Me and Earl and the Dying Girl (Alfonso Gomez-Rejon, 2015)
Alweer even geleden dat ik nog iets gepost heb, maar voor bovenstaande film schrijf ik graag een tekstje.
Het is een film-adaptatie van een adolescenten-roman waar ik met een 'zoveelste Fault in our Stars'-vooroordeel aan begon. Niets is minder waar. Zoals de titel beschrijft, gaat het om een momentopname uit het leven van Greg en de rol van zijn vriend Earl en een meisje met leukemie, Rachel. Ongewenst wordt Greg geïntroduceerd aan Rachel, maar dat groeit al snel uit tot een intense 'doomed friendship'.
Anders dan in de meeste tiener-tearjerker-movies worden zowel het romantische aspect als het dramatische aspect in deze film je niet recht in het gezicht gedrukt, maar verloopt de ontwikkeling van de personages heel traag en stapsgewijs. Romantiek wordt wel gesuggereerd, maar nooit letterlijk vertoond (cf. Lost in Translation). De karakters zijn allesbehalve stereotiep (tenzij naar Wes Anderson maatstaven) en de humor draagt een vreemd, maar grappig sfeertje met zich mee (opnieuw een sterk Anderson gevoel).
Het geheel wordt ondersteund door Brian Eno (
link). De filmt bouwt op naar een prachtige climax van beeld en muziek en duurt na die climax naar mijn mening iets te lang. Soms wordt door de voice-overs de plot te expliciet uitgelegd, maar buiten dat kan ik geen minpunten noemen.
Deze hoort bovenaan het lijstje van tienerroman/drama en ik hoop alleen maar dat hij ook doorstroomt naar het grote publiek.
Verder nog gezien onlangs:
Insidious: Chapter 3 (2015) 4/10
Poltergeist (2015) 3/10
Avengers: Age of Ultron (2015) 5/10
The Human Centipede III (Final Sequence) (2015) 6/10
Shingeki no kyojin (2015) 5/10
6 Years (2015) 6/10
Z for Zachariah (2015) 6/10