PBR Streetgang zei:
@ Silver Bullet: Damn, Django zo hoog? Heel plezante film enzo maar wutwuut?
Yeah, I know, er zitten flaws in, de dialogen zijn wat aan de mindere kant en de overgangen zijn soms wat raar, maar what the hell, ik hou echt van die film. Ik heb hem in totaal al 4 keer gezien (waarvan 3 keer in de cinema) en ik heb er elke keer ten volle van kunnen genieten.
PBR Streetgang zei:
Berberian Sound Studio vond ik heel straf, maar de film gaat net iets te ver met zijn "luister naar hoe awesome onze geluidsmontage is" boodschap. Het is deel van de narratieve structuur, wat ik wel indrukwekkend vind, maar toch ervaarde ik enkele problemen met de manier waarop de film zich presenteert. Van mij mocht er gerust een scene of twee van die geluidsopnamen gecut worden en eentje ingelast worden die meer nadruk legde op de personages in de film.
Die geluidsopnames werden herhaald en in een repititieve vorm weergegeven om Gilderoy zijn werkroutine, fatigue en zijn obsessie met zijn werk aan te tonen. (ik denk toch dat dit Strickland zijn bedoeling was). De film wordt eigenlijk verteld aan de hand van de gemoedstoestand van Gilderoy - die (bij mij toch) heel hypnotiserend, isolerend en angstaanjagende overkwam. De narratie van de film vond ik echt meesterlijk.
PBR Streetgang zei:
Van mij mocht er gerust een scene of twee van die geluidsopnamen gecut worden en eentje ingelast worden die meer nadruk legde op de personages in de film.
Het hoofdpersonage was niet interresant, Gilderoy is gewoon een simpele, eenvoudige en zwakke man die heel hard opgaat in zijn werk. Vandaar die constante focus op zijn werk/ de geluidsmontages,.. Hij wordt letterlijk in zijn werk/en bijgevolg ook in de film opgezogen. Meer nadruk leggen op het personage en zijn achtergrond zou in mijn ogen onnodig geweest zijn.
PBR Streetgang zei:
End of Watch vond ik best wel goed, maar daar heb ik serieus gemengde gevoelens bij - zowel op stilistisch als inhoudelijk vlak - en die werden niet overwonnen door de film. De docu-stijl van de film was gimmicky en sloeg op niets. Deze esthetiek werkt voor mij enkel en alleen als die op een goede manier wordt ingezet - wat hier vrijwel nooit het geval was. Ook vind ik het een vrij domme keuze van de filmmakers om te gaan werken met "found footage" en dat te gaan presenteren als een attractie in hun film. Het is duidelijk dat hun materiaal niet geschikt is voor die stijl, want een groot deel van de scenes in de film zijn geschoten door camera's die geen deel uitmaken van de diegese en dan de docu-footage imiteren door het shaky style te filmen - onnodig en incompetent gebruik van die techniek imo. Dit is jammer want de film bevat wel enkele zeer intense scenes en beloofde een long overdue update van het buddy cop-genre.
End of watch is één v/d beste bromance actiefilms aller tijden imo. De verfilming vond ik heel goed gedaan (handycam @ it's best imo, dit zorgde ook voor meer inlevingsvermogen, intensiteit), de chemistry tussen de 2 hoofdpersonages was geweldig, de dialogen waren zalig, de opbouw was heel goed... Ik dacht dat actiefilms en actiehelden aan het uitsterven waren maar David Ayer heeft met deze film het tegendeel bewezen.
PBR Streetgang zei:
Geen Tabu of The Master of Moonrise Kingdom?
Ik heb in mijn top 20 misschien ietsje te veel voorrang gegeven aan 'entertainment' gehalte ipv. 'kwaliteits' gehalte; but that's the way I rollz. Ik houd wel van de ietwat complexere films /visueel meesterlijke films maar ik wordt het liefst van al toch eens goed geëntertaind (of de stuipen op het lijf gejaagd).
The Master vond ik visueel/vormelijk verbluffend mooi maar inhoudelijk wat aan de mindere kant (nogal wat pointless/saai eigenlijk). Anderson had zich imo wat meer moeten bezighouden met klassieke narratie (opbouw/richting/inhoud) in plaats van zich alleen maar grotendeels te focussen op die 'parametrische' narratie (camerawerk/montage, cinematografie). Hij zou hiermee een veel groter publiek kunnen aanspreken (niet enkel de visuele cinefielen) en de film zou vlotter/aangenamer verlopen.
Moonrise kingdom had ik misschien toch beter in mijn lijst gezet, en ik begin er nu een beetje spijt van te krijgen dat hij er niet instaat. Stijl van de film was awesome/uniek en het verhaal was heel origineel en grappig.
Tabu: Visueel indrukwekkende film ook, maar de regisseur heeft zich imo ietsje te veel bezig gehouden met 'een hommage aan de zwart-wit cinema'/cinematografie dan de inhoud van het verhaal.
) Origins, ook het stuk in Japan tijdens WWII wordt al aangehaald in die film. Op het einde van Origins verliest Wolverine echter zijn geheugen en heeft die normaal geen herinnering van WWII wat in deze The Wolverine wel het geval lijkt te zijn
