V!$u4L
Legacy Member
Pixar doet het weer. Met een heel eenvoudig idee opnieuw: een robotje op aarde die in z'n eentje al het vuil op de aarde moet opruimen, maar in z'n leven een persoonlijkheid ontwikkelt. Eén van de ambitieuze en wonderbaarlijke ideeën afkomstig van een lunch van de pioniers van Pixar: Stanton, Lasseter, Docter en Ranft. Een legendarische lunch zo blijkt, want dit was het laatste voorstel van al die hersenkronkels die nu ondertussen allemaal op het scherm verschenen zijn. Een eenvoudig idee met een enorm complexe uitvoering en na al die jaren is dit gewoon een shot in de roos.
Ik weet niet of het sommigen al opgevallen is, maar Pixar steekt wel eens graag kleine voorproefjes in hun prenten. En ze doen er werkelijk te lang over om iets volledig te schetsen, schrijven, ontwerpen, renderen, animeren... Een speels bewijs dat dit echt sterrendagen heeft geduurd en om het eastereggplezier aan te wakkeren.
Bij WALL·E slaat de vonk letterlijk over. Met heel weinig menselijke trekken, maar met een waaier van emoties dankzij het expressief vermogen slaagt hij erin om het hart van het publiek te veroveren. Je ruikt het van ver, dit is een hartige familieportie meligheid, waar de Disneymagie nog steeds opgewekt en in leven gehouden wordt door de miljoenen kinderoogjes en de volwassen kinderhartjes. Toch is dit ook een film voor de grote mensen. Er is een boodschap en een moraal, typisch Disney, typisch Hollywood, typisch Amerika, typisch nieuwe pragmatici overal in de wereld. Deze wordt eigenlijk niet te complex of te serieus gebracht, het wordt eerder binnengelepeld... of is het -gevorkt? Begrijpelijk gezien de film ook gericht wordt op de hele infantiele én familiale bevolking. Ik denk dan dat dit toch moet bijblijven bij de oh zo kneedbare geesten van deze koters. Een goede zaak, hoop ik. Dat de volgende generaties altijd beter mogen zijn dan de vorige, maar ik hoop dat de ouders ook hun verstand gebruiken. Anderzijds is het wel nét erover wanneer het gezamenlijk oestrogeenniveau van de zaal simultaan de hoogte in schiet. Er is wel een laatste subtiele steek of hint na de eindgeneriek, heel kort, bijna de moeite niet om te blijven zitten, maar het ondersteunt hun punt.
WALL·E is grappig, ontroerend, maar vooral heel onschuldig en dat werkt. Eve is een soort femme fatale en lensstrelend mooi voor hem. Het is dan ook geen toeval dat deze eye candy en al die andere moderne technologische hoogstandjes verdacht veel op de vorige generatie Apple hardware lijken. Eén van Pixars leiders is Steve Jobs en -zoals je misschien zou weten- ook baas van die fruitige Inc. Daarom dat er dan ook wat leuke onderonsjes verscholen zitten voor Macusers. Moest je in de zaal enkelen horen gniffelen terwijl de rest van de zaal zich afvraagt waarom dat nu grappig is... welja. Maar dat zijn niet de enige associaties, want laten we eerlijk zijn, moest WALL·E geen familiefilm zijn, dan is dit een meer dan behoorlijk sci-fiverhaal. En dit is dankzij de talloze hommages aan andere klassiekers, wanneer je de auto-pilot en zijn wacht ziet en de score hoort, wanneer je audiovisuele puns hoort en ziet, de look ervan... Het is schitterend en duidelijk met veel liefde voor het genre gemaakt. They're shooting for the stars.
Er is één ding dat wel heel erg opvalt buiten de visuele pracht en praal dat Pixar weer feilloos weet te creëren, de lat ligt opnieuw hoog. En dat is sounddesigner Ben Burtts sublieme geluid. Als je geen kippenvel krijgt of niet even rilt van opwinding van de digitale klank, dan weet ik het ook niet meer. Ik hoef vast niet te vertellen dat je dit in een digitale projectie moet zien of in HD als je wacht, want het zou anders onterecht zijn. WALL·E is corny, is te gemakkelijk, maar uiterst entertainend, geeft een goed gevoel en wil iets vertellen in onze pre-apocalyptische wereld(?). Ga hem zien. Daarbij wordt je zoals altijd getrakteerd op een nieuwe Pixarkortfilm, Presto genaamd. Zonder twijfel weer een shoe-in animated short Oscar nominee, ongelooflijk grappig en vinnig. Met Prestige in het achterhoofd is dit zo lollig.
Ik weet niet of het sommigen al opgevallen is, maar Pixar steekt wel eens graag kleine voorproefjes in hun prenten. En ze doen er werkelijk te lang over om iets volledig te schetsen, schrijven, ontwerpen, renderen, animeren... Een speels bewijs dat dit echt sterrendagen heeft geduurd en om het eastereggplezier aan te wakkeren.
Bij WALL·E slaat de vonk letterlijk over. Met heel weinig menselijke trekken, maar met een waaier van emoties dankzij het expressief vermogen slaagt hij erin om het hart van het publiek te veroveren. Je ruikt het van ver, dit is een hartige familieportie meligheid, waar de Disneymagie nog steeds opgewekt en in leven gehouden wordt door de miljoenen kinderoogjes en de volwassen kinderhartjes. Toch is dit ook een film voor de grote mensen. Er is een boodschap en een moraal, typisch Disney, typisch Hollywood, typisch Amerika, typisch nieuwe pragmatici overal in de wereld. Deze wordt eigenlijk niet te complex of te serieus gebracht, het wordt eerder binnengelepeld... of is het -gevorkt? Begrijpelijk gezien de film ook gericht wordt op de hele infantiele én familiale bevolking. Ik denk dan dat dit toch moet bijblijven bij de oh zo kneedbare geesten van deze koters. Een goede zaak, hoop ik. Dat de volgende generaties altijd beter mogen zijn dan de vorige, maar ik hoop dat de ouders ook hun verstand gebruiken. Anderzijds is het wel nét erover wanneer het gezamenlijk oestrogeenniveau van de zaal simultaan de hoogte in schiet. Er is wel een laatste subtiele steek of hint na de eindgeneriek, heel kort, bijna de moeite niet om te blijven zitten, maar het ondersteunt hun punt.
WALL·E is grappig, ontroerend, maar vooral heel onschuldig en dat werkt. Eve is een soort femme fatale en lensstrelend mooi voor hem. Het is dan ook geen toeval dat deze eye candy en al die andere moderne technologische hoogstandjes verdacht veel op de vorige generatie Apple hardware lijken. Eén van Pixars leiders is Steve Jobs en -zoals je misschien zou weten- ook baas van die fruitige Inc. Daarom dat er dan ook wat leuke onderonsjes verscholen zitten voor Macusers. Moest je in de zaal enkelen horen gniffelen terwijl de rest van de zaal zich afvraagt waarom dat nu grappig is... welja. Maar dat zijn niet de enige associaties, want laten we eerlijk zijn, moest WALL·E geen familiefilm zijn, dan is dit een meer dan behoorlijk sci-fiverhaal. En dit is dankzij de talloze hommages aan andere klassiekers, wanneer je de auto-pilot en zijn wacht ziet en de score hoort, wanneer je audiovisuele puns hoort en ziet, de look ervan... Het is schitterend en duidelijk met veel liefde voor het genre gemaakt. They're shooting for the stars.
Er is één ding dat wel heel erg opvalt buiten de visuele pracht en praal dat Pixar weer feilloos weet te creëren, de lat ligt opnieuw hoog. En dat is sounddesigner Ben Burtts sublieme geluid. Als je geen kippenvel krijgt of niet even rilt van opwinding van de digitale klank, dan weet ik het ook niet meer. Ik hoef vast niet te vertellen dat je dit in een digitale projectie moet zien of in HD als je wacht, want het zou anders onterecht zijn. WALL·E is corny, is te gemakkelijk, maar uiterst entertainend, geeft een goed gevoel en wil iets vertellen in onze pre-apocalyptische wereld(?). Ga hem zien. Daarbij wordt je zoals altijd getrakteerd op een nieuwe Pixarkortfilm, Presto genaamd. Zonder twijfel weer een shoe-in animated short Oscar nominee, ongelooflijk grappig en vinnig. Met Prestige in het achterhoofd is dit zo lollig.
.
