Speciaal voor Santa:
Born to Fight: Met zo'n titel kan je niet anders dan denken dat het een zoveelste hersenloos Amerikaans C-actiefilmpje is starring such great actors as Steven Seagal of onzo nationale trots Van Damme. Alhoewel dit tot op een zekere hoogte klopt, het is hersenloos, het is een actiefilmpje, zijn er ook heel wat verschillen. Hij is Thais om te beginnen en tot stand gekomen met wat volk van dat andere Thaise actiekanon: Ong Bak...
Verhaalsgewijs is het Rambo meets Die Hard, maar iets sillier. Allow me to illustrate: Een groepje sportmensen gaat op goodwill missie naar een afgelegen dorpje op het Thaise plattseland om daar allerlei uit te delen. Net op dat moment wordt het dorp aangevallen door een militie die de bewoners brutaal begint uit te moorden en de overlevenden gebruikt als gijzelaars om hun gevangengenomen leider vrij te krijgen. Maar dat kunnen de sportieve helden natuurlijk niet laten gebeuren, of wat dacht je?
Tot zover niet overdreven lollig, zou je denken. De eerste 50 minuten valt er ook weinig te lachen. Op een grote spectaculaire actiescene na die de eerste 15 minuten in beslag neemt, blijft het opvallend rustig tot de militie zich al schietend een weg door het dorpje baant. Dit is zeer brutaal en verrassend gewelddadig. Het is nog niet zo grafisch als Private Ryan, maar het scheelt niet veel en daar bovenop zijn er vrouwen en kinderen en geen soldaten. Maar dan gebeurt het: Op zo'n 50 minuten, stipt 8.00AM in de film begint de Thaise nationale radio blijkbaar hun ochtendprogramma met een patriottische speech, gevolgd door het volkslied waarop in ware Dead Poets Society stijl alle overlevenden luidop beginnen mee te zingen met de inspirerende tekst, rechtstaan en zich tegen hun gewapende gevangennemers keren.
Nu zijn we vertrokken voor een 30 minuten durende finale met waanzinnige stunts en hilarische gevechten. Hilarisch omdat elke sportfiguur de kans krijgt om zijn of haar specifieke kunnen als wapen of vechtstijl te gebruiken. De voetballer kogelt allerlei projectielen naar zijn tegenstanders. De gymnasten gebruiken strategisch gebouwde pijpen, balken en houten structuren waarop ze kunnen balanceren of aan slingeren en de vechters... euh... vechten. Zelfs de kinderen dragen hun beste steentje bij. Wanneer dan een verdwaalde kogel de vlaggenmast doet afknakken wordt de rest van de mast en de vlag gered vooraleer ze op de grond valt en door één van de sportmannen rondgedragen gedurende de rest van de film. Het klinkt nu misschien redelijk belachelijk, en dat is het ook in feite, maar het wordt allemaal met zoveel verve gebracht dat je niet anders dan onder de indruk kan zijn van het kunnen van de Thaise stuntlui, zeker als je beseft dat CGI hier niet aan te pas kwam. Zelfs geen kabels. Een beetje bescherming onder de kleding, een paar keer oefenen en gaan (dit kan je zien tijdens de aftiteling, en ja, ze doen zich pijn en het is soms héél erg nipt).
Kortom: Verplicht voer voor iedereen die Ong Bak/Warrior King gezien en goedgekeurd heeft want je vindt hier meer van hetzelfde en nog een beetje meer. Besef alleen dat je het niet serieus moet nemen en er mag gelachen worden. Ik weet alleen niet zeker of ze aan het lachen waren met het typische Amerikaanse patriottisme of ze het ook echt meenden. Als Belg kan je echter niet anders dan er eens goed om lachen. Zalige crap. Meer van dat!