John Doe zei:
Dat zei Val Lewton ook. Boy, was he wrong!
!nsomn!a zei:
Ik heb al wat interviews etc gezien nu van PTA, blijkbaar een goeie vriend van QT. Interessante kerel wel.
Buiten het feit dat hij een van mijn favoriete regisseurs is, is hij ook een van mijn favoriete personen om over zijn metier te horen praten. Die kerel is echt heel interessant, heel grappig en zo ongelooflijk down-to-earth en vriendelijk. Dat is iets wat je zelden tot nooit tegenkomt in de movie business. Zeker niet wanneer regisseurs over zichzelf en hun werk praten.
Calcifer zei:
PTA & QT zijn allebei opgegroeid in het VHS-tijdperk en hebben massa's verschillende genres geconsumeerd. 't Zijn ook allebei doe-het-zelvers met weinig of geen klassieke scholing. Het consumeren (& verwerken van invloeden) van zowel genrefilms als grote klassieken WAS hun scholing.
Hellz yeah, dat vat al grotendeels samen wat ik wou zeggen. Inderdaad, heel belangrijk voor beiden is dat ze films hebben leren maken door het eindeloos consumeren van VHS-tapes. Door hun waanzinnige familiariteit met wat reeds gemaakt was, weten ze exact voor elke scene wat ze nodig hebben, wat gezegd moet of kan worden. Het verschil is dat bij QT iedereen constant op de hoogte wordt gehouden van wat zijn invloeden zijn en de films die zijn werk beinvloeden zijn over het algemeen meer gekend bij zijn publiek. Bij Paul Thomas Anderson zijn zijn films ook absoluut knutselwerken (Calcifer vatte dit al goed samen met het zeggen dat hij een echte doe-het)zelver is), maar zijn invloeden worden niet zo snel herkend of toch tenminste niet besproken. Er wordt bijna nooit vermeld hoe'n groot Days Of Heaven gehalte er in There Will Be Blood zit: de natuurfotografie, de stille werkethiek, de grote brandscene. In de intro van Magnolia heb je een prachtige hommage aan de stille periode van film, en de gehele structuur van Magnolia is een en al te danken aan Robert Altman, en zijn befaamde complewe steadicam sequenties zijn ook duidelijk geïspireerd door het werk van Max Ophuls en Stanley Kubrick. De bizarre eindclimax die ik hier niet ga spoilen heeft dan ook weer iets heel Malick: de bijbelse verwijzing naar een van de plagen om de mens te straffen voor de zondeval. Ook Boogie Nights zit zo vol met die kleine verwijzingen naar andere films. De magnifieke drugsdeal in die decadente Los Angeles villa bevat een interessante verwijzing naaar Putney Swope van Robert Downey (Sr): daarin komt er ook een personage voor wiens hulpje heel de tijd vuurwerk zit af te steken, etc etc.
Wat ook heel erg belangrijk is, is dat ze allebei steeds hun eigen scenario's schrijven. Hun ideeën voor films en het maken ervan is niet iets dat ze lopende band stijl jaar per jaar doen. De film komt wanneer het idee ervoor goed genoeg is, en ze zijn geen mensen die zomaar een scenario uitkiezen en dat verfilmen om maar een film te kunnen maken. Ze pakken soms serieus hun tijd om ergens mee af te komen, maar als ze dat dan doen, is de film ook gewoon perfect, tot in de puntjes zoals ze dat wouden.
Maar toch blijven ze regisseurs die verdomd klassiek te werk gaan in het vormgeven van hun films (Punch-Drunk Love uitgezonderd). Hun films zijn perfect toegankelijk, maar zijn zodanig zorgvuldig geschoten en gemonteerd dat hun werk echt altijd in goede smaak blijft en nooit zelfzuchtig lijkt. Uiteraard hebben ze hun kleine pleziertjes in hun films, maar nooit ten koste van de kwaliteit van hun werk.
Echte meesters in mijn ogen. Van alle moderne regisseurs zijn zij misschien wel de twee regisseurs waarvan ik met grootste interesse en nieuwsgierigheid hun nieuwe films afwacht.
Conradus zei:
Source Code
Erg leuke ontspannende actie/thriller. Origineel opgebouwd, maar de normale tijdsparadoxproblemen én een eindconclusie die iets te happy ending is misschien (en daar ook een heel bizarre morele les aan koppelt). Niet zo goed als Moon, maar toch erg degelijk en zeker goed geacteerd. Hoewel Jeffrey Wright soms gewoon te evil sprak zonder echte reden
Uhm... wat? Nooit Groundhog Day gezien? Dat is serieus exact dezelfde film, alleen is het grappige en aandoenlijke liefdesverhaal vervangen door ongeloofwaardige suspense en is het einde van Source Code ronduit belachelijk, terwijl het in Groundhog Day perfect aanneembaar is.
Ik vond Source Code echt een teleurstelling. Ontspannend was die zeker, geen geld verloren in de cinema. Maar goed is anders imo.
Zo'n geniale films trouwens die je zonet hebt bekeken!