Oh yeah, Lynch for the win. Blue Velvet blijft een van mijn favoriete films aller tijden. Ongelooflijk knap geregisseerd imo. De meest perfecte combinatie tussen licht en donker, dat zich zowel visueel als inhoudelijk in de film manifesteert wanneer je de American Dream langzaam maar zeker ziet transformeren naar een nachtmerrie. De complete apple pie cheesiness van 'het goede' is soms moeilijk te slikken, maar voor mij werkt het perfect en omdat je weet dat het duistere, noirish tegengestelde achter de hoek staat te wachten om zijn slag te slaan.
Lost Highway is batshot crazy, maar wel een key work voor het oeuvre van Lynch dat je gaat helpen om zijn films te begrijpen (hoewel die op eerste zicht zeker een van zijn meest onbegrijpbare films lijkt)
Eraserhead is ook compleet bizar, maar als horrorfilm heeft die voor mij goed zijn werk gedaan destijds. Dit moet tien jaar geleden geweest zijn (ik was misschien vijftien?), maar ik kwam eens in 't laat dronken thuis en had zin om nog een film te zien. Dronken aan een film beginnen is iets dat ik normaal nooit doe, maar wat wist ik er toen al van? Anyway, ik heb Eraserhead helemaal uitgekeken zonder in slaap te vallen - in retrospect is dat op zich al een hele prestatie - en ik vond het toen fantastisch omdat die zo aanvoelde als een nachtmerrie. Misschien daarom dat ik niet in slaap was gevallen - ik kreeg mijn droom al voor mijn ogen dus waarom dan nog voor echt proberen?
En ik vind zelf Mulholland Dr. ook een meesterwerk. Het is een film waar ik niet even wild van ben als Blue Velvet, maar je ziet wel duidelijk dat dit het werk is van een ware artiest die iets heel uniek naar voren brengt. Iedereen kent Lynch wel, maar zijn waarde mag nooit onderschat worden imo.
Twin Peaks is fantastsisch goed voor zijn eerste seizoen en enkele afleveringen van het tweede. Na het vertrek van Lynch zie je dat er een bijzonder belangrijk talent niet langer meedoet en de serie lijdt daaronder. Hij is nog steeds bekijkbaar, maar niet half zo goed als in het begin.
Wild at Heart en Inland Empire zijn twee films die bij de eerste kijkbeurt in het foute keelgat zijn geschoiten. Maar het is zo lang geleden (acht jaar voor INland Empire en al meer voor Wild at Heart) dat ik erg benieuwd ben hoe ik er nu naar zal kijken.
