Archief - Top 10 thread

[insomnia]

Persoonlijk kan ik me wel vinden in de mening van SilverBullet. Een film mag voor mij heel zwaar zijn maar alledaags menselijk drama vermijd ik zoveel mogelijk. Je kan een liefdesverhaal op een oneindig aantal verschillende manieren brengen maar als er geen uniek verhaals of artistiek element aan te pas komt zoals dat bijvoorbeeld het geval is bij ESoTM, Lost in Translation of Virgin Suicides dan doet dat mij bijzonder weinig. Dat is natuurlijk allemaal erg subjectief want wat voor de ene een 13 in een dozijn film is, is voor de ander misschien een unieke prent maar ja, that's the nature of the game right.

Nu dat gezegd zijnde, ik heb Yi Yi nog niet gezien en ga hem zeker een kans geven. Als ik de samenvatting lees; "asks hard questions about life's meaning" dan lijkt me dat op het eerste zich niet direct iets alledaags.

Ik weet niet echt hoe ik het nog beter moet verkopen dan ik in m'n originele post gedaan heb. Er is trouwens weinig unieks aan LiT, het is een redelijk normaal mood piece en ik moet zeggen dat ik minder en minder geduld heb met films wiens enige claim to artistry een gimmick narratief is à la ESoTM. Ik hou van beide films, daar niet van, maar een flashy plotstructuur of special effect is niet waar de filmkunst stopt. Zoals ik zei is Yi Yi een subtiele film met veel diepte waar je meer uit haalt naar gelang je er meer in steekt. Dat is inderdaad niet voor iedereen, maar de film is allesbehalve banaal.

Amai, blijkbaar heb jij al veel meegemaakt in je dagelijkse leven...
De Temple of doom bezocht met Indiana Jones?, de Death star vernietigd?, zij aan zij gestaan met Maximus Aurelius in het Colosseum?, de mount Everest beklommen?, Terug gereisd in de tijd om terug bij je geliefde te zijn?

Ik kan je maar liefst 100 films opnoemen in bijna elk genre van dingen die ik
nog niet heb meegemaakt in mijn dagelijkse leven.

Ik vind het raar dat jij mijn keuze in films veralgemeent tot enkel horror films,
omdat ik een ietwat te realistische flilm (naar mijn mening) wat aan de mindere kant vond...

Jij had het over emoties, nu schakel je ineens over naar ervaringen. Ik moet zeggen dat de Death Star zien ontploffen & co. me niet bepaald emoties geven die ik niet anders kan bekomen. Daarmee horror dus aangezien ik in het dagelijkse leven niet veel heb om echt bang over te zijn..

En zelfs wanneer we het over ervaring hebben zie ik niet waarom het banale te onbelangrijk is voor filmmaterie. Het moeten niet altijd intergalactische oorlogen zijn, al heb ik daar niets op tegen uiteraard.

Als je met het echte leven bedoeld dat film gaat over het gewone leven, iets wat de gemiddelde persoon op deze aardbol dagelijks meemaakt, dan vindt ik dit niet echt boeiend, nee...

Maar Yi Yi gaat over HET LEVEN, niet enkel het gewone. Tenzij jij natuurlijk elke dag alle ervaringen doorloopt die in de film voor komen. En zelfs dan nog vind ik het banale niet te min voor filmstof, zoals ik al zei.

Do I smell sarcasm?

Als je het 'gewone leven' uit Yi Yi al niet boeiend vond gaat Jeanne Dielman een pijnlijke onderneming worden, zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.

[DaFreak]

Ik weet niet echt hoe ik het nog beter moet verkopen dan ik in m'n originele post gedaan heb. Er is trouwens weinig unieks aan LiT, het is een redelijk normaal mood piece en ik moet zeggen dat ik minder en minder geduld heb met films wiens enige claim to artistry een gimmick narratief is à la ESoTM. Ik hou van beide films, daar niet van, maar een flashy plotstructuur of special effect is niet waar de filmkunst stopt. Zoals ik zei is Yi Yi een subtiele film met veel diepte waar je meer uit haalt naar gelang je er meer in steekt. Dat is inderdaad niet voor iedereen, maar de film is allesbehalve banaal.

Persoonlijk vond ik LiT nog wel interessant juist omdat die geen alledaags verhaal verteld. Dat ging voor mij meer over culture shock en hoe een vreemde omgeving ervoor kan zorgen dat twee mensen die anders nooit iets met elkaar zouden hebben op zulke momenten bij elkaar naar de "normaliteit" op zoek gaan. Heel andere koek dan bijvoorbeeld "No Strings Attached" wat ik wel zie als een banaal drama zonder uniek aspect.

Het gaat mij dus niet zozeer om flashy plotstructuur en special FX maar juist om die unieke invalshoek die ervoor zorgt dat een film zich kan distantieren van de enorme massa dramas die reeds gemaakt zijn. Experimentele plotstructuur en visuele effecten kunnen daarbij helpen en zelfs volledig die unieke invalshoek creeren waardoor zulke films even veel recht hebben op een claim to artistry. Ik zou zo'n zaken dus zeker nooit als gimmick omschrijven omdat alhoewel ze een film kunnen breken, ze hem ook kunnen maken.

En zelfs wanneer we het over ervaring hebben zie ik niet waarom het banale te onbelangrijk is voor filmmaterie.

Ik denk niet dat er iemand wil beweren dat het banale te onbelangrijk is of te min voor filmstof. Ik heb ooit een half uur lang durende film gezien van een man die vuilnis opraapt, vuilbak uitkapt en opnieuw begint en persoonlijk vond ik dat nog interessant ook maar het is natuurlijk wel een feit dat de meesten zulke films maar niets vinden. Films die draaien rond alledaagse of banale onderwerpen slagen er meestal niet in de interesse op te wekken. Ook bij mij niet en dat is niet meer dan normaal.

Zelfs de "slechtste" films hebben wel een publiek dus wat een cineast ook produceert, er is altijd wel iemand die het zal apprecieren en bijgevolg de moeite waard om te maken. Niemand zegt dat er geen plek voor is maar je moet er ook niet op rekenen dat zulke films ooit een groot publiek zullen bereiken. Of Yi-Yi zo'n film is weet ik niet, ik heb hem zelf nog niet gezien maar ik heb er nog nooit van gehoord dus het is oftewel een verborgen parel die nog ontdekt moet worden oftewel is het zo'n film die een kleine niche opvult. Altijd spannend omdat zulke films serieus polariserend zijn. Hollywood biedt zekerheid in mediocrity (als in 6 of 7, niet slecht dus), niche films zijn een avontuur want hun range gaat van 0 tot 10 en je weet nooit op voorhand of ze het investeren van tijd waard zijn.

Altijd leuk om over kunst te zeveren want zo kom je natuurlijk bij de vraag of kunst een groot of een klein publiek moet hebben. Je kan zeggen dat "kunst" met een groot publiek populaire platte kak is maar dan heb je het ook over Van Gogh en Picasso en alle andere wereldbekende namen. Ik vind het altijd moeilijk discussieren over films eens je begint over "waarom vond jij die wel/niet goed". Beiden kampen kunnen zeggen dat "plot" en het kan nog waar zijn ook.

Dinosaur Comics - August 7th, 2012 - awesome fun times!

The Godfather is platte kak.
Leuk om over te rellen maar hierrond discussieren gaat weinig uithalen. Wat doe ik hier dan? goeie vraag... Dunno. ^^

[insomnia]

Persoonlijk vond ik LiT nog wel interessant juist omdat die geen alledaags verhaal verteld. ...

Ja zoals ik zei vind ik die film ook goed, je moet er mij niet van overtuigen. Ik wil gewoon maar zeggen dat het zo uniek niet is binnen arthouse cinema. Genoeg van dat type melancholische meanderende films te vinden over mensen die zich niet op hun plaats/gemak voelen en naar elkaar toe of weg van elkaar groeien. LiT heeft een bizar opgeblazen reputatie waardoor veel mensen mee in contact komen die niet gewend zijn van dit type film te zien. Soms loopt dat goed af en soms niet. Ik moet toch altijd eens zuchten wanneer de zoveelste komt klagen dat die film geen plot heeft.

Films die draaien rond alledaagse of banale onderwerpen slagen er meestal niet in de interesse op te wekken. Ook bij mij niet en dat is niet meer dan normaal.

Tuurlijk, niet iedereen houdt van dezelfde dingen. Voor mij persoonlijk maakt het nu eens echt geen bal uit waar een film over gaat, zolang het interessant en goed gebracht is. Ik reageerde gewoon op een aantal kritieken van Silver Bullet en op een paar zaken die mij inconsistent leken in z'n argumentatie. Als hij de film saai vond dan is dat zo, daar kan ik weinig aan veranderen. Ik wil daarbij wel vermelden dat ik saaiheid op zich geen goed argument vind om een film af te schrijven. Een film is immers niet intrinsiek saai, dat is namelijk een subjectieve beoordeling over uw ervaring terwijl je naar de film keek. Saai op zich vertelt ons dus niks over de film, pas als er argumenten bij komen voor wanneer de kijker iets saai vond, dan kunnen we een afweging maken of dat ook voor ons van toepassing zou zijn en dat er dus aan die saaiheid een meer universeel mankement van de film ten gronde ligt. Ik ging dus gewoon maw niet akkoord met Silver Bullet zijn argumentatie voor waarom hij de film, of delen ervan, saai vond en wou daarop reageren.

Altijd leuk om over kunst te zeveren want zo kom je natuurlijk bij de vraag of kunst een groot of een klein publiek moet hebben.

Kunst is sowieso een elitaire of niche aangelegenheid aangezien het gros van het volk er gewoon niet in geïnteresseerd is, zeker niet in het geval van een filmke dat ze voor hun entertainment op zetten. Niks mis mee, dat is hun keuze, maar ik zie niet in waarom een artist dan al te veel rekening moet houden met die bevolkingsgroep.

Je kan zeggen dat "kunst" met een groot publiek populaire platte kak is maar dan heb je het ook over Van Gogh en Picasso en alle andere wereldbekende namen.

Meestal ook namen die in hun tijd erg veel kritiek kregen, zeker niet enorm populair waren en dus retroactief wereldbekend zijn geraakt. Hetzelfde heb je ook voor veel filmklassiekers.

Ik vind het altijd moeilijk discussieren over films eens je begint over "waarom vond jij die wel/niet goed". Beiden kampen kunnen zeggen dat "plot" en het kan nog waar zijn ook.

Maar dat is juist het mooie eraan. Waarom zou je ooit over feiten discussiëren? Wat voor mij telt is dat je een mening hebt én ze dan ook met behoorlijke argumenten kan ondersteunen zodat iemand die een andere mening heeft uw gedachtegang kan begrijpen en er mogelijks nog iets uit kan opsteken. Er is niets mis mee akkoord te gaan om het oneens te zijn.

[DaFreak]

I hear you. Ik heb al vaak mogen aanhoren dat 2001 en Koya ongelooflijk saai zijn maar meestal geraken mensen niet verder dan dat. Als er al iemand antwoord heeft op de waarom vraag dan is het meestal; "omdat er niets in gebeurt". Dit terwijl dat voor mij juist films zijn die boordevol ideeën zitten en het grootste verhaal vertellen dat er valt te vertellen. Ergens vergelijkbaar met een mop, eens je moet beginnen uitleggen waar het over gaat is het al te laat.

Anderzijds snap ik wel dat mensen het saai vinden als er niets in gebeurt en het is hun recht om dat zo te interpreteren maar als ze zover geraken zijn ze meestal ook van mening dat de maker met die film snel geld wou verdienen en daarom iets "flinterduns" aflevert en al het werk aan de kijker overlaat. Het ergste is dat ik die redenatie snap en dan soms op een meta manier begin na te denken over een welbepaalde film en mezelf dus vragen begin te stellen bij hoeveel nu van mezelf komt en wat de film zelf aflevert waardoor je niet meer met de actie bezig bent maar met het waarom je hem goed vindt en zulke analyses ondermijnen, imo, het genot van het werk in kwestie.

Ik ga volledig akkoord met je stelling dat een kunstenaar geen rekening hoeft te houden met een publiek of zelfs een doelpubliek voor ogen moet houden. Kunst die organisch tot stand komt heeft meestal dat tikkeltje meer dan kunst die in elkaar gepuzzelt is om bij een welbepaalde groep te scoren alhoewel die twee soms moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn.

Ik zit vaak op wetenschapsfora en daar discussier je vaak over feiten wat ik persoonlijk een stuk gemakkelijk vind dan praten over "des gout et des couleurs". Logica op een objectieve manier afbreken/versterken geeft een gevoel van vooruitgang terwijl je meningen wel kan proberen te begrijpen maar soms vraag ik me af of ik dat wel wil. Objectief correcte logica biedt een zekere basis waar ik bij het passen van een ander zijn mening soms het gevoel krijg richting split personality disorder af te glijden. ^^

[insomnia]

Anderzijds snap ik wel dat mensen het saai vinden als er niets in gebeurt en het is hun recht om dat zo te interpreteren maar als ze zover geraken zijn ze meestal ook van mening dat de maker met die film snel geld wou verdienen en daarom iets "flinterduns" aflevert en al het werk aan de kijker overlaat. Het ergste is dat ik die redenatie snap en dan soms op een meta manier begin na te denken over een welbepaalde film en mezelf dus vragen begin te stellen bij hoeveel nu van mezelf komt en wat de film zelf aflevert waardoor je niet meer met de actie bezig bent maar met het waarom je hem goed vindt en zulke analyses ondermijnen, imo, het genot van het werk in kwestie.

Dit lijkt me dan weer een van die momenten waar mijn enorm relativerend standpunt tov auteursintentie en intrinsieke kwaliteit mij goed uitkomt. Een film als 2001 leeft inderdaad op de inbreng van het publiek, het feit dat onze inbreng ons voldoening geeft zegt wat mij betreft genoeg over de kwaliteit van de film. Het maakt me weinig uit hoeveel er daarvan bedoeld was. Je kan zoveel projecteren op een leeg canvas als je wil, het gaat je nooit diezelfde voldoening geven.

Ik zit vaak op wetenschapsfora en daar discussier je vaak over feiten wat ik persoonlijk een stuk gemakkelijk vind dan praten over "des gout et des couleurs". Logica op een objectieve manier afbreken/versterken geeft een gevoel van vooruitgang terwijl je meningen wel kan proberen te begrijpen maar soms vraag ik me af of ik dat wel wil. Objectief correcte logica biedt een zekere basis waar ik bij het passen van een ander zijn mening soms het gevoel krijg richting split personality disorder af te glijden. ^^

Als er iets is dat mij irriteert is het wel die 'gout et couleurs' attitude van mensen waarmee ze zichzelf meteen van alle verantwoording denken te kunnen excuseren. Het is opvallend dat hoe minder iemand van een bepaald onderwerp afweet hoe sneller die zich gaat beroepen op subjectiviteit.



Trouwens, waar blijven al die lijstjes met uitleg? Komaan mensen...

Deadline is 7 december, én met +/- één A4 uitleg per film.
Pinky swear.

Edit: indien ik het niet haal dan trakteer ik iedereen een pint op de volgende meeting.

[PBR Streetgang]

Yup, ik denk dat we dan met meer gaan zijn dan zeven man.

Ik werk alvast aan een lijst met mijn top 10 regisseurs.

[Bart Religion]

Death Proof was toch maar een matige film. En zonder enige twijfel de allerzwakste Tarantino. En hoe iemand Death Proof beter kan vinden dan pakweg Bullit of Vanishing Point? Alsof iemand Aliens vs Predator beter vind dan Alien of Predator

Matige dialogen en een paar goeie chases, maar niets dat vele andere films niet al veel beter gedaan hebben.

Tarantino staat er voor gekend veel inspiratie te halen uit oude films, maar doorgaans slaagt hij er wel in een beter eindproduct af te leveren dan de inspiratie.
Dat is hier zeker niet het geval.

Maar goed, ik vind sommige films ook gaaf die anderen dan weer niet begrijpen (Indy IV anyone ^^)

[PBR Streetgang]

Death Proof > Bullitt imo. Vanishing Point zeker en vast niet.

[boogje]

Shit.

[Silver Bullet]

Jij had het over emoties, nu schakel je ineens over naar ervaringen. Ik moet zeggen dat de Death Star zien ontploffen & co. me niet bepaald emoties geven die ik niet anders kan bekomen. Daarmee horror dus aangezien ik in het dagelijkse leven niet veel heb om echt bang over te zijn..

En zelfs wanneer we het over ervaring hebben zie ik niet waarom het banale te onbelangrijk is voor filmmaterie. Het moeten niet altijd intergalactische oorlogen zijn, al heb ik daar niets op tegen uiteraard.

Inderdaad, spanningen en emoties komen er toch enkel onder de vorm van ervaringen? -> vandaar ook het woord 'ervaren' in mijn zin..
Ik haalde ook enkele duidelijk blockbuster verhalen naar boven als voorbeeld...
Straks kom je nog af met de verklaring dat ik het enkel van blockbuster films moet hebben...

Als er iets is dat mij irriteert is het wel die 'gout et couleurs' attitude van mensen waarmee ze zichzelf meteen van alle verantwoording denken te kunnen excuseren. Het is opvallend dat hoe minder iemand van een bepaald onderwerp afweet hoe sneller die zich gaat beroepen op subjectiviteit.

Correct, en dit heb ik ook gedaan. Van sommige vormen van kunst begrijp ik namelijk niets (Voorbeeld),
en zal ik waarschijnlijk ook nooit iets van begrijpen.

Sommige (artsy) argumenten die mensen aanhalen om een vorm van kunst te verdedigen of beoordelen kan ik eigenlijk ook niet goed verstaan.
Namelijk bv. de uitspraak "je krijgt wat je er in steekt" en "jezelf portretteren op een canvas".. Je beoordeeld de film als een omhulsel/reflectie van je eigen ervaringen/emoties en identiteit, en dat vind je dan zeer goed. Ik vindt dit persoonlijk gewoon een soort vorm van "egotripperij" die eigenlijk bijna onverstaanbaar is voor een ander individu.
Al zijn deze uitspraken ook voor een deel waar, ik vind het één van de meest stompzinnige en abstracte manieren om een film te beoordelen.
Je hebt zelf mensen die een emotionele waarde hechten aan een stuk stront.
(en dit is geen grapje trouwens, dit bestaat echt, een kunstwerk dat een geplastificeerd stuk hondenpoep is)

Als je een "algemene" beoordeling of review van een film wil weergeven
moet je soms ook terugvallen op subjectiviteit. Daar is imo ook niet echt niets mis mee..

& don't get me wrong, ik kijk heel graag naar films die inspanning/emotie of ervaring vergen. Ik heb hier zelf een voorkeur voor.

Yi Yi vindt ik gewoon iets van een ander kaliber..

Bekijk anders gewoon ook eens The Taste of Tea (Trailer) of Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring. Dan weet je ook eens wat ik bedoel. Dit zijn ook simplistische/minimalistische verhalen over het leven, maar dan imo gebracht op een leukere en aangenamere manier.

[Bart Religion]

Death Proof > Bullitt imo. Vanishing Point zeker en vast niet.

Ik vond de personages vrij irritant bij Death Proof. Behalve Kurt Russel, die is nog cava. (maar hij is hier zeker geen Steve McQueen)
De actie was wel gaaf en stunts indrukwekkend, alleen veel te weinig van dat. Twee vette actie scenes en voor de rest vervelend gekir ipv geniale dialogen die ik verwacht van Tarantino.

[insomnia]

Inderdaad, spanningen en emoties komen er toch enkel onder de vorm van ervaringen? -> vandaar ook het woord 'ervaren' in mijn zin..

De ervaringen mogen dan wel anders zijn, een spanning uit een film is dezelfde emotie als een spanning in het echte leven. Dat was mijn punt. Als je enkel films kijkt uit escapistische redenen om dingen mee te maken die je niet in uw leven zult doen dan is dat uw keuze, al snap ik niet waarom je dan Yi Yi hebt uitgezocht.

Ik haalde ook enkele duidelijk blockbuster verhalen naar boven als voorbeeld...
Straks kom je nog af met de verklaring dat ik het enkel van blockbuster films moet hebben...

Daar was het me duidelijk niet om te doen.

Correct, en dit heb ik ook gedaan.

Dat was niet op jou bedoeld hoor. Het ging me eerder over mensen die dat als pseudo-argument gebruiken voor waarom ze geen echte argumenten hoeven te geven. In de trend van: die film is saai omdat ik dat vond en dat is mijn mening, gouts et couleurs man, valt niet over te discussiëren, punt. Jij had toch een hoop redenen gegeven? Ik ging er gewoon niet mee akkoord. Je mag toch een beetje weerwerk verwachten als je commentaar geeft op m'n nr. 1 hé.

Van sommige vormen van kunst begrijp ik namelijk niets (Voorbeeld),
en zal ik waarschijnlijk ook nooit iets van begrijpen.

Valt niet veel aan te begrijpen, abstracte Rothko appreciëren is eerder visceraal dan intellectueel. Diegene uit dat artikel is toch zeker ook niet een van z'n mooiste imo. En natuurlijk zijn de prijskaartjes weer astronomisch buiten proportie, maar dat is het kunstwereldje.

Sommige (artsy) argumenten die mensen aanhalen om een vorm van kunst te verdedigen of beoordelen kan ik eigenlijk ook niet goed verstaan.
Namelijk bv. de uitspraak "je krijgt wat je er in steekt" en "jezelf portretteren op een canvas"..

In de zin van, in het geval van Yi Yi, hoe meer levenservaring je hebt hoe meer je door uw eigen ervaring kunt relateren met de personages van de film. Of in het geval van iets meer abstracts zoals 2001, hoe beter je het kritisch spel waar de film u toe uitnodigt, mee speelt hoe meer je er gaat uithalen en hoe waardevoller de ervaring van de film dus gaat worden. Ik zie niet in hoe dat egotripperij is.

Je beoordeeld de film als een omhulsel/reflectie van je eigen ervaringen/emoties en identiteit, en dat vind je dan zeer goed. Ik vindt dit persoonlijk gewoon een soort vorm van "egotripperij" die eigenlijk bijna onverstaanbaar is voor een ander individu.
Al zijn deze uitspraken ook voor een deel waar, ik vind het één van de meest stompzinnige en abstracte manieren om een film te beoordelen.

Als je een "algemene" beoordeling of review van een film wil weergeven
moet je soms ook terugvallen op subjectiviteit. Daar is imo ook niet echt niets mis mee..

Reviews zijn altijd subjectief aangezien je altijd uw eigen ervaring van het kijken naar een film beoordeelt. Dit is geen harde wetenschap.

Bekijk anders gewoon ook eens The Taste of Tea (Trailer) of Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring. Dan weet je ook eens wat ik bedoel. Dit zijn ook simplistische/minimalistische verhalen over het leven, maar dan imo gebracht op een leukere en aangenamere manier.

Ik heb die Kim Ki-Duk gezien hoor, mooie film met inderdaad een andere aanpak.

Twee vette actie scenes en voor de rest vervelend gekir.

²

[Silver Bullet]

Ik ging er gewoon niet mee akkoord. Je mag toch een beetje weerwerk verwachten als je commentaar geeft op m'n nr. 1 hé.

Tuurlijk , ik begreep gewoon sommige van je standpunten niet.
Ik ben ook dit forum ook gejoined om iets bij te leren hé. Een film zoals Yi Yi had ik gewoon nog nooit gezien en vond het gewoon niet echt heel duidelijk wat jij (of bijna iedereen) eigenlijk zo goed vond aan die film.

In de zin van, in het geval van Yi Yi, hoe meer levenservaring je hebt hoe meer je door uw eigen ervaring kunt relateren met de personages van de film. Of in het geval van iets meer abstracts zoals 2001, hoe beter je het kritisch spel waar de film u toe uitnodigt, mee speelt hoe meer je er gaat uithalen en hoe waardevoller de ervaring van de film dus gaat worden.

Ik snap de vergelijking tussen Yi Yi en 2001 eerlijk gezegd niet.
2001 zet je toch veel meer aan tot denken? En qua realisme of simplisme zijn de films toch 2 opposites.
Bovendien was het verhaal, de cinematografie en de soundtrack allemaal heel spectaculair bij 2001, en bij Yi Yi dan weer het tegenovergestelde. (en hiermee wil ik niet zeggen dat ik de cinematografie van Yi Yi technisch gezien slecht vond hé).

Toen ik Yi Yi nu bekeek vond ik hem eigenlijk gewoon wat aan de mindere kant. Zoals jij en Bart Religion bv. Death proof wat aan de slechte kant vonden. Smaken verschillen (maar ze veranderen ook soms naarmate je ouder wordt.)

Later zal ik Yi Yi nog eens een tweede tweede keer bekijken,
misschien dat ik er dan anders over denk of een ander standpunt inneem.

Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles ga ik ook nog steeds eens proberen te bekijken. Ook al is het dan misschien een genre dat me niet volledig bevalt.

btw, hoe noemt dit type film eigenlijk, is daar een speciale benaming voor ofzo?

[insomnia]

Ik snap de vergelijking tussen Yi Yi en 2001 eerlijk gezegd niet. 2001 zet je toch veel meer aan tot denken? En qua realisme of simplisme zijn de films toch 2 opposites.

Ik maakte geen vergelijking tussen die twee hoor. Ze zijn inderdaad erg verschillend. 2001 is zeer ostentatief en abstract terwijl Yi Yi eerder terughouden en pragmatisch is. Ik gebruikte ze maar als voorbeelden omdat ze al in de discussie voorkwamen en ze net zo verschillend zijn. Het kwam m'n argument immers goed uit dat twee films die zo tegengesteld zijn toch allebei kunnen werken binnen dat kritisch kader dat jij als stompzinnige egotripperij afschreef.

btw, hoe noemt dit type film eigenlijk, is daar een speciale benaming voor ofzo?

Buiten 'arthouse', wat sowieso al een behoorlijk vage naam is, niet echt. Jeanne Dielman is een feministische experimentele film en Yi Yi zou ik een familie drama/comedy noemen.

[DaFreak]

Als er iets is dat mij irriteert is het wel die 'gout et couleurs' attitude van mensen waarmee ze zichzelf meteen van alle verantwoording denken te kunnen excuseren. Het is opvallend dat hoe minder iemand van een bepaald onderwerp afweet hoe sneller die zich gaat beroepen op subjectiviteit.

Dat vind ik wat simplistisch, eender welk argument je aanhaalt zal altijd op smaak gebaseerd zijn aangezien elk aspect van eender welke kunstvorm op een subjectieve manier geapprecierd word. Zelfs de technische kant; voor sommigen is shakycam amateuristisch, voor anderen versterkt het de ervaring. Wat voor één iemand een slecht effect is omdat het te weinig detail bevat is voor een ander juist fantastisch omdat het beroep doet op je eigen fantasie.

Een universeel slechte film bestaat niet. Manos: The Hands of Fate wordt door sommigen op handen gedragen. Dat heeft weinig met kennis van een bepaald onderwerp te maken; of het nu gaat over het verhaal of de technische kant, je moet geen expert te zijn om te weten of een film goed of slecht is aangezien dit standpunt altijd persoonlijk is. Ik vermoed zelfs dat de redenen waarom ik een film echt goed vind voornamelijk uit mijn onderbewustzijn voortkomen en dat ik daar nadien logica over smeer om dat gevoel te verklaren. Het kan evengoed dat ik mezelf daarmee voor de gek hou en dat de redenen die ik bedenk niet noodzakelijk mijn neurale denkpiste weerspiegelt. Kortom de meeste mensen hebben gewoon geen zin om uit te zoeken waarom ze een film goed of slecht vinden dus ik zou me niet laten storen door mensen die een aparte keuze rechtvaardigen met "smaken verschillen".

PS: Je hebt natuurlijk wel gelijk dat we hier op een discussie forum zitten dus je mag altijd proberen om ze uit hun tent te lokken maar een verhit debat over iets subjectiefs eindigt bijna altijd met "smaken verschillen".

[Bart Religion]

Subjectief > Objectief. Ik snap de fascinatie niet met objectiviteit. Trouwens, is uiteindelijk niet alles subjectief? En is subjectief niet echter dan (vermeende) objectiviteit?

Dat is trouwens nog iets anders dan de dooddoener "smaken verschillen".

[insomnia]

Dat vind ik wat simplistisch, eender welk argument je aanhaalt zal altijd op smaak gebaseerd zijn aangezien elk aspect van eender welke kunstvorm op een subjectieve manier geapprecierd word. Zelfs de technische kant; voor sommigen is shakycam amateuristisch, voor anderen versterkt het de ervaring. Wat voor één iemand een slecht effect is omdat het te weinig detail bevat is voor een ander juist fantastisch omdat het beroep doet op je eigen fantasie.

Een universeel slechte film bestaat niet. ..

Hmm, niet akkoord. Mensen die van Manos of The Room genieten doen dat net omdat ze zo slecht zijn. Er zijn toch wel enkele criteria die als intersubjectieve standaarden gezien kunnen worden. Niet puur objectief dus maar wel genoeg om een houvast te geven en enig gesprek mogelijk te maken. Ik denk aan originaliteit, technische kunde, thematisch belang, etc.
Over zulke so-bad-it's-good films kan ik niet veel kwijt want ik kijk er niet naar. Maar er zijn zo bvb een hoop klassiekers die goede films zijn en mij persoonlijk niet al te hard boeien. The Searchers bvb, op veel niveau's geweldig maar ik kan Wayne niet af. Of zijn er films die misschien niet geweldig zijn maar waar ik wel van kan genieten, Prometheus bvb. Of een film waarvan ik denk dat die interessant in elkaar steekt en fascinerend is maar onuitstaanbaar is om naar te kijken: Wavelength. etc.

PS: Je hebt natuurlijk wel gelijk dat we hier op een discussie forum zitten dus je mag altijd proberen om ze uit hun tent te lokken maar een verhit debat over iets subjectiefs eindigt bijna altijd met "smaken verschillen".

Maar er is een belangrijk verschil tussen de verschillende mogelijke situaties van hoe snel iemand zich gaat beroepen op dat argument. Ik heb genoeg discussies met PBR bvb die uitdraaien op een aantal smaakverschillen maar ik ga daardoor niet stoppen met die discussies aan te gaan. Ze zijn interessant en uit het discussiëren zelf leert ge uzelf ook beter uitdrukken.

Het gouts et couleurs argument stelt immers dat die zaken niet te bediscussiëren vallen, dat het een nutteloze onderneming is, wat ik belachelijk vind. Discussie is voor mij een van de beste en meest efficiënte manieren om uit te dokteren wat ik goed vind en wat niet. Of anders gezegd misschien: wat hetgeen ik goed vind juist goed maakt.
En aangezien die zaken mij dus wel bezig houden is het een behoorlijk grote pet peeve van me geworden wanneer mensen weigeren meer dan 2 seconden na te denken over hun eigen smaak, hun hobbies en de zaken die ze consumeren.

[Bart Religion]

Dat men over gouts et couleurs niet kan discussiëren ga ik trouwens niet met akkoord. Net zoals je appels best wel met citroenen kunt vergelijken. Enkel als ze zuur zijn vind ik ze goed. Opzouten met zoete appels.

Wel geloof ik niet in de zogenaamde 'absolute waarheid'. Goed en slecht zijn relatief.

[DaFreak]

Hmm, niet akkoord. Mensen die van Manos of The Room genieten doen dat net omdat ze zo slecht zijn. Er zijn toch wel enkele criteria die als intersubjectieve standaarden gezien kunnen worden. Niet puur objectief dus maar wel genoeg om een houvast te geven en enig gesprek mogelijk te maken. Ik denk aan originaliteit, technische kunde, thematisch belang, etc

Ik vind Manos ook gewoon slecht maar je kan je afvragen of mensen die hem goed vinden omdat hij "slecht" is zichzelf niet voor de gek houden want diezelfde mensen praten ook over slechte films die "echt" slecht zijn. Zowiezo dat er enkelingen zijn die die film hoger inschatten dan een film die ik echt goed vind. Globaal gezien kan je idd over bepaalde zaken zoals originaliteit praten maar ook daar vindt je altijd wel mensen die van die standaard afwijken. Zo vind ik bijvoorbeeld Avatar origineel terwijl ik weet dat het merendeel van de wereldbevolking praat over een remake van Dances with Wolves / Ferngully met smurfen.

In de rest van je betoog kan ik me wel vinden. Je hebt natuurlijk een punt dat als iedereen van de eerste moment zou terugvallen op "smaken verschillen" dat we dan de helft van alle fora hier meteen kunnen opdoeken. Ik besef van mezelf dat ik soms niet al te diep graaf maar dat komt door de misschien irrationele vrees voor een te diepe deconstructieve analyse van een werk wat ervoor zou zorgen dat ik achteraf minder kan genieten van het geheel omdat de delen die me niet aanstaan zwaarder zijn gaan doorwegen. (Wat als liefhebber van wetenschap best raar is but hey, the only truly consistent people are the dead )


@Bart in absolute waarheid geloof ik ook niet maar in objectieve waarheid wel.

[Stan_V]

Ik zou hier graag een top 10 plaatsen, maar ik heb nog zo veel (so they say) 'klassiekers' te bekijken dat ik schrik heb dat die lijst regelmatig geüpdatet gaat moeten worden Het nadeel (of voordeel, natuurlijk) van pas een dik anderhalf jaar intensief met volle aandacht films te bekijken