Archief - Welke film heb je vandaag gezien en wat vond je ervan ? (18)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
PBR Streetgang
Legacy Member
Don't Torture A Duckling - 6/10 (Lucio Fulci, 1972)
Een derde misser van Fulci. De zogenaamde Master Of Gore weet me weeral niet tevreden te stellen. De gore is nog zeker in orde en dat maakt de film soms een beetje leuk, maar ik kan Fulci's vertelstijl echt niet appreciëren. Het lijkt echt alsof hij een kwartier aan spannende scenes wil rekken over honderd minuten, maar in mijn ogen faalt hij daar in. Ik kan nog wel lachen met de typische tijds-en genregebonden Italiaanse humor, het schrijnende acteerwerk en de ongelooflijk slechte dubs, dus het was zeker geen verloren tijd. Toch, geef mij maar een film van Argento...
One Of Our Aircraft Is Missing - 8/10 (Michael Powell & Emeric Pressburger, 1942)
Een film die de formule van hun vorige film, 49th Parallell, volgt en ditmaal door de ogen van de Gealliëerden wordt verteld. Een groep van zes RAF-piloten storten neer in het bezette Nederland, en met behulp van de Hollandse weerstand begeven ze zich langzamerhand terug naar Engeland. De film komt niet echt heel sterk op gang, maar vanaf het moment dat de mannen neerstorten, begint de film een zeer aangenaam tempo op te pikken en blijft die volgen tot het einde. One Of Our Aircraft Is Missing behoort samen met 49th Parallell zeker bij de leukste anti-Nazi propaganda, maar als film op zich komt die niet echt in de buurt van de geniale Archers meesterwerken.
Een derde misser van Fulci. De zogenaamde Master Of Gore weet me weeral niet tevreden te stellen. De gore is nog zeker in orde en dat maakt de film soms een beetje leuk, maar ik kan Fulci's vertelstijl echt niet appreciëren. Het lijkt echt alsof hij een kwartier aan spannende scenes wil rekken over honderd minuten, maar in mijn ogen faalt hij daar in. Ik kan nog wel lachen met de typische tijds-en genregebonden Italiaanse humor, het schrijnende acteerwerk en de ongelooflijk slechte dubs, dus het was zeker geen verloren tijd. Toch, geef mij maar een film van Argento...
One Of Our Aircraft Is Missing - 8/10 (Michael Powell & Emeric Pressburger, 1942)
Een film die de formule van hun vorige film, 49th Parallell, volgt en ditmaal door de ogen van de Gealliëerden wordt verteld. Een groep van zes RAF-piloten storten neer in het bezette Nederland, en met behulp van de Hollandse weerstand begeven ze zich langzamerhand terug naar Engeland. De film komt niet echt heel sterk op gang, maar vanaf het moment dat de mannen neerstorten, begint de film een zeer aangenaam tempo op te pikken en blijft die volgen tot het einde. One Of Our Aircraft Is Missing behoort samen met 49th Parallell zeker bij de leukste anti-Nazi propaganda, maar als film op zich komt die niet echt in de buurt van de geniale Archers meesterwerken.
PBR Streetgang
Legacy Member
September - 6.5/10 (Woody Allen, 1987)
Na Another Woman had ik goesting in nog een Bergman-tribute door Woody Allen, en alhoewel September helemaal nergens in uitblinkt, heeft hij mij zeker tevreden kunnen stellen. Als de regie goed zit, kan ik vrij veel drama verdragen. De persoonlijke relaties tussen alle spelers waren vrij interessant en sommige conversaties die hieruit vloeiden waren best nog goed, maar jammer genoeg werd er niet al te veel tijd besteed in het verder uitdiepen van de individuele karakters. Acteerprestaties waren alom degelijk en de cinematografie was ook geslaagd; Carlo Di Palma maakt gebruik van waanzinnig sobere tinten zonder ook maar een klein beetje heldere kleur in het kader te plaatsen. Dit paste erg goed met de thematiek van de film, nl. de situaties waarin mensen zich bevinden in de herfstjaren van hun leven. September had beter kunnen zijn door meer runtime en door wat meer uitdiepend dialoog, maar het resultaat heeft me nog steeds kunnen boeien.
Na Another Woman had ik goesting in nog een Bergman-tribute door Woody Allen, en alhoewel September helemaal nergens in uitblinkt, heeft hij mij zeker tevreden kunnen stellen. Als de regie goed zit, kan ik vrij veel drama verdragen. De persoonlijke relaties tussen alle spelers waren vrij interessant en sommige conversaties die hieruit vloeiden waren best nog goed, maar jammer genoeg werd er niet al te veel tijd besteed in het verder uitdiepen van de individuele karakters. Acteerprestaties waren alom degelijk en de cinematografie was ook geslaagd; Carlo Di Palma maakt gebruik van waanzinnig sobere tinten zonder ook maar een klein beetje heldere kleur in het kader te plaatsen. Dit paste erg goed met de thematiek van de film, nl. de situaties waarin mensen zich bevinden in de herfstjaren van hun leven. September had beter kunnen zijn door meer runtime en door wat meer uitdiepend dialoog, maar het resultaat heeft me nog steeds kunnen boeien.
Orefice
Legacy Member
Flyboys (2006) 8/10
Viel beter mee dan verwacht, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de Lafayette Escadrille. Film duurt een dikke twee uur, maar heeft mij nooit echt verveeld. Jean Reno en James Franco zetten hier een goede beurt neer. Geen absolute topfilm, maar wel eens iets anders. Mooie structuur ook in het verhaal, met mondjesmaat puzzelstukjes vrijgeven, authenticiteit van de Franse taal bewaren...
Viel beter mee dan verwacht, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de Lafayette Escadrille. Film duurt een dikke twee uur, maar heeft mij nooit echt verveeld. Jean Reno en James Franco zetten hier een goede beurt neer. Geen absolute topfilm, maar wel eens iets anders. Mooie structuur ook in het verhaal, met mondjesmaat puzzelstukjes vrijgeven, authenticiteit van de Franse taal bewaren...
Bart Religion
Legacy Member
EdmundBean zei:
Een van de betere sci-fi films ooit.
Iedereen zou die moeten gezien hebben, zelfs of misschien zelfs vooral, als je geen fan van Star Trek bent.
Fan van de klassieke elementen ook. Een mix van literaire klassiekers Moby Dick en A Tale of Two Cities met de sfeer van Das Boot.
In space.
Conradus
Legacy Member
Ghost in the Shell: Solid State Society
Geen must-see, vind hem eigenlijk minder dan de vorige twee hoewel hij wel enkele interessante vragen oproept over waar we moet onze maatschappij heengaan.
The Exorcist
Nooit een fan geweest van horror, maar dit is een prima film. Een paar echt beangstigende momenten, prima effects en creepy geluiden. Voeg daar nog de voice-over aan toe en prima acteerprestaties en je hebt een uitstekend geheel.
Geen must-see, vind hem eigenlijk minder dan de vorige twee hoewel hij wel enkele interessante vragen oproept over waar we moet onze maatschappij heengaan.
The Exorcist
Nooit een fan geweest van horror, maar dit is een prima film. Een paar echt beangstigende momenten, prima effects en creepy geluiden. Voeg daar nog de voice-over aan toe en prima acteerprestaties en je hebt een uitstekend geheel.
PBR Streetgang
Legacy Member
Vreemd dat je kan genieten van een film als The Exorcist zonder een fan te zijn van horror. Ik zou denken dat dit juist het bewijs is dat je wel fan bent van horror... De film is uitstekend, maar dat zijn echt wel talloze horror klassiekers ook. Wat zijn dan horror films die je niet echt goed vind?Conradus zei:
insomnia
Legacy Member
Conradus zei:
Dat dacht ik er ook ongeveer van, het minste onder de verschillende GITS adaptaties alhoewel ik het wel nog de moeite vond, zeker als fan van de reeks.
FreakyJP zei:
GITS: SOC 2nd gig vond ik nog het beste seizoen eigenlijk, hoewel The Laughing Man van het eerste seizoen toch een betere 'villain' was dan de Individual Eleven. Meer karakterisering en achtergrond van de section 9 crew zijn vooral doorslaggevend.
Damn nu wil ik dit herbekijken, maar ik heb de tijd niet
Bluto
Legacy Member
Recent nog wat oorlogsfilms bekeken 
A bridge too far (1977)
Sterke oorlogsfilm, maar wel een typisch voorbeeld van het genre in die tijd. Redelijk lang en erg veel personages die niet altijd even eenvoudig uit elkaar te houden zijn. Toch heeft hij me wel kunnen verrassen. Er doen veel steracteurs mee en ze doen goed hun werk (Sean connery als legeraanvoerder iswel eens leuk). Bij mijn weten is de film ook nog wel redelijk waarheidsgetrouw en ik had de indruk dat de geallieerden niet al te veel opgehemeld werden en de duitsers niet te karikaturaal voorgesteld werden. Ik was ook aangenaam verrast toen ik merkte dat de Duitsers en de Nederlanders hun eigen taal spraken. Dat was in '77 zeker nog niet altijd gebruikelijk in Amerikaanse films.
8/10
When trumpets fade (1998)
Ik had eerder al de vietnamfilm Hamburger Hill gezien van regisseur John Irvin. Omdat die film me een aantal jaren geleden wel beviel, leek het me geen slecht idee om deze wo2-film eens te aanschouwen. Het verhaal is redelijk standaard (al gaat het wel eens over een slag die we nog niet op het scherm gezien hadden: de slag van Hürtgen woud). De personages vond ik wel interessant, iig het hoofdpersonage toch. Ipv een moedige aanvoerder die zijn mannen inspireert en hen bijstaat in de moeilijke omstandigheden krijgen we hier een soldaat die tegen zijn zin gepromoveerd wordt en een eenheid moet leiden, maar daarbij het leven van zijn mannen in gevaar brengt om zijn eigen hachje te redden.
Er doen geen echt bekende namen in mee (behalve dan Timothy Olyphant voor hij grote bekendheid verwierf), maar de acteurs doen het best wel goed.
Het is geen topfilm, maar zeker wel het bekijken waard.
7,5/10
A bridge too far (1977)
Sterke oorlogsfilm, maar wel een typisch voorbeeld van het genre in die tijd. Redelijk lang en erg veel personages die niet altijd even eenvoudig uit elkaar te houden zijn. Toch heeft hij me wel kunnen verrassen. Er doen veel steracteurs mee en ze doen goed hun werk (Sean connery als legeraanvoerder iswel eens leuk
). Bij mijn weten is de film ook nog wel redelijk waarheidsgetrouw en ik had de indruk dat de geallieerden niet al te veel opgehemeld werden en de duitsers niet te karikaturaal voorgesteld werden. Ik was ook aangenaam verrast toen ik merkte dat de Duitsers en de Nederlanders hun eigen taal spraken. Dat was in '77 zeker nog niet altijd gebruikelijk in Amerikaanse films.8/10
When trumpets fade (1998)
Ik had eerder al de vietnamfilm Hamburger Hill gezien van regisseur John Irvin. Omdat die film me een aantal jaren geleden wel beviel, leek het me geen slecht idee om deze wo2-film eens te aanschouwen. Het verhaal is redelijk standaard (al gaat het wel eens over een slag die we nog niet op het scherm gezien hadden: de slag van Hürtgen woud). De personages vond ik wel interessant, iig het hoofdpersonage toch. Ipv een moedige aanvoerder die zijn mannen inspireert en hen bijstaat in de moeilijke omstandigheden krijgen we hier een soldaat die tegen zijn zin gepromoveerd wordt en een eenheid moet leiden, maar daarbij het leven van zijn mannen in gevaar brengt om zijn eigen hachje te redden.
Er doen geen echt bekende namen in mee (behalve dan Timothy Olyphant voor hij grote bekendheid verwierf), maar de acteurs doen het best wel goed.
Het is geen topfilm, maar zeker wel het bekijken waard.
7,5/10
Naradia
Legacy Member
Mephisto zei:[REC]
Prima acteerwerk, leuke opbouw, beklijvende sfeer, zeer spannende ontknoping, een aantal schrikmomenten kan je allicht als cheap scares klasseren, maar ze werken wel. Wel een paar vraagjes:
Die jongen op zolder, wie was dat? Proefpersoon? Leek me logischer als het Portugese meisje daar gezeten had, maar die leek er toch niet op? Misschien is er een verklaring in [REC]²?
Verder was de tijd tot het doorbreken van de infectie nogal willekeurig? Bij het jonge meisje duurde het een dag of meer, bij de agenten/brandweermannen enkele uren/minuten... Het is natuurlijk wel bevorderend voor het verhaal. Soit, ook hier een verklaring in [REC]²?
PS: Indien de antwoorden in [REC]² aan bod komen, gelieve niets te spoilen.
Amerikaanse remake was imo stukken beter.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.