Ik begin bewondering te krijgen voor zijn beeldtaal. Het verhaal zat ook goed in elkaar: luchtig en geinig, maar universeel en diep-menselijk.

Ohayo is inderdaad een goede introductie tot Yasujirō Ozu.

Thank you good sir!

Goede sake drinkt ge niet warm ongecultureerd zwijnen

Avondland zei:

Ik heb er geen gras over laten groeien en die vanmorgen nog "snel" bekeken voor ik aan de slag moet. HOLY F*CK, die was geniaal zeg! Minimalistisch maar héél frivool en het voelde een pak minder houterig dan Tokyo Story. Deze keer ook gelet op de enscenering, die zoals je zelf aanwijst niet zonder reden is. Ik ben nog niet zover dat ik alle shots kan linken met elkaar, maar als je erop begint te letten is het inderdaad een genot. Ik begin bewondering te krijgen voor zijn beeldtaal. Het verhaal zat ook goed in elkaar: luchtig en geinig, maar universeel en diep-menselijk.

Ohayo is inderdaad een goede introductie tot Yasujirō Ozu.

Thank you good sir!

Klik om te vergroten...

Blij dat je genoten hebt! Ik vind het erg grappig hoe Ozu zodanig traditioneel was dat hij tot laat in de jaren '30 nog stille films maakte en pas is overgeschakeld naar kleur in 1958 (wellicht na aandringen van de studio). And whaddayaknow, hij was een van de beste coloristen uit zijn tijd.

Veel plezier met het verkennen van z'n oeuvre en zijn nalatenschap in de filmwereld, die je keer op keer zal terugvinden, van Hou Hsiao-Hsien tot Mike Leigh tot David Mamet tot Wes Anderson!

Lint zei:

Goede sake drinkt ge niet warm ongecultureerd zwijnen

Klik om te vergroten...

Goede sake kunt ge ook niet in your local Delhaize vinden...
Wist echter niet dat dat 'not done' was, ik heb dat altijd warm gedronken for some reason en nu is dat wat ik verwacht te proeven als ik sake drink.

PBR Streetgang zei:

Blij dat je genoten hebt! Ik vind het erg grappig hoe Ozu zodanig traditioneel was dat hij tot laat in de jaren '30 nog stille films maakte en pas is overgeschakeld naar kleur in 1958 (wellicht na aandringen van de studio). And whaddayaknow, hij was een van de beste coloristen uit zijn tijd.

Veel plezier met het verkennen van z'n oeuvre en zijn nalatenschap in de filmwereld, die je keer op keer zal terugvinden, van Hou Hsiao-Hsien tot Mike Leigh tot David Mamet tot Wes Anderson!



Goede sake kunt ge ook niet in your local Delhaize vinden...
Wist echter niet dat dat 'not done' was, ik heb dat altijd warm gedronken for some reason en nu is dat wat ik verwacht te proeven als ik sake drink.

Klik om te vergroten...

De temperatuur waarop je sake drinkt hangt af van het type sake, zo blijkt. Dus het kan maar vroeger werd sake opgewarmd als het om mindere kwaliteit ging. Met bier is dat omgekeerd: hoe brakkiger het bier, hoe kouder je het moet drinken. Ik wil sake ook graag in huis halen en zou eens moeten zoeken naar een goeie drankleverancier daarvoor. Voorlopig hou ik het op Japanse whisky bij het bekijken van Japanse films.