Radbraker zei:
Dan heb je meer dan 20 films gezien van 2012. 19e van de 20 is behoorlijk laag, daarmee.
Inderdaad. Meer dan het dubbel, denk ik.
Radbraker zei:
Ik zie hier nergens Les Misérables staan. Overrated ?
Vreselijk slechte kutfilm (met hoogtepunten, maar dat komt neer op iets van een 15 minuten goede cinema in een film van 150 minuten ofzo) imo
HelpYouFall zei:
Allez, eindelijk het licht gezien over Heat
Blijft echt een benchmark voor mij als het aankomt op actiefilms. Miami Vice (die veel meer haat krijgt) ook trouwens imo die veel gedurfder (en daarom misschien ook frusterender) is dan het middle of the road Collateral. Ik vind de openingsscène van Vice nog steeds een van de sterkste van de laatste tien jaar.
Cool, ik hoop dat ik er ook van kan genieten. Ik herinner me echter dat die film opent met dat rottige Jay Z en Linkin Park nummer? Kan dat? Toen begon de film mij al op de zenuwen te werken, en dat stopte niet. Ik vind Colin Farell en Jamie Foxx beiden erg irritant.
Silver Bullet zei:
Die geluidsopnames werden herhaald en in een repititieve vorm weergegeven om Gilderoy zijn werkroutine, fatigue en zijn obsessie met zijn werk aan te tonen. (ik denk toch dat dit Strickland zijn bedoeling was). De film wordt eigenlijk verteld aan de hand van de gemoedstoestand van Gilderoy - die (bij mij toch) heel hypnotiserend, isolerend en angstaanjagende overkwam. De narratie van de film vond ik echt meesterlijk.
Jup, maar dat ritme zat er al vanaf het begin in en het werd imo te vaak herhaald. Niet dat de film er echt onder lijdt ofzo, maar die werd er alvast niet beter door.
Silver Bullet zei:
Het hoofdpersonage was niet interresant, Gilderoy is gewoon een simpele, eenvoudige en zwakke man die heel hard opgaat in zijn werk. Vandaar die constante focus op zijn werk/ de geluidsmontages,.. Hij wordt letterlijk in zijn werk/en bijgevolg ook in de film opgezogen. Meer nadruk leggen op het personage en zijn achtergrond zou in mijn ogen onnodig geweest zijn.
Ik bedoel niet dat het personage een boeiende backstory nodig had, en wat je omschrijft is allemaal waar, maar zoals ik eerder al zei, al die info werd al duidelijk in de eerste helft van de film ofzo en werd er door de constante herhalingen van essentieel dezelfde scenes niet beter of angstaanjagender imo. De climaxscene was fantastisch imo, maar had daarom niet zo'n ellenlange aanloop nodig om net even goed te werken.
Silver Bullet zei:
End of watch is één v/d beste bromance actiefilms aller tijden imo. De verfilming vond ik heel goed gedaan (handycam @ it's best imo, dit zorgde ook voor meer inlevingsvermogen, intensiteit), de chemistry tussen de 2 hoofdpersonages was geweldig, de dialogen waren zalig, de opbouw was heel goed... Ik dacht dat actiefilms en actiehelden aan het uitsterven waren maar David Ayer heeft met deze film het tegendeel bewezen.
Nah. Slechtste gebruik van de shaky cam stijl in een film die niet van Lars Von Trier is. Volledig dom en overbodig. Ook ben ik verre van tevreden over de ophemeling van de politie in de film. Ik ben heus niet een van die fuck da police-dudes, maar dit ging er een pak over in zijn eenzijdige ophemeling van politie en law enforcement enerzijds en zijn uit-alle-proportie demonisering van de slechterikken in de film. Dit volledig onrealistische aspect van de film breekt echt extreem hard met het gevoel van realisme dat ze zo graag willen opbouwen met dat (slecht gebruikte imo) shaky-cam effect en daardoor vind ik de film pakken minder geslaagd in zijn opzet - hij faalt zelfs volledig op dat vlak.
Maar ik ga zeker akkoord met de bro-aspecten in de film, Gyllenhaal en zeker Pena speelden fantastisch goed. Zeker Pena. Die man is hilarisch wtf
Silver Bullet zei:
Ik heb in mijn top 20 misschien ietsje te veel voorrang gegeven aan 'entertainment' gehalte ipv. 'kwaliteits' gehalte; but that's the way I rollz. Ik houd wel van de ietwat complexere films /visueel meesterlijke films maar ik wordt het liefst van al toch eens goed geëntertaind (of de stuipen op het lijf gejaagd).
ok fair enough.
Silver Bullet zei:
The Master vond ik visueel/vormelijk verbluffend mooi maar inhoudelijk wat aan de mindere kant (nogal wat pointless/saai eigenlijk). Anderson had zich imo wat meer moeten bezighouden met klassieke narratie (opbouw/richting/inhoud) in plaats van zich alleen maar grotendeels te focussen op die 'parametrische' narratie (camerawerk/montage, cinematografie). Hij zou hiermee een veel groter publiek kunnen aanspreken (niet enkel de visuele cinefielen) en de film zou vlotter/aangenamer verlopen.
Sorry, maar dit vind ik complete onzin van de soort die het commerciële filmlandschap naar de kloten helpt.
Waarom een conventionele film maken als je een apart, vervreemdend meesterwerk kunt maken en nieuw grond kan breken in het medium film? Wat is er in hemelsnaam beter aan een groter publiek aanspreken en het opbouwen van een klassiek narratief als (a) dat sowieso al de norm is in Amerikaanse cinema en er zo honderden films per jaar uitkomen? en (b) als je dat al gedaan hebt en met groot succes? Waarom terugvallen in iets comfortabels en veiligs als je verder kan zoeken naar nieuwe truukjes en technieken om jezelf uit te drukken? Dit vind ik juist een van PTA's grootste troeven, en is de reden waarom ik deze man met zo veel plezier volg. Van Sydney tot Punch-Drunk Love maakte hij films die niet zo veel meer waren dan een samenkomst van stijlen die al helemaal uitgewerkt waren, en dus helemaal niet zo origineel waren. (originality is overrated en ik vind Magnolia, BN en PDL fantastische films btw) Maar met There Will Be Blood en The Master heeft hij bewezen dat hij daarbij ook in staat is om uitert originele werken af te leveren die grote (coherente) verhalen vertelen die hun plot overstijgen. De technieken die hij daarvoor gebruikt zijn lang niet gelimiteerd tot wat andere regisseurs voor hem al deden, maar als dat dan wel zo is, thematiseert hij het en verwerkt hij die om een uiterst eigen film te maken. Als PTA terugvalt in klassieke narratieve film of als hij weer een Altman/Scorsese-kloon of nouvelle vagueish film maakt, dan zal ik een beetje teleurgesteld zijn.
Silver Bullet zei:
Moonrise kingdom had ik misschien toch beter in mijn lijst gezet, en ik begin er nu een beetje spijt van te krijgen dat hij er niet instaat. Stijl van de film was awesome/uniek en het verhaal was heel origineel en grappig.
Stijl van de film is inderdaad awesome, maar is allesbehalve uniek...
Silver Bullet zei:
Tabu: Visueel indrukwekkende film ook, maar de regisseur heeft zich imo ietsje te veel bezig gehouden met 'een hommage aan de zwart-wit cinema'/cinematografie dan de inhoud van het verhaal.
Waarom moet verhaal zo primeren voor jouw in een film als deze? (geen aanklacht - gewoon een vraag) Het verhaal dat je krijgt is misschien niet zo conventioneel que structuur en evolutie, maar toch vind ik het een van de mooiste verhalen die ik in een lange tijd gezien heb in een film. Ik ga niet volledig ontkennen dat de film homage wil brengen aan zwartwit cinema, maar ik denk dat je de motivatie daarvoor niet geheel doorhebt. Hij doet veel meer dan ode brengen aan zwart-wit of stille film.
Tabu is in eerste instantie een politieke film die de problematische houding van een zogezegd modern land tegenover zijn koloniale verleden thematiseert. Dat verleden van de oudere Portugese generatie, dat in hun geheugen een paradijs op Aarde was, wordt in Tabu vorm gegeven door het te tonen als een film van die periode - enkel beelden, geen dialoog. Het is dus zeker en vast geen eenzijdige nostalgie-film die gewoon ode wil brengen aan oude films. Die "stille film" heeft als titel 'Paradise'. Dit is met momenten ook ironisch, gezien de inhoud van Paradise een passionele doch gedoemde liefdesaffaire is en waarin wordt aangetoond dat datgene wat paradijs betekende voor de Portugezen, een abominatie is voor de plaatselijke bevolking. Het is in wezen een uiterst moderne film die deels verlangt naar zijn prachtige verleden, maar ook beseft dat dat verleden voorbij is en dat we verder moeten bouwen. Tabu gebruikt de homage/throwback-techniek absoluut niet als een gimmick, maar als een stilistisch en inhoudelijk onderdeel die de thematiek van de film onderstreept en versterkt.
Yeah never gonna happen en waarschijnlijk ook niet helemaal eerlijk dat ik dat van een superhelden film wil maar ik ben stilaan wat uitgekeken op al die superhelden films en zou graag eens iets echt fris voorgeschoteld krijgen.
(Ik heb die films beiden al 2 maal gezien en vond ze beiden ook 2 keer heel goed).
