Silver Bullet zei:
nope, Sion Sono is denk ik één van de meest underrated en underwatched regisseurs die er zijn. Hij wordt vaak aanzien als een oppervlakkige horror/gore regisseur (hij staat vooral bekend om zijn films Suicide Club en Noriko's Dinner Table), maar dat is hij totaal niet imo. Veel van zijn films gaan over de japanse cultuur en zitten vol met symboliek en levenswijsheid:
Zo heb je bv.
- suicide club die gaat over identiteit, de verwaarloosde Japanse jeugd, zelfmoord en de internet/j-pop cultuur
- Keiko desu kedo die ingaat op alle aspecten van het begrip 'tijd.
- Hazard die gaat over een roekeloze levensstijl vs de strikte, saaie japanse levensstijl
- Why don't you play in hell die gaat over passie, problemen en emoties die gepaard gaat met het maken van een film en het nastreven van je dromen.
- Love Exposure die een bom aan informatie bevat over de Japanse cultuur en religie
- The Land of Hope en Himizu die gaan over hoe de mensen zijn beïnvloed door de kernramp in Fukushima
- Coldfish die gaat over de middenklasse, vaderschap en beslissingen nemen
....
Helaas worden veel van zijn films door veel mensen verkeerd begrepen of aanzien als 'bizar, saai of oppervlakkig'. Ik ben blij dat er hier nog een fan op het forum zit.
Zeker ook eens zijn andere films checken, ze zijn allemaal de moeite imo (zie in mijn signature)
Het was eigenlijk door Suicide Club en Noriko's dinner table dat ik dacht dat hij vrij grrag gezien was. Oppervlakkige gore/horor zou ik het in ieder geval niet noemen nee (hoewel ik me van suicide club weinig herinner, rewatch staat wel zeker en vast op het programma), maarja er zijn ook mensen die een film afschrijven van de moment dat ze wat gore zien. Die twee anderen waren imo meer sterke drama/komedies dan horror wel, daar moet ik me nog in verdiepen. En de rest gaat sowieso nog bekeken worden, het is enkel de vraag wanneer want ik moet nog zoveel oeuvres van andere regiseurs zien.
Zeker een tweede fan op het forum nu, 30 Augustus Tokyo Tribes, ik hoop op meer "Why Don't You Play in Hell"-achtig lekkers
Chopper 2000
Ik had wat bezoek, en dacht eens een normaal filmpje op te zetten waarvan de gemiddelde mens ook van kan genieten. Blijkbaar zat ik verkeerd, de rest was de interesse al kwijt na een kwartier
wtf
maar voor mezelf had ik wel goed gekozen. Het was een vrij rare film en ik heb eigenlijk een deel van de tijd ook maar met een half oog zitten te kijken (goede gastheer zijn enzo) maar alles wat ik zag beviel mij zeer goed, veel meer kan ik er niet meer over zeggen. Nog eentje voor asap een rewatch te geven, maar wanneer zoveel om te zien, zo weinig tijd.
7/10
Tesis (1996)
Beklijvende thriller die ook nog eens handelde over een thema wat mij zeer sterk interessert: snuff film. Niks op aan te merken, buiten misschien dat het allemaal nogal braaf was en dat ik het gevoel had deze film eerder gezien te hebben, maar dit lijkt mij een thriller waar veel andere regiseurs hun werk op gebaseerd hebben.
7/10
Grotesque (2009)
Tortureporn in de puurste zin van het woord, er is geen verhaal, er is geen dieptegang, er is niks, buiten gore en seks. Het enige wat deze film te bieden heeft zijn extreme martelingen, kortom als je de guinea pig serie en de august underground serie "goed" vind moet je deze proberen anders is het de moeite niet echt waard.
6/10
er zit ook ongelofelijk veel wijsheid in die prent. toch moeilijk te geloven dat het zich afspeelt in de jaren 20, maar het blijft een animatiefilm met een belangrijke boodschap. zou voor mijn part gerust in de godsdienstlessen aan bod mogen komen. en last but not least, de fantastische soundtrack (Enrico Macias) die er perfect op past, maakt het bij momenten ook allemaal een beetje luchtiger zoals het hoort. cool!