Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een browser zoals Microsoft Edge of Google Chrome te gebruiken.
Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (19)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Juist gedaan. Anders als Restrepo, mede doordat ze in Restrepo iemand verloren hebben maakt het dat wel wat emotioneler af en toe.
Armadillo heeft dit niet, dus wordt er op andere zaken gefocust (misschien wat meer actiegericht ook wel, ook al was de Korengal Valley uit Restrepo een van de gevaarlijkste plekken)
Persoonlijk vind ik Armadillo beter (al is Restrepo zeker niet slecht), ook qua beeld vind ik hem beter + ze focussen meer op interactie met de anderen, op de gesprekken die ze tussen elkaar voeren en waaruit blijk hoe ze zich voelen (zelfs door niets te zeggen soms => Mads), in Restrepo was het typische docu stijl (achteraf, zwarte achtergrond, ...)
Ondanks mijn reeds getemperde verwachtingen was ik toch zwaar teleurgesteld in Prometheus. Mn negatieve kijkerervaring zal ook veel te maken hebben met die stomme 3D brillekes maar met de film zelf had ik toch ook serieuze problemen waarvan ik voor de moment denk dat het gebrek aan authenciteit de voornaamste is. 6.5/10
Taboedoorbrekend drama over een jonge moeder (een ronduit fantastische Tilda Swinton) die haar zoon écht niet graag ziet. Of hoe een roze wolk een dikke zwarte onweerswolk wordt. De jonge Kevin groeit dus op met een moeder die de gevoelens die van haar verwacht worden zit te faken en een vader (alweer een geweldige John C. Reilly) die in elke scene de problemen binnen zijn gezinnetje zit te verdringen.
Artistiek in beeld gebrachte psychologische horror die je als kijker constant aan het denken zet door een uitgekiende flash foward/back structuur. De moeite dus ...
en toch; de bij momenten haast klinisch perfecte fotografie doet de film iets té maniëristisch overkomen wat ten koste gaat van het emotionele hart van de film. Sommige symbolische scenes zijn té in your face ( nog nooit een zo lachwekkend gebruik van de kleur 'rood' gezien, I get it Lynne i really do en de opzet om van Kevin een ambigu personage te maken en geen monster a la Damien misllukken jammerlijk als je als kijker na een kwartiertje al tegen jezelf zit te zeggen: dat kind is echt psychotisch.
Goeie film, geen echte hoogvlieger en zéker niet de Rosemary's baby van deze tijd die sommige reviewers er van maakten. Daar mist de film te veel subtiliteit voor en pakt Ramsey iets te graag uit met 'kijk eens wat ik allemaal niet kan' cinematografie.
Taboedoorbrekend drama over een jonge moeder (een ronduit fantastische Tilda Swinton) die haar zoon écht niet graag ziet. Of hoe een roze wolk een dikke zwarte onweerswolk wordt. De jonge Kevin groeit dus op met een moeder die de gevoelens die van haar verwacht worden zit te faken en een vader (alweer een geweldige John C. Reilly) die in elke scene de problemen binnen zijn gezinnetje zit te verdringen.
Artistiek in beeld gebrachte psychologische horror die je als kijker constant aan het denken zet door een uitgekiende flash foward/back structuur. De moeite dus ...
en toch; de bij momenten haast klinisch perfecte fotografie doet de film iets té maniëristisch overkomen wat ten koste gaat van het emotionele hart van de film. Sommige symbolische scenes zijn té in your face ( nog nooit een zo lachwekkend gebruik van de kleur 'rood' gezien, I get it Lynne i really do en de opzet om van Kevin een ambigu personage te maken en geen monster a la Damien misllukken jammerlijk als je als kijker na een kwartiertje al tegen jezelf zit te zeggen: dat kind is echt psychotisch.
Goeie film, geen echte hoogvlieger en zéker niet de Rosemary's baby van deze tijd die sommige reviewers er van maakten. Daar mist de film te veel subtiliteit voor en pakt Ramsey iets te graag uit met 'kijk eens wat ik allemaal niet kan' cinematografie.
Volgens mij heb je wel een kleine boo boo gemaakt met jouw ervaring analyse van de film, C. Het gaat niet om een haat van de moeder voor haar zoon, maar het is helemaal andersom. Het is de zoon die vanaf zijn geboorte een onverklaarbare haat heeft voor zijn moeder en heel de film draait er juist om dat Swinton probeert om deze haat weg te werken door middel van haar aanvankelijk onbegrensde liefde voor haar zoon, maar daar niet in slaagt tot het te laat is. Haar gevoelens zijn dus wel echt, maar moeten gaandeweg wijken voor een besef dat haar pogingen wanhopig zijn en dat die jongen haar gewoon niet kan uitstaan en zal doen wat hij kan om haar het leven zuur te maken (wat dus met de jaren erger en meer gewelddadig wordt). Deze psychopatische ingesteldheid van Kevin (wat effectief wel de bedoeling was dat je vanaf het begin door had, hoor; ik zie niet in hoe je Kevin als een ambigu personage zou kunnen opvatten... hoe kom je daarbij dat dat de intenties waren?) wordt verder geproblematiseerd door het aan de kijker over te laten om de pre-Kevin scenes te plaatsen. Is de Kevin-situatie op de ene of andere manier een "bestraffing" voor feit dat zij niet klaar was voor kinderen te baren? Of is dit gewoon toeval en zijn deze pre-Kevin scenes erin om de Kevin-years nog een zwaardere nachtmerrie te maken voor haar, omdat haar extra losbundige leven aan diggelen wordt gesmeten? I do not know these things en ik vond dat ongelooflijk knap in elkaar gestoken allemaal.
Jammer ook dat je de sensory overload van de film niet ten volle kon appreciëren. Ik zie wel in hoe je als bedreven cinefiel en horror fan de kleurensymboliek te ver gaand vond, maar ik had daar alleszins geen problemen mee: "the blood won't come off!!!!". Ik kan je aan de andere kant wel verzekeren dat er gigantisch veel mensen deze symboliek totaal niet doorhadden. Nu, je kan argumenteren dat Ramsay geen rekening hoeft te houden met de minder oplettende kijker etc, maar ik vind wel dat ze, hoe ver ze ook mag gaan met de rode symboliek, een visuele parel heeft geleverd. En wat een parel - om deze in de cinema gezien te hebben was echt een privilegie. Oh... en de muziek... Prachtige keuze voor een soundtrack ook. De good old pop tunes die samen met de verzorgde, kleurrijke kaders in contrast met de wel zeer miserabele sfeer van de karakters en de plot, maakten van deze film een verontrustende en ongelooflijk krachtige ervaring die ik niet snel zal vergeten.
Defend that shit till I die. *staat recht, haalt mes boven en snijdt in palm*
Nah, Calcifer, j/k. Ik zie wel dat je van de film genoten hebt maar volgens mij hebben enkele kleine misvattingen over plot en personage ervoor gezorgd dat je de film in een ander licht dan mezelf hebt bekeken, wat resulteert in een iets minder positieve beoordeling van de film. Jammer, want ik vond die all out schitterend. Serieus, hoe geniaal was die jackoff scene? Ik heb me een deuk gelachen daarmee. Ow ja en ik zat naast mijn moeder in de zaal tijdens die film.
Een puntje kritiek heb ik wel te geven op de film: ik vond het een klein beetje een cop-out om van de ultieme gewelddadige Kevin-scene een high school massacre te maken. Dat dat zo in het boek ging, is alleen maar normaal. Maar in het filmlandschap paste dit niet zo en deed het net iets te sterk terugdenken aan Elephant, hoe verschillend deze twee films ook van elkaar zijn en eigenlijk niet met elkaar in vergelijking zouden mogen komen. Ik had het zelf liever gehad moest Ramsay er een andere oplossing voor gevonden hebben. Maar bon, I ain't complaining want de film was sowieso al for the motherfucking win
Serieus, wat is dat toch met filmrecensenten en achterlijke vergelijkingen tussen hedendaagse films en klassiekers? We Need to Talk About Kevin de nieuwe Rosemary's Baby? For real? Shame de nieuwe Last Tango in Paris? For real? FUCK OFF REVIEWERS, met die achterlijke vergelijkingen die nergens op trekken en mensen keer op keer op het verkeerde spoor leiden. Hoe kan je WNTTAK in zijn eigen licht aanschouwen als je hem gaat opwegen tegen een horrormastodon als Rosemary's Baby... Ik haat filmreviewers zo hard.
Serieus, wat is dat toch met filmrecensenten en achterlijke vergelijkingen tussen hedendaagse films en klassiekers? We Need to Talk About Kevin de nieuwe Rosemary's Baby? For real? Shame de nieuwe Last Tango in Paris? For real? FUCK OFF REVIEWERS, met die achterlijke vergelijkingen die nergens op trekken en mensen keer op keer op het verkeerde spoor leiden. Hoe kan je WNTTAK in zijn eigen licht aanschouwen als je hem gaat opwegen tegen een horrormastodon als Rosemary's Baby... Ik haat filmreviewers zo hard.
What's your point? Dat het niet alleen de critici zijn die achterlijk zijn maar ook de filmproducenten? Agreed!
Wel een vrij coole poster, los van de overeenkomsten met Rosemary's Baby, dan. Heb je die poster eigenlijk ergens zien hangen? Nog nooit tegengekomen.
Ik heb zeer zeker genoten van de film. Reden te meer om de wenkbrauwen te fronsen bij de interviews die als extra kwamen bij de recente dvd-release. Zowel Swinton als Ramsay alluderen naar het feit dat het moederpersonage haar zoon niet graag ziet en dat het hun rechtstreekse bedoeling was dit te tonen ... Meer nog; blijkbaar was het zelfs de bedoeling om weer te geven dat het net dat gebrek aan affectie is dat de moeder later met een schuldgevoel opzadelt; was it all my fault ... Enfin, het tonen van het taboe: mama voelt onvermogen om liefde voor haar zoon te voelen WAS het opzet.
En dan die kerel die Kevin speelt (too lazy to look up his name) die beweert dat het hun bedoeling was om hem likable te maken en niet een bezeten, demonisch personage.
Het zijn deze interviews die me de film achteraf anders deden beoordelen; blijkbaar leverden hun intenties andere resultaten op dan verwacht.
Laat dit gemiereneuk trouwens mensen die hem nog niet gezien zouden hebben er zeker niet van weerhouden dit zeker te doen. Goeie film van een zéér beloftevolle regisseur.
edit: mijn vrouw komt hier net toe met een cadeautje: de BR van Melancholia én Tree of life. De perfecte kosmische double bill om het weekend in te zetten
Ik heb zeer zeker genoten van de film. Reden te meer om de wenkbrauwen te fronsen bij de interviews die als extra kwamen bij de recente dvd-release. Zowel Swinton als Ramsay alluderen naar het feit dat het moederpersonage haar zoon niet graag ziet en dat het hun rechtstreekse bedoeling was dit te tonen ... Meer nog; blijkbaar was het zelfs de bedoeling om weer te geven dat het net dat gebrek aan affectie is dat de moeder later met een schuldgevoel opzadelt; was it all my fault ... Enfin, het tonen van het taboe: mama voelt onvermogen om liefde voor haar zoon te voelen WAS het opzet.
En dan die kerel die Kevin speelt (too lazy to look up his name) die beweert dat het hun bedoeling was om hem likable te maken en niet een bezeten, demonisch personage.
Het zijn deze interviews die me de film achteraf anders deden beoordelen; blijkbaar leverden hun intenties andere resultaten op dan verwacht.
Laat dit gemiereneuk trouwens mensen die hem nog niet gezien zouden hebben er zeker niet van weerhouden dit zeker te doen. Goeie film van een zéér beloftevolle regisseur.
edit: mijn vrouw komt hier net toe met een cadeautje: de BR van Melancholia én Tree of life. De perfecte kosmische double bill om het weekend in te zetten
Wow damn, ja dan heb ik inderdaad de film serieus anders ervaard dan de bedoeling was. Kevin als likeable character? Not a snowball's chance in hell. Het waren dus mijn misvattingen en niet de jouwe, waarvoor mijn excuses. Either way, de film is imo een van de beste van het afgelopen jaar.
Persoonlijk ben ik van de fuck Lars Von Trier overtuiging dus ik heb weinig positiefs te zeggen over Melancholia buiten dat de homages aan Tarkovsky er wel nageldik op zitten en dus in het begin en einde van de film er wel wat schone taferelen te bewonderen zijn. Uiteraard verneukt Von Trier dit door de film op te vullen met zijn trademark rommelig camerawerk en zijn nihilistische levensvisie. Niks voor mij.
The Tree of Life is dan weer andere koek. Ik ga er niet over beginnen, je weet ondertussen wel dat mijn Malick fanboyism deze film serieus doet ophemelen. Ik schrijf mijn thesis voor filmstudies deels over deze film, dus dat zegt al genoeg?
Oh en gisterenavond Dog Soldiers gezien. Een leuke testosterony movie waar ik me goed mee heb geamuseerd. Maar in the end vond ik de film op zich niet zo goed. Ik heb me dan ook voor een groot deel ook te pletter gelachen met scenes die allicht niet humoristisch bedoeld waren. Ik zou graag deze film bekijken met een director's commentary.
Wat vond jij van The Descent eigenlijk?
The Descent was voor mij één van de allerbeste horrorfilms van de laatste jaren én de beste film van Marshall. zoals je in je review al aangaf lijkt het een lange geslaagde loveletter aan het genre (die belichting!) Ook nog een slim scenario erbovenop en degelijk geacteerd. Een zeldzaamheid dezer dagen.
Dikke 8/10
Dog soldiers daarentegen is fun maar idd meer een guilty pleasure met meer dan één hilarische scene.
(BTW. Je moet écht The Dead van de broertjes Ford kijken. Die film doet zowat alles wat tegenwoordig 'not done' is in het genre en is (minus de gebruikelijke low budget schoonheidsfoutjes) simpelweg brilliant. Wie enige affiniteit met slow shamblers van zombies heeft en kan genieten van klassieke itallo-horrors moet die gewoon zien. )
Wait what? Kevin moest likeable zijn? Daar zijn ze dan toch niet in geslaagd imo.
Ik had ook wel het idee dat de film meer ging over het idee van een moeder die niet van haar kind houdt en dat probleem zelf niet aankan waardoor dat haar intern 'verscheurt'. Maar fuck, die dude gaat dan ook gewoon van enorm irritant rotjong naar serial creep.
Let wel, ik parafraseer dat interview met die Ezra Miller (that's his name right?) alleen maar. Maar het was zeer zeker hun bedoeling om er geen al te duidelijk psychotisch monster van te maken, om hem zo te brengen dat je als kijker nog kon sympathiseren met hem en so on. Ambiguïteit dus ...
Is idd niet erg goed gelukt.
Voel mij op de één of andere manier weer aangesproken, want inderdaad, ook daar heb ik een commentary van...
Calcifer zei:
(BTW. Je moet écht The Dead van de broertjes Ford kijken. Die film doet zowat alles wat tegenwoordig 'not done' is in het genre en is (minus de gebruikelijke low budget schoonheidsfoutjes) simpelweg brilliant. Wie enige affiniteit met slow shamblers van zombies heeft en kan genieten van klassieke itallo-horrors moet die gewoon zien. )
Heb je toevallig Eaters al gezien? Ik vind the Dead eveneens één van de betere zombie flicks van de laatste jaren, maar Eaters heeft me toch ook aangenaam weten te verrassen. Italiaans en extreem low-budget, gefilmd met de film-mode van een een foto-camera Mocht je'm nog niet gezien hebben, laat je dan niet afschrikken door de Uwe Boll presents, want hij is echt wel veel beter dan dat...
Deftige film met Welles en Hayworth. Welles heeft echt een aantal fantastische lijnen in deze film, terwijl op andere momenten de dialoog gewoon ridicuul is. Still, nice, maar geen Citizen Kane natuurlijk.
The Raid: Redemption
Man, wat een actie. Ongelooflijk goede en lange gevechten, zeker bij de betere die ik al gezien heb. Naar het einde begon het wat tegen te steken, maar daarvoor is het gewoon genieten.
127 Hours
Sterk van Boyle en Franco om hierover een boeiende film te maken. Het einde is natuurlijk messy maar voor de rest echt wel goed gedaan.
Man, wat een actie. Ongelooflijk goede en lange gevechten, zeker bij de betere die ik al gezien heb. Naar het einde begon het wat tegen te steken, maar daarvoor is het gewoon genieten.
Haha dat was niet meteen mijn bedoeling... Ik heb een kijkje genomen op Amazon, maar de DVD die ze daar hebben blijkt enkel Producer's commentary' te hebben. Heb jij er een van Marshall zelf? Als ik een relatief goedkope DVD vind, koop ik die misschien zelf wel.
Conradus zei:
The Lady From Shanghai
Deftige film met Welles en Hayworth. Welles heeft echt een aantal fantastische lijnen in deze film, terwijl op andere momenten de dialoog gewoon ridicuul is. Still, nice, maar geen Citizen Kane natuurlijk.
Dialoog is ridicuul omdat het een snel gemaakte, haast satirische film is ("taaarget practice!!"). Het plot gaat er daarom ook een serieus pak over, het is bijna zo 'dense' als The Big Sleep nah j/k, dat kan niet
-Audio commentary from writer/director Neil Marshall, co-producer Keith Bell, director of photography Sam McCurdy with stars Sean Pertwee, Liam Cunningham and Kevin McKidd
-Audio commentary from the film's producer
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
en de opzet om van Kevin een ambigu personage te maken en geen monster a la Damien misllukken jammerlijk als je als kijker na een kwartiertje al tegen jezelf zit te zeggen: dat kind is echt psychotisch.
Mocht je'm nog niet gezien hebben, laat je dan niet afschrikken door de Uwe Boll presents, want hij is echt wel veel beter dan dat...