Elvenking zei:
tommorello zei:
Elvenking zei:
- bekijk deze analyse van Eyes Wide Shut eens: "UNSEEN REFLECTIONS" in EYES WIDE SHUT.
Ik heb nog geen enkele Tarantino film gezien die nog maar in de buurt komt van de diepgang van een film als EWS, 2001.
- 2001: A Space Odyssey, los van het verhaal, de concepten, filosofische en spirituele aspecten, als je alleen al kijkt naar het niveau van detail, de visionaire aspecten van de technologie, de manier waarop het gebruik van voorgrondprojectie geperfectioneerd werd in deze film, de manier waarop de film open is voor je eigen interpretatie ... Als je die film nu op BD bekijkt, dan zou je totaal niet zeggen dat die film van '68 is! Visueel is die gewoon perfect. Ik bedoel, die film heeft het complete sc-fi genre veranderd.
Ik ga zeker akkoord met boogje en Elvenking (alhoewel ik niet direct akkoord ga met wat EK allemaal zei in zijn Kubrick vs Tarantino post)
Echt puur uit nieuwsgierigheid, maar zoals wat?
Ten eerste: ik heb die link niet geopend want ik heb Eyes Wide Shut nog niet gezien, en ik ga er vanuit dat daar wel wat spoilers tussen zitten en dat wil ik niet
. Maar ik vertrouw je wel in dat er zotte diepgang in EWS is...
Ten tweede vind ik niet dat wat je zegt onjuist is, ik ga gewoon niet akkoord met dat als beargumentering voor Kubrick>Tarantino.
Ten derde: weet aub dat ikzelf ook Kubrick verkies boven QT: ziehier
tommorello zei:
1. Francis Ford Coppola
2. Martin Scorsese
3. Stanley Kubrick
4. David Lynch
5. Sergio Leone
6. Joel & Ethan Coen
7. Ridley Scott
8. Steven Spielberg
9. Quentin Tarantino
10. Terry Gilliam
Maar je suggereerde persies dat Kubrick een betere regisseur zou zijn omdat zijn films een soort morele, filosofische diepgang hebben.
Ik vind gewoon dat de kwaliteiten van een regisseur niet noodzakelijk liggen bij de ability om zulke diepgang te brengen in hun films. Velen doen dat wel en dat is zalig, zoals Kurosawa, Lynch, Bergman, Fellini, ... Maar ik vind het op geen enkel niveau een vereiste. Want van zulke diepgang is er in heel het oeuvre van Scorsese niks te vinden. Taxi Driver trekt de normen en waarden het verste, maar daar heb je nog steeds enkel te maken met een zeer goed gevormde character study, en dus niet met echte diepgang in het verhaal zelf. Hetzelfde geldt voor andere greats zoals Alfred Hitchcock, die hoog in het lijstje staat van "greatest ever" staat. Er is ook echt geen enkele diepgang te vinden in het werk van AH, buiten dan misschien de psychologische gelaagdheid in Vertigo en Psycho, maar dat is zeker niet de reden voor zijn reputatie. Bij andere onontkenbare meesters is dit ook niet het geval zoals Welles, Wilder, Chaplin, Ford, evenmin bij sommigen uit latere generaties als Altman, Polanski, Coens, en naturrlijk ook Tarantino zelf
Wat ik dus probeer duidelijk te maken is dat het filosofische/morele karakter van een film eerder incidenteel is dan een vereiste imo. Wat ik zelf het belangrijkste vind voor een regisseur is dat die alle middelen ter diener beschikking gebruikt om een film zo magisch mogelijk te doen overkomen. Voor mij is het belangrijkste hiervoor het geheel van aesthetische waarden (cinematografie, montage, setdesign, muziek, art decoration, etc die dus allen onder leiding van en in functie van de visie van de regisseur werken) die deel uitmaken van de film, het verhaal/narratief van de film, de onderliggende normen/waardendie eraan verbonden zijn, het acteerwerk (ok, je hebt goeie acteurs en slechte acteurs, maar zonder degelijke regie kan een goed acteur in het niets wegvallen en andersom is het zelfde zeker ook waar, dat een slecht acteur onder goede regie een schitterende rol kan spelen; gedenk Adam Sandler in PTA's Punch-Drunk Love...) en last but not least de simpele maar belangrijke entertainment value.
Goede regie moet imo weerspiegeld worden in deze vijf categorieen, en soms is de ene sterker dan de ander. Maar een in mijn ogen getalenteerd regisseur representeert een soort kaleidoscoop van die big five.
En wat mij betreft heeft QT zeker genoeg kwaliteiten om een goed regisseur genoemd te mogen worden.
Ik zal Pulp Fiction als voorbeeld ter verdediging tegen Kubrick nemen. Het is dan ook de enige Tarantino film imo die kan opwegen tegen *insert random Kubrick movie*, en ik vind ook dat die in objectieve termen superieur is aan sommige Kubricks.
Het is niet eerlijk om "diepgang" als argument te gebruiken voor Kubrick>QT. Want als je Pulp Fiction erbij neemt; de titel zegt het al zelf. Er is geen greintje diepgang in deze film. En dat is dan ook zo waanzinnig goed gedaan. Geniaal hoe Tarantino flirt met de grenzen van pulp fiction en hoe hij zo'n nietszeggend geheel vol giet met stijl. Het is echt niet gemakkelijk om een verhaal als PF samen te houden en geen track te verliezen met wat er verteld/getoond moet worden. Niet alleen is het verhaal allesbehalve rakend aan een emotionele/morele kant, de dialoog waarmee het verhaal wordt verteld is ijzerscherp en is wat mij betreft de beste "conversation movie" ooit (samen met misschien Annie Hall, maar daar gaan we dan weg van de discussie, dus nevermind).
Niet alleen is het dat, je kan het ook bekijken van een eerder filmtheoretisch standpunt, wat je eigenlijk ook als een soort filmische diepgang kan bezien, itt een morele/filosofische. Dit vind ik zelf een zeer belangrijk element van Pulp Fiction en is mede de reden waarom ik die zo schitterend vind: Pulp Fiction is ook een geweldige meditatie op de Franse Nouvelle Vague. In zowel stijl als substantie (die net zoals bij vele NV films bijna volledig afwezig is) is die geweldig gelijk eraan, met dan het kline verschilletje dat het zich dertig jaar later afspeelt en in Amerika, niet Frankrijk. En als je het mij vraagt, kickt Pulp Fiction de ass van de Franse Nouvelle Vague and sends it home packin'. Maar dat is enkel mijn mening daarover...
En daarbij komt dan natuurlijk ook het gegeven dat Pulp Fiction waarschijnlijk de meest entertainende film aller tijden is
Dit alles om duidelijk te maken dat het om veel meer gaat dan enkel diepgang in het narratief... Een mening die jij waarschijnlijk al van in 't begin met mij deelde
) Ook met het feit dat er vb geen andere diepgang te vinden is in het andere werk van Hitchcock (The Birds of Rear Window) of Chaplin, Welles, ... ben ik het ook niet echt eens tbh.
ad
) Ook al kan je een heel genre definiëren en worden regisseurs beïnvloedt door typische kenmerken van het genre in kwestie (veel terug te vinden bij een genre zoals noir), dan nog lijkt het me belangrijk om een film zoveel mogelijk als een op zichzelf staand iets te bekijken.Ik vind het altijd zo irritant wanneer we labels beginnen te hangen aan een film. Het verengt niet alleen je visie maar vervormt deze evenzeer. "Ach, dat hoort toch niet thuis in een komedie.", "Bah, dit is toch geen typische actiefilm." Als een regisseur zo hard de perfectie weet te bereiken in ongeacht welk genre is hij of zij een nominatie voor beste regisseur waard in mijn ogen. 