Movies of the week:
Le Trou - 9/10 (Jacques Becker, 1960)
Beste prisonbreakfilm ooit? Dat weet ik nog niet, maar ik denk wel dat Le Trou voorlopig het dichtse in de buurt komt van die titel. Geen idee wat er nog allemaal over te zeggen, aangezien het van al de prison movies wel de simpelste set-up heeft. Je volgt stap per stap een groep celmaten die een ontsnappingsroute plannen. Watch it. It's great.
Un condamné à mort s'est échappé ou le vent souffle où il veut - 8.5/10 (Robert Bresson, 1956)
Kort na Le Trou heb ik deze film van Bresson opgezet. Na Le Trou had ik zin in nog een prison movie, en vermits ik deze nog nooit gezien had, dacht ik dat het moment gekomen was om dit enorme gat in mijn cinefiele ervaring op te vullen. Het is denk ik de meest toegankelijke film die Bresson maakte, de combinatie van prison break, Franse resistance en de gebruikelijke sprituele invalshoek werken mooi samen om een suspensvolle thriller met een sacrale dimense. Een perfecte introductie voor minimalisme in cinema en hoe dat toch enorm veel kijkplezier kan opleveren. Niet mijn favoriete Bresson, maar dat wil uiteraard weinig zeggen, voorlopig heb ik ze al allemaal goed gevonden (minst onder de indruk was ik van Le procès de Jeanne d'Arc)
L'apollonide (souvenirs de la maison close) - 8/10 (Bertrand Bonello, 2011)
Het heeft een tijdje geduurd voor ik me hieraan wou wagen: twee uur lang worden ondergedompeld in de wereld van een klassebordeel rond de voorbije eeuwwisseling... De film heeft toch een serieuze indruk gemaakt. We krijgen steeds lange shots te zien, steeds met uitstekende schilderachtige composities, waarin de dagelijkse routine van deze dames in beeld wordt gebracht, het clienteel dat er over de vloer komt en hun werkethiek, maar ook wordt er stilgestaan bij de inhumane condities waarin deze vrouwen moeten leven en de hel die ze moeten doorstaan in zo'n bordeel. Een van de inspiratiebronnen voor deze film lijkt me Flowers of Shanghai van Hou Hsiao-hsien. Dit was ook een film over vrouwen in een bordeel, met heerlijke clair-obscur gefilmd, trage shots, zweverige camera en de constante fades die een gedrogeerd opiumsfeertje suggereren - allemaal dingen die Bonello overneemt en voldoende verwerkt zodat ze passen in zijn eigen visie.
Abel - 8/10 (Alex Van Warmerdam, 1986)
! De beste film die ik deze week zag was ongetwijfeld Linklaters Boyhood, maar gezien ik daar al een review over schreef, zal de eer verschuiven naar het veelbelovende debuut van een Nederlandse regisseur die sinds kort op mijn radar is verschenen. Abel is een jongeman die niet uit zijn huis durft te komen. Zijn dominante vader en overbeschermende moeder helpen zijn situatie er niet bij. In artificieel geconstrueerde en belichte sets speelt Van Warmerdam zelf het komische drama van Abel en zijn ouders, en hoe hij uiteindelijk toch op straat gezet wordt en zijn plan begint te trekken. De film heeft veel weg van Alfred Hitchcock (vooral zijn appartment-films Rope en Rear Window, maar de Freudiaanse gezinsconfiguratie in Abel zou uit zowat elke film van Hitch kunnen komen) en is gemaakt met een vreemde doch effectieve DIY-esthetiek waarbij je herinnerd wordt aan John Carpenter, maar alles is nog lekker bizar en quirky funny, wat sterk doet terugdenken aan een van die absurde Hal Ashby-tragikomedies. Ik ga zeker en vast meer Van Warmerdam bekijken!