Archief - Top 10 thread
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
bonesofherface
Legacy Member
Stan_V zei:Ik zou hier graag een top 10 plaatsen, maar ik heb nog zo veel (so they say) 'klassiekers' te bekijken dat ik schrik heb dat die lijst regelmatig geüpdatet gaat moeten wordenHet nadeel (of voordeel, natuurlijk) van pas een dik anderhalf jaar intensief met volle aandacht films te bekijken
Ik ook hoor. Ik heb bijvoorbeeld nog geen enkele van de Godfathers gezien (om maar een voorbeeld te geven).
Ik vind lijstjes best leuk. Als er een titel in het oog springt kijk er sowieso naar. En zo leren we weer wat bij, heh.
DaFreak
Legacy Member
Absolute waarheid zegt dat feit X voor altijd zo zal zijn, het laat uitschijnen dat wat op de moment objectief waar is voor altijd zo zal blijven. De wetenschap kan geen absolute waarheid verschaffen en kan zich enkel uitspreken over wat hier en nu objectief waar is.
Als ik iemand van een gebouw duw en hem te pletter zie vallen dan is het objectief waar dat die persoon door zwaartekracht over de grond werd uitgesmeerd. Als we vervolgens een jaar lang elke dag mensen van gebouwen gooien en we controlleren voor alle variabelen; de ene dag gooien we een bomma naar beneden de volgende dag een klein kind, dan elke weekdag eentje om 12 uur gedurende 2 weken, op verschillende uren van de dag, gelovigen, ongelovigen, en ga zo maar door... Dat al die personen na afloop van alle experimenten dood zijn is objectief waar.
Nu kunnen we op basis van die experimenten proberen de toekomst te voorspellen; we kunnen met een aan zekerheid grenzende twijfel zeggen dat als ik hetzelfde experiment morgen opnieuw doe dat die persoon hoogst waarschijnlijk ook zal sterven maar absolute zekerheid heb je niet. Misschien onwaarschijnlijk maar het is altijd mogelijk dat in de verre toekomst (of morgen) het effect van zwaartekracht veranderd.
Als ik iemand van een gebouw duw en hem te pletter zie vallen dan is het objectief waar dat die persoon door zwaartekracht over de grond werd uitgesmeerd. Als we vervolgens een jaar lang elke dag mensen van gebouwen gooien en we controlleren voor alle variabelen; de ene dag gooien we een bomma naar beneden de volgende dag een klein kind, dan elke weekdag eentje om 12 uur gedurende 2 weken, op verschillende uren van de dag, gelovigen, ongelovigen, en ga zo maar door... Dat al die personen na afloop van alle experimenten dood zijn is objectief waar.
Nu kunnen we op basis van die experimenten proberen de toekomst te voorspellen; we kunnen met een aan zekerheid grenzende twijfel zeggen dat als ik hetzelfde experiment morgen opnieuw doe dat die persoon hoogst waarschijnlijk ook zal sterven maar absolute zekerheid heb je niet. Misschien onwaarschijnlijk maar het is altijd mogelijk dat in de verre toekomst (of morgen) het effect van zwaartekracht veranderd.
Ricky Roma
Legacy Member
01. Bringing Up Baby (Howard Hawks, 1938)
Voor mij de beste screwball comedy met de perfect gecaste Cary Grant en Katherine Hepburn. Zoals de meeste screwball comedies is Bringing Up Baby door en door Amerikaans. Het speelt zich af in een upper class world van golfbanen, dure hotels, museums en grote huizen. De slapstick pranks krijgen zo een totaal andere betekenis dan als ze hadden plaatsgenomen in een arme omgeving dat gekenmerkt was door de wereldwijde depressie van dat tijdperk. Hawks weet ook als geen ander hoe hij met dialoog om moet gaan, daarom dat dit met His Girl Friday mijn twee absolute favorieten in het genre zijn.
02. Zodiac (David Fincher, 2007)
Feilloos gemaakt. Zodiac is fascinerend, realistisch en in elk opzicht teleurstellend zoals dat vaak is bij politiewerk. Er zitten scenes in waar zelfs The Master of Suspense jaloers op zou zijn. Echt een zeldzame film die lange en uiterst nauwgezette research mengt met een meeslepend verhaal en nagelbijtende suspense. Klakkeloos ook op technisch vlak, zo maken ze gebruik van time-lapse-fotografie dat toont hoe het Transamerica gebouw beetje bij beetje omhoog gaat, om zo de verstreken tijd te laten zien. Voor mij de beste film van de afgelopen tien jaar, een echt meesterwerk.
03. All the President's Men (Alan J. Pakula, 1976)
Iedereen kent de afloop van het verhaal, en het blijft nagelbijten tot de credits rollen. Pakula nam een gok toen hij besloot om een film te maken waar mannen constant aan de telefoon zitten, krabbelen in hun notitieboekje en zitten te typen, want hoe kan zoiets in godsnaam spannend zijn? Juist. En de grote verdienste van de film is dat het niet verwacht van ons om te gissen over wat Woodward en Bernstein gaan ontdekken, maar hoe ze het gaan ontdekken. De cinematografie, het geluid, de editing en de acteerprestaties zijn nagenoeg perfect, en het resultaat is de beste politieke thriller ooit gemaakt.
04. No Country for Old Men (Coens, 2007)
Cormac McCarthy's bloederige novel komt tot leven onder de regie van de Coen brothers, en hoe. Dit is een film die perfect verschillende genres weet te hanteren zoals actie, misdaad, thriller en western. Een nagelbijtend meesterwerk op filosofisch niveau dat zowel gesophisticeerd als overtuigend is. Combineer dit met één van de meest memorabele villains van de laatste twintig jaar, en het is niet moeilijk om te begrijpen waarom deze film moeiteloos het lijstje heeft gehaald.
05. A History of Violence (David Cronenberg, 2005)
Veel mensen hebben dit meesterwerk verkeerd begrepen, en hebben het letterlijk bekeken in plaats van als een medium voor het exploreren van themas en bepaalde ideeën. Waarom is iedereen zo geobsedeerd met een letterlijke interpretatie, met narratieve structuur, character development, closure en niet bekwaam om reflectie, symbolisme en referentie te verstaan?
A History of Violence is sowieso meer straight-forward dan al zijn andere films, maar zeker niet minder complex. Cronenberg's regie is verbazingwekkend goed hier, in het bijzonder twee bepaalde scenes die de machtsverschuiving aantoont in de relatie van Tom en Edie. Daarnaast speelt de slotscene zich af zonder dialoog, een gedurfde move die loont.
06. The Apartment (Billy Wilder, 1960)
The Apartment bevat alles wat een romantische komedie nodig heeft: een goed plot, scherpe dialogen (geweldige screenplay overigens), leuke grappen en een sfeer om u tegen te zeggen. De film is doorspekt met maatschappijkritiek en zit vol hilarische taferelen. Eentje die zijn tijd ver vooruit was.
07. Glengarry Glen Ross (James Foley, 1992)
Een film waar script, regie en acteerwerk samenkomen en een vrijwel perfect geheel vormen. Je hoeft niet veel te weten over de verkoop van onroerend goed om van deze film te kunnen genieten, want Mamet gooit ons in een haaientank van de dagelijkse levens van uitgebluste verkopers. Ze zijn wanhopig, moe, boos en aan het einde van hun latijn. En zo entertainend.. Alec Baldwin zijn 10 minuten durende speech is de belichaming van wat verkopen eigenlijk inhoudt.
08. A Woman Under the Influence (John Cassavetes, 1974)
Zeer intens, heel realistisch, en Gena Rowlands heeft de beste vrouwelijke acteerprestatie ooit neergezet voor mij. De film drijft vooruit met rauwe emotie en psychologische intensiteit. Hoewel het verloop van het verhaal geleidelijk aan steeds schokkender wordt, elke opeenvolgende verhoging van intensiteit voelt volkomen natuurlijk aan. Cassavetes gooit ons meteen in het hele drama gebeuren, maar we zijn niet gedesoriënteerd, want hij laat alleen elementen weg waarvan hij weet dat we ze zelf kunnen invullen, zo kan Cassavetes tegelijkertijd gebruik maken van zeer lange takes.
09. Nashville (Robert Altman, 1975)
Een examiniatie van Amerika, gezien door de lens van politiek en de muziekindustrie. Altman heeft veel goede films gemaakt met maar één protagonist in de hoofdrol, maar zijn ensemble films zoals Short Cuts en Gosford Park blijven toch iets uniek.
10. Paris, Texas (Wim Wenders, 1984)
Visueel één van de mooiste films dat ik al gezien heb. Ieder shot is kunst op zich. De personages hebben bijna nooit face to face conversaties, en hoewel dit soms frustrerend kan zijn op het begin, is het vooral heel intrigerend. De soundtrack is ook van onschatbare waarde, sommige sleutelscenes in de film hadden nooit de impact gehad die ze nu hebben zonder de muziek van Ry Cooder. Voor de rest is het gewoon een prachtige film die emoties weergeeft op een ongezien niveau.
Voor mij de beste screwball comedy met de perfect gecaste Cary Grant en Katherine Hepburn. Zoals de meeste screwball comedies is Bringing Up Baby door en door Amerikaans. Het speelt zich af in een upper class world van golfbanen, dure hotels, museums en grote huizen. De slapstick pranks krijgen zo een totaal andere betekenis dan als ze hadden plaatsgenomen in een arme omgeving dat gekenmerkt was door de wereldwijde depressie van dat tijdperk. Hawks weet ook als geen ander hoe hij met dialoog om moet gaan, daarom dat dit met His Girl Friday mijn twee absolute favorieten in het genre zijn.
02. Zodiac (David Fincher, 2007)
Feilloos gemaakt. Zodiac is fascinerend, realistisch en in elk opzicht teleurstellend zoals dat vaak is bij politiewerk. Er zitten scenes in waar zelfs The Master of Suspense jaloers op zou zijn. Echt een zeldzame film die lange en uiterst nauwgezette research mengt met een meeslepend verhaal en nagelbijtende suspense. Klakkeloos ook op technisch vlak, zo maken ze gebruik van time-lapse-fotografie dat toont hoe het Transamerica gebouw beetje bij beetje omhoog gaat, om zo de verstreken tijd te laten zien. Voor mij de beste film van de afgelopen tien jaar, een echt meesterwerk.
03. All the President's Men (Alan J. Pakula, 1976)
Iedereen kent de afloop van het verhaal, en het blijft nagelbijten tot de credits rollen. Pakula nam een gok toen hij besloot om een film te maken waar mannen constant aan de telefoon zitten, krabbelen in hun notitieboekje en zitten te typen, want hoe kan zoiets in godsnaam spannend zijn? Juist. En de grote verdienste van de film is dat het niet verwacht van ons om te gissen over wat Woodward en Bernstein gaan ontdekken, maar hoe ze het gaan ontdekken. De cinematografie, het geluid, de editing en de acteerprestaties zijn nagenoeg perfect, en het resultaat is de beste politieke thriller ooit gemaakt.
04. No Country for Old Men (Coens, 2007)
Cormac McCarthy's bloederige novel komt tot leven onder de regie van de Coen brothers, en hoe. Dit is een film die perfect verschillende genres weet te hanteren zoals actie, misdaad, thriller en western. Een nagelbijtend meesterwerk op filosofisch niveau dat zowel gesophisticeerd als overtuigend is. Combineer dit met één van de meest memorabele villains van de laatste twintig jaar, en het is niet moeilijk om te begrijpen waarom deze film moeiteloos het lijstje heeft gehaald.
05. A History of Violence (David Cronenberg, 2005)
Veel mensen hebben dit meesterwerk verkeerd begrepen, en hebben het letterlijk bekeken in plaats van als een medium voor het exploreren van themas en bepaalde ideeën. Waarom is iedereen zo geobsedeerd met een letterlijke interpretatie, met narratieve structuur, character development, closure en niet bekwaam om reflectie, symbolisme en referentie te verstaan?
A History of Violence is sowieso meer straight-forward dan al zijn andere films, maar zeker niet minder complex. Cronenberg's regie is verbazingwekkend goed hier, in het bijzonder twee bepaalde scenes die de machtsverschuiving aantoont in de relatie van Tom en Edie. Daarnaast speelt de slotscene zich af zonder dialoog, een gedurfde move die loont.
06. The Apartment (Billy Wilder, 1960)
The Apartment bevat alles wat een romantische komedie nodig heeft: een goed plot, scherpe dialogen (geweldige screenplay overigens), leuke grappen en een sfeer om u tegen te zeggen. De film is doorspekt met maatschappijkritiek en zit vol hilarische taferelen. Eentje die zijn tijd ver vooruit was.
07. Glengarry Glen Ross (James Foley, 1992)
Een film waar script, regie en acteerwerk samenkomen en een vrijwel perfect geheel vormen. Je hoeft niet veel te weten over de verkoop van onroerend goed om van deze film te kunnen genieten, want Mamet gooit ons in een haaientank van de dagelijkse levens van uitgebluste verkopers. Ze zijn wanhopig, moe, boos en aan het einde van hun latijn. En zo entertainend.. Alec Baldwin zijn 10 minuten durende speech is de belichaming van wat verkopen eigenlijk inhoudt.
08. A Woman Under the Influence (John Cassavetes, 1974)
Zeer intens, heel realistisch, en Gena Rowlands heeft de beste vrouwelijke acteerprestatie ooit neergezet voor mij. De film drijft vooruit met rauwe emotie en psychologische intensiteit. Hoewel het verloop van het verhaal geleidelijk aan steeds schokkender wordt, elke opeenvolgende verhoging van intensiteit voelt volkomen natuurlijk aan. Cassavetes gooit ons meteen in het hele drama gebeuren, maar we zijn niet gedesoriënteerd, want hij laat alleen elementen weg waarvan hij weet dat we ze zelf kunnen invullen, zo kan Cassavetes tegelijkertijd gebruik maken van zeer lange takes.
09. Nashville (Robert Altman, 1975)
Een examiniatie van Amerika, gezien door de lens van politiek en de muziekindustrie. Altman heeft veel goede films gemaakt met maar één protagonist in de hoofdrol, maar zijn ensemble films zoals Short Cuts en Gosford Park blijven toch iets uniek.
10. Paris, Texas (Wim Wenders, 1984)
Visueel één van de mooiste films dat ik al gezien heb. Ieder shot is kunst op zich. De personages hebben bijna nooit face to face conversaties, en hoewel dit soms frustrerend kan zijn op het begin, is het vooral heel intrigerend. De soundtrack is ook van onschatbare waarde, sommige sleutelscenes in de film hadden nooit de impact gehad die ze nu hebben zonder de muziek van Ry Cooder. Voor de rest is het gewoon een prachtige film die emoties weergeeft op een ongezien niveau.
PBR Streetgang
Legacy Member
Zeer coole Top 10, RR. Al zou ik er niet aan denken om No Country For Old Men te omschrijven als een meesterwerk op filosofisch niveau, want dat is net het niveau waar die film al zijn kracht verliest en gewoon volledig faalt imo. Wat een fantastische genrefilm had kunnen zijn, degradeert na anderhalf uur naar een rommelig samenraapsel van nihilistische nonsens en is er na drie kijkbeurten nog steeds niet in geslaagd om mij geboeid te houden tot het einde. De eerste twee acts zijn fantastisch, tho. En cinematografie is uiteraard van torenhoog niveau. Geef mij toch maar Blood Simple ofzo.
Silver Bullet
Legacy Member
Ricky Roma zei:
Dit vind ik één van de meest overrated films aller tijden.
Het verhaal is voorspelbaar, het acteren aan de mindere kant (op het randje van slecht zelf), en de cinematografie en shots vond ik er maar flauw uitzien... En wat voor symboliek? Dat je niet kan ontsnappen aan je verleden? Dat wordt net zoals het verhaal toch al volledig verklapt in de titel?...
Ik vond er echt maar niets aan tbh...
De rest van de films uit je lijstje (die ik al heb gezien) vind ik wel nice.
HelpYouFall
Legacy Member
Alright, eindelijk ook wat tijd gevonden. De eerste vijf in random voorkeur (het is al moeilijk genoeg om er tien te kiezen + zoals ik al zei, mijn lijst verandert ook elke maand eigenlijk, naar gelang m'n gemoedstoestand):
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford
Deze film weet telkens een bepaalde snaar te raken, op een heel primair niveau. Beladen, bijna bijbelse beelden van bv. Brad Pitt in z'n stoel in het hoge gras met een nest slangen in z'n handen. De cello-muziek van Nick Cave en Warren Ellis. Casey Affleck die schittert als de gluiperige, misbegrepen Robert. De manische depressie van Jesse James waar constant op wordt gezinspeeld. Een van de betere voorbeelden (samen met ook There Will Be Blood, die hier gerust ook tussen kon staan) van de neo-western in mijn ogen.
Black Swan
Ik ben een heel grote Aronofsky-fan. Zelfs van zijn extreem zweverige en bij momenten barokke The Fountain. Maar in deze film is hij echt helemaal op toerental. Als je van een onderwerp als ballet een donkere helletocht kan maken, ben je goed bezig. Ik heb me uren na die film nog ongemakkelijk gevoeld.
Sen to Chihiro no kamikakushi (Spirited Away)
Zelden als volwassene een animatiefilm gezien die me nog zo wist te raken. Miyazaki schept een complete fantasiewereld en breidt deze aan elkaar met heerlijke fabels over goed en kwaad en de gevolgen van acties, zonder dit Disney-gewijs door je strot te rammen. Verplichte prik voor mijn toekomstige kinders
The Tree Of Life
Je kan hier nauwelijks nog over klassieke cinema spreken. Malick mediteert hier dik twee uur lang over leven, dood en het eeuwige oedipuscomplex. Het zal dan ook schrikken zijn geweest voor mensen die 'een film met Brad Pitt en Sean Penn' hadden willen zien. Voor mij wordt film niet snel beter dan dit.
2046
Is hier al een paar keer verschenen denk ik en ik herinner me dat ik die meningen volledig deelde. Wong Kar Wai tovert hier een op zich eenvoudig verhaal van jongen-mist-meisje om tot een sci-fi sprookje waarin alles van kleur, tekst tot muziek een compleet gevoel van melancholie oproept. Liefdesverhalen trappen vaak in de val van hun boodschap te direct te brengen, waardoor het geheel zeemzoeterige drek wordt. 2046 is a different animal altogether.
Morgen ofzo de sequel
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford
Deze film weet telkens een bepaalde snaar te raken, op een heel primair niveau. Beladen, bijna bijbelse beelden van bv. Brad Pitt in z'n stoel in het hoge gras met een nest slangen in z'n handen. De cello-muziek van Nick Cave en Warren Ellis. Casey Affleck die schittert als de gluiperige, misbegrepen Robert. De manische depressie van Jesse James waar constant op wordt gezinspeeld. Een van de betere voorbeelden (samen met ook There Will Be Blood, die hier gerust ook tussen kon staan) van de neo-western in mijn ogen.
Black Swan
Ik ben een heel grote Aronofsky-fan. Zelfs van zijn extreem zweverige en bij momenten barokke The Fountain. Maar in deze film is hij echt helemaal op toerental. Als je van een onderwerp als ballet een donkere helletocht kan maken, ben je goed bezig. Ik heb me uren na die film nog ongemakkelijk gevoeld.
Sen to Chihiro no kamikakushi (Spirited Away)
Zelden als volwassene een animatiefilm gezien die me nog zo wist te raken. Miyazaki schept een complete fantasiewereld en breidt deze aan elkaar met heerlijke fabels over goed en kwaad en de gevolgen van acties, zonder dit Disney-gewijs door je strot te rammen. Verplichte prik voor mijn toekomstige kinders
The Tree Of Life
Je kan hier nauwelijks nog over klassieke cinema spreken. Malick mediteert hier dik twee uur lang over leven, dood en het eeuwige oedipuscomplex. Het zal dan ook schrikken zijn geweest voor mensen die 'een film met Brad Pitt en Sean Penn' hadden willen zien.
Voor mij wordt film niet snel beter dan dit.2046
Is hier al een paar keer verschenen denk ik en ik herinner me dat ik die meningen volledig deelde. Wong Kar Wai tovert hier een op zich eenvoudig verhaal van jongen-mist-meisje om tot een sci-fi sprookje waarin alles van kleur, tekst tot muziek een compleet gevoel van melancholie oproept. Liefdesverhalen trappen vaak in de val van hun boodschap te direct te brengen, waardoor het geheel zeemzoeterige drek wordt. 2046 is a different animal altogether.
Morgen ofzo de sequel
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.