Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een browser zoals Microsoft Edge of Google Chrome te gebruiken.
Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (21)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Is voor mij een van de meest punchy films die ik in mijn leven gezien heb Zoals ik al zei, de film bevat een van de meest disturbing POV-momenten die ik me kan herinneren uit eender welke film, en de single shot headset-flashbacks die we krijgen zijn - voor mij dan toch - enorm geladen. Maar goed, nu ben ik gewoon mijn vorige post aan het herhalen...
Blijkbaar ben ik hier serieus in de minderheid, maar Strange Days is voor mij een van de handvol films die me, voor zover ik me kan herinneren, op het uiterst mogelijke puntje van mijn stoel brengt.* Geen idee hoe het komt dat die film voor mij zo werkt en niet voor anderen, maar het is echt een geval van this movie pushes so many of my buttons it's not even fair. Top ten 90s material als je het mij vraagt.
* Grappig eigenlijk dat twee van de andere films die ik die eer zou toekennen The Hurt Locker en Zero Dark Thirty zijn...
Erg speciaal in positieve zin. Had niet verwacht dat men in '68 al zo'n visie had op AI en menselijke evolutie, in zijn tijdscontext zeker een 9.5/10 waardig.
Versta me niet verkeerd hé, Strange Days is best te genieten maar heeft me nooit echt weten raken. Bovendien: grootgebracht op DePalma en Argento had ik wel al wat disturbing POV momenten achter de kiezen toen ik hem destijds in de cinema ging bekijken.
Als zo vaak bij Bigelow krijg je het gevoel dat ze heel wat te vertellen heeft, de ambitie torenhoog is, maar dat achter de technisch perfect uitgevoerde façade een zeer conventioneel en uiterst mager, met bordkartonnen en by the numbers personages opgevuld thrillertje schuilgaat. Wel eentje die lui onderuitgezakt in je zeteltje best te pruimen valt, daar niet van. Maar (genre)klassiekers? To each his own i presume.
Versta me niet verkeerd hé, Strange Days is best te genieten maar heeft me nooit echt weten raken. Bovendien: grootgebracht op DePalma en Argento had ik wel al wat disturbing POV momenten achter de kiezen toen ik hem destijds in de cinema ging bekijken.
De Palma en Argento hebben natuurlijk evenzeer fantastisch werk geleverd wat dat betreft. Voor mij draaide het eerder om de omgeving en de filmtraditie waarin we deze scenes moeten plaatsen. De genres waarin De Palma en Argento werken (even kort door de bocht definiëren als erotische psychothrillers), though ever so sweet, liggen mij net niet even nauw aan het hart als de noirish plot en de gritty future punky landscape. Een landschap dat hier op hyperbolische wijze gepresenteerd wordt, zoals vlammen, rellen en police brutality op elke straathoek en het maffe, hilarische idee dat metal en punk zodanig populaire genres zijn dat er in de achtergrond bij elke club en tijdens elk feestje metalcore wordt gedraaid en live gespeeld.
Als zo vaak bij Bigelow krijg je het gevoel dat ze heel wat te vertellen heeft, de ambitie torenhoog is, maar dat achter de technisch perfect uitgevoerde façade een zeer conventioneel en uiterst mager, met bordkartonnen en by the numbers personages opgevuld thrillertje schuilgaat. Wel eentje die lui onderuitgezakt in je zeteltje best te pruimen valt, daar niet van. Maar (genre)klassiekers? To each his own i presume.
Het zijn zeker niet de personages die het voor mij doen - dit zijn inderdaad volledig gerecycleerde stock characters - maar eerder de worldbuilding (inclusief alle decors en flikkerende lichten en reflecties en gekleurde lichtbronnen: niets nieuws, maar wel as good as any other before), plotting en punchiness die voor mij zeer zeker aanwezig is.
Yowza, ging die film eventjes helemaal de andere kant uit dan ik eerst dacht. Start als een crime flick nabij een border town, maar gaat zoveel verder dan dat. Daarnaast nog prachtige camerabewegingen, een bijzonder beefy en overtuigende Orson Welles én een tempo van jewelste. Loved it.
Wel, als een van Aronofsky's grootste verdedigers kan ik zeggen: Noah is een grote, natte scheet. Jebus, waar gaat die film eigenlijk over? En visueel dan nog eens een van zn lelijkste films imo. En zoals PBR en insomnia denk ik al aanhaalden, zo oerdom... Symboliek op peutertuinniveau enz. Ik vroeg mij oprecht af of dit een grote trolljob van hem was ofzo haha
The Spectacular Now (James Ponsoldt, 2013): Eindelijk gezien Alle verwachtingen ingelost. Ik hou van zulke films, helaas vind ik er nog amper die mij zo intens kunnen aanspreken.
The Spectacular Now (James Ponsoldt, 2013): Eindelijk gezien Alle verwachtingen ingelost. Ik hou van zulke films, helaas vind ik er nog amper die mij zo intens kunnen aanspreken.
BIFFF 2014 Day 2: Groundshog Day meets The Others in Haunter (6/10) - Love fuelled by drugs and violence in The Necessary Death of Charlie Countryman (6.5/10) - A family finds more than what they bargained for when persuing a Viking myth in Ragnarok (6.5/10) and Weird Chinese cult horror in the messy The Apostles (4.5/10)
Wel, als een van Aronofsky's grootste verdedigers kan ik zeggen: Noah is een grote, natte scheet. Jebus, waar gaat die film eigenlijk over? En visueel dan nog eens een van zn lelijkste films imo. En zoals PBR en insomnia denk ik al aanhaalden, zo oerdom... Symboliek op peutertuinniveau enz. Ik vroeg mij oprecht af of dit een grote trolljob van hem was ofzo haha
Nah, they're all kinda like that. Ik vind dit nog steeds beter dan Black Swan - die film is echt serieus in het foute keelgat geschoten hierzo. Noah vond ik nogal saai en erg dom, maar heeft me nooit zo geërgerd als BS destijds.
Sheldon Cooper zei:
American Hustle
9/10
Loved it. Christian Bale Toch een zwaar onderschatte acteur imo. Speelde het weer heerlijk in deze.
Ik ben ook enorme fan van de film, en Christian Bale acteert fantastisch. Maar op welke manier is hij een onderschatte acteur? Hij is een van de allerbekendste topsterren van de moment. Hij heeft de hoofdrol in niet minder dan vier films van Nolan, toch wel de meest bekende regisseur bij het algemene publiek (samen met mss Quentin Tarantino en Martin Scorsese), heeft al twee oscarnominaties (waarvoor een gewonnen) en elke keer hij in een film speelt, staan de reviews bomvol over hoe goed Christian Bale speelt of hoe mager of buffed of dik hij is geworden zonder ook maar iets interessants te zeggen over de film zelf. Zoals, I might point out, jouw eigen review: "Loved it. Christian Bale " Niggas please, een film bestaat uit zo enorm veel meer dan een goede prestatie van een Bale of een Leo of whatever...
Nah, they're all kinda like that. Ik vind dit nog steeds beter dan Black Swan - die film is echt serieus in het foute keelgat geschoten hierzo. Noah vond ik nogal saai en erg dom, maar heeft me nooit zo geërgerd als BS destijds.
Really? Want ik vond Black Swan veel en veel beter werken als film. Ik vond die hele 'Broadway is full of evil, power hungry demons' inslag best hilarisch en (denk ik) gedeeltelijk tongue in cheek van Aronofksy, omdat hij blijkbaar nogal thuis is in dat wereldje in New York. Als satire doet BS voor mij absoluut z'n ding en ik vond die vooral visueel best thrilling bij momenten. Dan vond ik Noah en zijn existentiële crisis pakken irritanter en ik had ook gedacht dat hij Ijsland heel wat boeiender in beeld zou brengen, wat een letdown... Want puur technisch vind ik Aronofsky nog steeds een begenadigd regisseur, ik denk toch vaak van: hey, dat is nu eens een slim shot. Hoewel dat misschien meer gimmicky dan iets anders is...
En mannekelief:
- Anthony Hopkins die wat naar bessen zit te grabbelen terwijl hij wat zit te mijmeren, o ye great actor...
- Geen enkele thought provoking dialoog
- die Watchers en hun last stand, LOLOLOLOL
- Heel die mislukte familiedynamiek met iedereen die iemand moet hebben om te poepen
- Zat er er ook niet een hele 'go veggie, cause eating animals is evil!' boodschap in? Ik had toch het idee dat ik dat een paar keer door m'n strot geramd kreeg, op een heel vervelende manier
- Het God-gegeven (waar ik als atheïst/agnost niks op tegen heb op zich) waar nu eens werkelijk NIKS interessant mee gedaan wordt. Hij 'laat de keuze aan ons', oh great, such mighty insight I have gained from this...
Bah, bah, bah. Allez ja, ik denk dat we er op zich wel min of meer hetzelfde over denken, maar ik denk dat ik hem gewoon nog een pak debieler vind, omdat ik zijn ander werk (in tegenstelling tot jou) bij momenten wel goede filmervaringen vind. Verbeter me als ik mis ben trouwens, maar is er een Aronofsky die jij goed vindt? En hoe zou je ze dan in een lijstje rangschikken? Mag ook een shitlist zijn van bad to worse haha
Really? Want ik vond Black Swan veel en veel beter werken als film. Ik vond die hele 'Broadway is full of evil, power hungry demons' inslag best hilarisch en (denk ik) gedeeltelijk tongue in cheek van Aronofksy, omdat hij blijkbaar nogal thuis is in dat wereldje in New York. Als satire doet BS voor mij absoluut z'n ding en ik vond die vooral visueel best thrilling bij momenten. Dan vond ik Noah en zijn existentiële crisis pakken irritanter en ik had ook gedacht dat hij Ijsland heel wat boeiender in beeld zou brengen, wat een letdown... Want puur technisch vind ik Aronofsky nog steeds een begenadigd regisseur, ik denk toch vaak van: hey, dat is nu eens een slim shot. Hoewel dat misschien meer gimmicky dan iets anders is...
En mannekelief:
- Anthony Hopkins die wat naar bessen zit te grabbelen terwijl hij wat zit te mijmeren, o ye great actor...
- Geen enkele thought provoking dialoog
- die Watchers en hun last stand, LOLOLOLOL
- Heel die mislukte familiedynamiek met iedereen die iemand moet hebben om te poepen
- Zat er er ook niet een hele 'go veggie, cause eating animals is evil!' boodschap in? Ik had toch het idee dat ik dat een paar keer door m'n strot geramd kreeg, op een heel vervelende manier
- Het God-gegeven (waar ik als atheïst/agnost niks op tegen heb op zich) waar nu eens werkelijk NIKS interessant mee gedaan wordt. Hij 'laat de keuze aan ons', oh great, such mighty insight I have gained from this...
Bah, bah, bah. Allez ja, ik denk dat we er op zich wel min of meer hetzelfde over denken, maar ik denk dat ik hem gewoon nog een pak debieler vind, omdat ik zijn ander werk (in tegenstelling tot jou) bij momenten wel goede filmervaringen vind. Verbeter me als ik mis ben trouwens, maar is er een Aronofsky die jij goed vindt? En hoe zou je ze dan in een lijstje rangschikken? Mag ook een shitlist zijn van bad to worse haha
Mijn relatie met Aronofsky is niet zo'n gemakkelijke. Vroeger was ik groot fan, vooral Requiem en The Fountain, maar na het kijken van Black Swan, die ik dus echt rot vond, ben ik wakker geschoten als het ware en dacht ik bij mezelf: "waaaaait a minute... they all kinda suck!". Requiem is een message movie die dan wel mag inslaan als een bom, maar eigenlijk de boodschap nogal zwak onder handen neemt. The Fountain heb ik ergens ook nog lief dankzij de visuals en de whacky premise, maar de serieuze toon die Aronofsky zo grag wil behouden hier is te balachelijk voor woorden (kale Hugh Jackman in space bubble = funny. Halfdoorzichtige buddhist monk floating around in Mayan temple = more hilarity) en uiteindelijk is de film maar een samenraapsel van spirituele nonsens en een naief geloof in een "it's all connected" thematiek a la Alejandro Gonzalez Innaritu en David Mitchell. Do not like this.
Ik heb ook een hekel beginnen krijgen aan de pseudosymboliek en easy motifs waar Aronofsky mee werkt. Het is alsof hij in het begin een thema of onderwerp heeft voor zijn film, en dan op zoek gaat naar symbooltjes en motiefjes en visuele/thematische ankerpuntjes die daaraan gelinkt kunnen worden en hoe hij verschillende leefwerelden met elkaar wil combineren etc.
Ballet. Welk stuk kent iedereen? Zwanenmeer. Waar denken mensen aan bij ballet? Die fucking muziekdoosjes met draaiende ballerinas. Wat weten we nog van ballerina's? Ahja, psychologische druk. Jaloezie. Donkere aard van de mens. De zwarte zwaan. Fysieke transformatie. Jaloezie neemt over, leidt tot backstabbing. Hoe geven we de psychologische fragmentatie weer? Spiegels. Scherven van spiegels. Epische climax. Clint Mansell, you talented bastard.
Ik zeg niet dat dit noodzakelijk het teken is van een slechte regisseur, maar het is een vrij simpele, pedante methode die heel zelden werkt bij mij (iemand die nogal gelijkaardig te werk lijkt te gaan is Lars Von Trier, zeker in zijn recente depressie-trilogie) en bij Aronofsky lijkt het maar al te vaak of hij tevreden is na de allereerste brainstormsessie en plots begint te filmen zonder even na te denken of zijn bedachte materiaal wel zinnig is of niet.
Lijstje, puur persoonlijk, mengeling van nostalgie en so-called greatness.
1. Requiem for a Dream (gefaald als intelligente film, maar de simplistische boodschap die de film heeft, komt wel serieus aan en Ellen Burstyn is awesome)
2. Pi (enorm rare combinatie van het wetenschappelijke en het mystieke - doesn't make sense to me maar nog wel dik in orde als trippy low-budget regiedebuut)
3. The Fountain (super silly maar ik was vroeger zo'n fan dat ik er nu nog naar zou kunnen kijken)
5. The Wrestler (enkele leuke momenten waar Mickey Rourke aan het woord is, maar de nogal easy sociale setting en het estranged daughter-motiefje maakt er nogal een subpar drama van)
4. Noah (domme film, maar ik kan hier nog wel naar kijken dankzij Emma Watson die heet is en dankzij haar man, die de douchy Keanu-looks helemaal down heeft)
6. Black Swan (fuuuuck)
Coole post PBR en grotendeels zijn dit ook de dingen die mij bij Aronofsky het meest tegen de haren strijken. Ik denk dat zijn grootste kracht (grote, 'belangrijke' verhalen willen vertellen) net iets te vaak gekoppeld is aan een bepaalde onmacht/onkunde (of te direct of juist via teveel onnodige omwegen) om die thema's ook echt goed naar film te vertalen. Ik ben absoluut overtuigd dat hij talented as fuck is, maar daar dan ook iets te graag mee wil uitpakken en daardoor soms op z'n bek gaat. Ik denk ook dat hij omringd is door iets teveel ja-knikkers die nooit eens op de rem durven trappen en zeggen: dudeeeeeee, bekijk of herschrijf dat nog eens even misschien? En dan bedoel ik niet de studio (die vooral goed zijn in visies de kop in te drukken) ofzo, maar mensen in zijn inner circle.
Soit, hiero:
- Pi
- Black Swan
- The Wrestler
- The Fountain
- Requiem for a Dream
- Noah
Het zijn dus vooral zijn films met een groter budget en meer episch uitgangspunt, waar hij voor mij meestal het meest de mist ingaat. Hoewel ik The Fountain visueel dan weer een echte powerhouse vind inderdaad. God, Darren, why do you confuse me so
The Spectacular Now (James Ponsoldt, 2013): Eindelijk gezien Alle verwachtingen ingelost. Ik hou van zulke films, helaas vind ik er nog amper die mij zo intens kunnen aanspreken.
Had er nog niet bij stil gestaan, maar die ost van Perks lijkt wat op die van The Master. Luister eens naar Overtones vanaf 45 seconden ofzo https://www.youtube.com/watch?v=5n9F0m0RY8U
Ik ga Perks nog eens herzien, bedankt voor de herinnering
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Zoals ik al zei, de film bevat een van de meest disturbing POV-momenten die ik me kan herinneren uit eender welke film, en de single shot headset-flashbacks die we krijgen zijn - voor mij dan toch - enorm geladen. Maar goed, nu ben ik gewoon mijn vorige post aan het herhalen...
Alle verwachtingen ingelost. Ik hou van zulke films, helaas vind ik er nog amper die mij zo intens kunnen aanspreken.
Toch een zwaar onderschatte acteur imo. Speelde het weer heerlijk in deze.