Ghostbusters (Paul Feig, 2016)
Oké, de film was niet super. Hij duurde te lang en er zaten te veel komische bedoelde scenes in. Dit zou uiteraard niet zo'n probleem zijn als de meerderheid me effectief aan het lachen kreeg. Maar veel moppen werkten niet goed vanwege slechte timing en gingen bovendien ook ten koste van een goede verhaalstructuur. Feig leek te denken dat die maar secundair hoefde te zijn na de humor. Not so. Ook begrijp ik de drang om Ghostbusters te gaan remaken totaal niet, net zoals ik dat bij de meeste remakes niet begrijp. Maar was die dan zo slecht dat die verdiende een van de meest gehate films in Hollywood te worden sinds kwenimeer? Absoluut niet. De eerste Ghostbusters is, hoewel leuk en origineel, verre van het heiligdom dat van die film gemaakt wordt. En de keuze om de film te maken met een vrouwelijke cast (en een domme mannelijke secretaris) is op z'n minste verfrissend en op z'n beste subversief. Waarom niet? Jammer dat het script zo zwak was en dat ze wat overboord zijn gegaan met alle visual effects. Dat was nog een minpuntje, de overdaad aan CGI maakte sommige scenes uit het laatste halfuur bijzonder moeilijk om van te genieten.
4,5/10
Cosmos (Andrej Żuławski, 2015)
Toen ik hoorde dat Żuławski na al die jaren stilte weer een film maakte, was ik enorm blij maar ik had er toch erg veel schrik voor. Zeker na het bekijken van Szamanka, die ik vrij zwak vond, dacht ik dat hij het niet meer in zich had om iets fantastisch te maken. Ik weet niet of ik Cosmos fantastisch mag noemen of niet, maar het is zeker wel een speciale film, die ondanks een irritant begin mij toch kon overwinnen. Wat eerst leek op een pseudo-intelligent ruraal arthouse drama, werd al snel iets helemaal anders. Het begon misschien zo, maar evolueerde naar een gekke, metafysische whodunit en eindigde in een complete emotionele en filosofische free-for-all, waar linguistieke grapjes en ludieke mise-en-scene vaak belangrijker werden geacht dan de verhaalinhoud of wat er effectief gezegd werd door de karakters in de film. In tegenstelling tot andere successen van Żuławski kan ik hier moeilijk achterhalen wat zijn bedoelingen waren met de film, wat hij hiermee wou zeggen. Ik weet zelfs niet of hij echt iets te zeggen had. Ik hoop van wel, maar indien niet, heb ik alleszins genoten van zijn koeterwaals.
7/10