Leuk, maar zielloos. Een van de dingen die me nog het meest stoorde was de overdreven soundtrack, die ieder dramatisch moment extra moest benadrukken. Heel ernstig in de richting van de camera kijken met wat dramatische muziek erbij maakt geen goeie cinema, zeker niet als het vijftien keer in een een film voorkomt.
Ik stoor me ook aan de belachelijke gevechtscenes. 80 procent van de film zijn ze elkaar voluit aan het afslachten, toch zie je geen druppel bloed. Gewoon een keer recht op het harnas van een orc meppen, en hij valt dood neer. Om nog maar te zwijgen van de 'toren wordt een brug'-scene. Iedereen met een klein beetje praktisch inzicht weet dat die toren na 0.5 secondes al compleet in brokken in het ravijn zou moeten liggen, maar hier houden ze er nog 5 minuten lang een ellendig van de put gerukt gevecht met Legolas op.
Het houdt allemaal gewoon geen steek, en het lijkt alsof ze er niet eens moeite meer voor doen. Als het maar spectaculaire beelden oplevert. Peter Jackson is te verslaafd geworden aan zijn computereffecten, en hij vergeet dat hij er nog een film rond moet maken ook. In LOTR voelde je mee met de personages, hoop je samen met hen dat ze er uiteindelijk wel raken, dat Minas Tirith stand houdt, dat Frodo de berg bereikt. In the Hobbit zat ik gewoon te kijken naar de spectaculaire beelden zonder me eigenlijk echt in te leven.
Eigenlijk kun je het heel goed spiegelen aan de Star Wars prequels, met het verschil dan dat het hoofdpersonage in de Star Wars prequels (Anakin) het slechtste aan de films was, en bij The Hobbit (Bilbo) het beste.