Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (22)

deed heel die love interest tussen haar en 'K' mij ontzettend weinig

aan die eye reader

Luv steeds een traantje laat bij het bloed vergieten ?
Het lijkt alleszins dat haar 'emo-circuits' nogal in overdrive geraken bij het zien en uitvoeren van geweld. Of een soort overcompensatie voor het niet-mens-zijn?
Er mssn niets bij voelen maar wel een misplaatste uiting van emoties tonen. Dat maakt het personage nog geschifter eigenlijk.

Als K off baseline is dan is die van Luv praktisch volledig gewiped denkik.

Ze is bij momenten inderdaad redelijk emotioneel, of die emoties fake zijn of niet is denk ik eerder een filosofisch vraagstuk. Ze hebben een reële impact op Luv's denken en handelen. Mij leken ze alvast een stuk verder te gaan dan een rudimentair; "dit is een intense situatie, better open my tearduct". Ze lijkt bij momenten nauwelijks in controle en dus geen logisch beredeneerde beslissing te maken maar zich juist te verliezen in het moment. Ik denk dat dat zowat het fundament is waarop pure emotie steunt dus Luv is misschien wel de meest menselijke replicant in de hele film, zelfs al is het een monster. Zij lijkt niet te gaan voor "more human than human" maar zich tot ons niveau te verlagen.

Dat moment waarop ze Lieutenant Joshi (Robin Wright) bezoekt zei voor mij alles. Haar woede uitbarsting volgt op Wright die minachtend en met een air van hier tot ginder meedeelt dat ze te laat is en dat het kind en al het bewijs vernietigd is. Waarschijnlijk dacht ze toen nog in volledige controle te zijn van de situatie omdat replicants altijd gehoorzame makke lammetjes zijn die nog eerder hun eigen van kant maken dan een andere mens aanraken. Die woede uitbarsting, zeg maar ontploffing, die op die zin volgt nagelde mij aan mijn stoel. Je ziet die haat in haar ogen oplaaien en terwijl ze Yoshi's hand langzaam begint fijn te knijpen weet ze goed genoeg dat wat ze aan het doen is in feite niet mag. Het is geen order van Wallace aangezien ze tijdens de daad al excuses aan het verzinnen is; "I'll tell Wallace you shot first".

Ze is met andere woorden op eigen houtje dat mens aan het mollen. Ik denk inderdaad niet dat ze bij die daad zelf veel voelt. Die traan kwam denkik eerder van het feit dat ze juist te horen kreeg dat het kind, de geboren replicant, niet meer is. Je moet er ook rekening mee houden dat ze is opgevoed door Niander Wallace dus dat ook zij heel wat psychopathische trekjes vertoont is dan niet zo vreemd. Ze heeft denk ik nog niet veel al te positieve ervaringen met mensen gehad waardoor ze hen is beginnen zien als monsters. Monsters waar ze schijnbaar weinig tot geen empathie meer voor kan opbrengen. Ik denk dat de rode draad achter haar tranen eerder moet gezocht worden bij haar gevoelens voor haar eigen soort. De eerste traan vloeit wanneer Wallace koudbloedig zijn gefaalde experiment neersteekt en laat doodbloeden, de tweede wanneer ze verneemt dat het kind niet meer is en de derde wanneer ze denkt K van kant gemaakt te hebben. Die judaskus die daaraan voorafging doelt denk ik op hetzelfde. Ze voelt zich een verrader en bewonderde zijn zelfstandigheid. Volgens mij is ze Wallace enkel trouw uit angst en omdat die alle macht in handen heeft maar voelt ze stiekem veel meer voor haar eigen soort.

Ben ik trouwens alleen in het denken dat alle gevoelens die Joi aan K toonde gesimuleerd waren? De prostituee die opmerkt dat Joi leeg is, Luv die zo snarky opmerkt "Are you satisfied with our product?", die hele 'Big Joi in the Sky' waarin K doorheeft dat de naam die ze aan hem geeft (Joe) een geprogrammeerde troetelnaam is en doorheeft dat haar gedrag simpelweg "What you want to hear" en "What you want to see" is? Dat ze bij hem het idee versterkt dat hij de geboren replicant is? etcetera etcetera
Misschien heb ik dit fout geïnterpreteerd, maar ik zag die sequentie als een duidelijke 'this ain't about you, K.'