Carry
Legacy Member
Dit was een erg oppervlakkige reportage, te wijten aan de onkunde en onwetendheid van Annemie Struyf met betrekking tot het onderwerp. Met wat meer kennis, ervaring en achtergrondinformatie en gerichte vraagstelling had ze een veel dieper gravende reportage kunnen maken.
Wat wel in de reportage naar voor komt en klopt met de werkelijkheid is, dat bekeerde Vlaamse moslima's vooral naïeve, laaggeschoolde, lichtgelovige en manipuleerbare meisjes en vrouwen zijn. Vaak gaat het om meisjes en vrouwen met psychische problemen, een zwak karakter die steun en structuur nodig hebben. Islam, zoals die hier door de meeste jongeren wordt beleefd is eigenlijk heel simpel: vermijd wat haram is en doe wat halal is. Het gaat om duidelijke, vaststaande regels waarover geen discussie mogelijk is. Zelf nadenken is uit den boze. Dit alles biedt een strakke structuur waarin een houvast en zekerheden worden gevonden. Spiritualiteit in de echte zin van het woord komt er niet aan te pas. Gewoon de gebruiksaanwijzing volgen, zonder nadenken en zoveel mogelijk goede punten’ behalen om het ‘paradijs’ te verdienen. Deze goede punten, ‘goede daden’, zijn niet noodzakelijk daden die door niet-moslims als goed worden gezien: goede punten kunnen ook worden behaald door leugen en bedrog tegenover niet-moslims, zelfs in weerwil van het toebrengen van schade aan anderen: Alles en alle daden, 24 uur op 24, staan in het teken van het verdienen van het paradijs: ‘dit leven is een examen en de dood is beter dan het leven’.
Meestal belanden bekeerlingen in radicale moslimmilieus en daar vind je deze opvatting over leven en dood terug. Verontrustend is echter dat dit radicale, extreemrechtse gedachtegoed steeds meer en meer gemeengoed wordt bij moslimjongeren in onze contreien.
Lindsey uit de reportage heeft zich, net als zovele bekeerlingen, laten vangen in de valstrikken van de radicale islam. Haar levenswijze die totaal wordt beheerst door het naleven van islamitische richtlijnen, staat haaks op de waarden die ze van haar ouders meekreeg en die ze op dit vlak de rug heeft toegekeerd. In haar ogen zijn haar ouders ongelovigen die zullen branden in de hel, ook al zijn ze gelovige christenen. De pijn die ze haar ouders toebrengt is aangrijpend, maar gehersenspoeld als het kind is, kan haar dit niet deren. Bovendien laat ze zich meer dan 200 jaar terug katapulteren in de tijd, zonder dat ze dit beseft. De ‘regeltjes’ die ze blindelings navolgt zijn waanzinnig. Totale waanzin kenmerkt immers de radicale islam.
Wat Al manara en de Koepel (voor mannelijke bekeerlingen) betreft , deze worden inderdaad gefinancierd vanuit Saoedi-Arabië, dat aldus het extreemrechtse en intolerante wahabisme wereldwijd exporteert en door VOEM, dat op haar beurt subsidies ontvangt van de Vlaamse Overheid . Hoog tijd dat de Vlaamse Overheid en de staatsveiligheid optreden tégen dit proselitisme van de radicale, onverdraagzame islam. Zoals Struyf zegt is het inderdaad zo dat in een eerste instantie een kandidaat bekeerling erg hartelijk en warm wordt ontvangen, onevenwichtige en onwetende mensen worden aldus onbewust meegezogen. Vooreerst wordt alles voorgesteld als rode rozen en maneschijn (ook Struyf is erin gelopen) en zolang ‘bekeerlingen’ erin meegaan is men in deze radicale middens heel vriendelijk. Maar o wee degene die er een eigen of een andere mening op nahoudt en dit ook te kennen geeft: dan volgen laster, intimidatie en soms zelfs geweld. Andere meningen worden immers niet geduld. Enkele jaren geleden woonde ik een bekeerlingendag (mannen en vrouwen uiteraard strikt gescheiden) bij in de Antwerpse Iman-e-Buhari Camii moskee. Wat je daar zag en hoorde grenst aan waanzin. Onbegrijpelijk hoe men zich zo in de luren laat leggen. Op deze dag gefinancierd vanuit Jeddah in Saoedi-Arabië en VOEM, dat wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Overheid, werden ook radicaal islamitische boeken en literatuur verspreid en verkocht. Onder meer ‘De weg van de moslim’, waarin je kan lezen dat een homo van de vijfde verdieping naar beneden moet gegooid worden. Verder veel boeken van uitgeverijen zoals el Tawheed en Noer, waarin wordt aangezet tot onverdraagzaamheid tegenover niet-moslims en waarin telkens wordt herhaald dat enkel Allah wetten kan maken. Erg verontrustend is dat dit discours ook gemeengoed wordt bij meer gematigde moslims. Zo put men absolute rechten uit de stelling dat wetten niet kunnen gemaakt worden door mensen en aldus de seculiere wetten ondergeschikt zijn aan de wetten van allah, wat onder meer tot uiting komt in de eisen van moslims om in de uitoefening van een openbare functie een hoofddoek te dragen, terwijl andere religieuze tekens niet aan bod komen of worden verbannen. Zo mag in de openbare vervoersmaatschappij in Rotterdam door de bestuurders geen klein kruisje worden gedragen, maar wel een hoofddoek. Discriminatie dus van andersdenkenden en andersgelovigen, inherent aan de islam.
Lindsey, Ali en zijn broer hebben daarenboven de strafwet overtreden: het is immers verboden om een religieus huwelijk te sluiten vooraleer men voor de wet getrouwd is. Bovendien lijkt het erop dat het een schijnhuwelijk is: voor Ali was het een middel om aan papieren te geraken. Lindsey mag dan nog verliefd zijn, Ali kan de schijn ophouden en de benen nemen van zodra zijn situatie geregulariseerd is. Abou Jahjah heeft ook op die manier een Vlaams meisje bedrogen en zo zijn de voorbeelden legio als het gaat om gemengde huwelijken (Struyf mag dan nog beweren dat het een liefdesrelatie zou zijn, ze is ongelofelijk naïef en heeft weinig affiniteit met religie, wat haar reportages minder interessant en oppervlakkig maakt).
Hopelijk hebben parket, staatsveiligheid en de overheden goed meegekeken en kan er eindelijk eens worden opgetreden tegen deze mistoestanden. Wat dit betreft slapen onze beleidsmensen, tot het eens te laat zal zijn. Wat Lindsey betreft kunnen we enkel hopen dat er van hoger uit acties worden ondernomen onder andere om het kind te redden uit de klauwen van de radicale islam (deze werkt als een soort verslaving) zodat Lindsey die echt niet weet en niet beseft wat ze doet, terug een normaal jong meisje mag worden.
Wat wel in de reportage naar voor komt en klopt met de werkelijkheid is, dat bekeerde Vlaamse moslima's vooral naïeve, laaggeschoolde, lichtgelovige en manipuleerbare meisjes en vrouwen zijn. Vaak gaat het om meisjes en vrouwen met psychische problemen, een zwak karakter die steun en structuur nodig hebben. Islam, zoals die hier door de meeste jongeren wordt beleefd is eigenlijk heel simpel: vermijd wat haram is en doe wat halal is. Het gaat om duidelijke, vaststaande regels waarover geen discussie mogelijk is. Zelf nadenken is uit den boze. Dit alles biedt een strakke structuur waarin een houvast en zekerheden worden gevonden. Spiritualiteit in de echte zin van het woord komt er niet aan te pas. Gewoon de gebruiksaanwijzing volgen, zonder nadenken en zoveel mogelijk goede punten’ behalen om het ‘paradijs’ te verdienen. Deze goede punten, ‘goede daden’, zijn niet noodzakelijk daden die door niet-moslims als goed worden gezien: goede punten kunnen ook worden behaald door leugen en bedrog tegenover niet-moslims, zelfs in weerwil van het toebrengen van schade aan anderen: Alles en alle daden, 24 uur op 24, staan in het teken van het verdienen van het paradijs: ‘dit leven is een examen en de dood is beter dan het leven’.
Meestal belanden bekeerlingen in radicale moslimmilieus en daar vind je deze opvatting over leven en dood terug. Verontrustend is echter dat dit radicale, extreemrechtse gedachtegoed steeds meer en meer gemeengoed wordt bij moslimjongeren in onze contreien.
Lindsey uit de reportage heeft zich, net als zovele bekeerlingen, laten vangen in de valstrikken van de radicale islam. Haar levenswijze die totaal wordt beheerst door het naleven van islamitische richtlijnen, staat haaks op de waarden die ze van haar ouders meekreeg en die ze op dit vlak de rug heeft toegekeerd. In haar ogen zijn haar ouders ongelovigen die zullen branden in de hel, ook al zijn ze gelovige christenen. De pijn die ze haar ouders toebrengt is aangrijpend, maar gehersenspoeld als het kind is, kan haar dit niet deren. Bovendien laat ze zich meer dan 200 jaar terug katapulteren in de tijd, zonder dat ze dit beseft. De ‘regeltjes’ die ze blindelings navolgt zijn waanzinnig. Totale waanzin kenmerkt immers de radicale islam.
Wat Al manara en de Koepel (voor mannelijke bekeerlingen) betreft , deze worden inderdaad gefinancierd vanuit Saoedi-Arabië, dat aldus het extreemrechtse en intolerante wahabisme wereldwijd exporteert en door VOEM, dat op haar beurt subsidies ontvangt van de Vlaamse Overheid . Hoog tijd dat de Vlaamse Overheid en de staatsveiligheid optreden tégen dit proselitisme van de radicale, onverdraagzame islam. Zoals Struyf zegt is het inderdaad zo dat in een eerste instantie een kandidaat bekeerling erg hartelijk en warm wordt ontvangen, onevenwichtige en onwetende mensen worden aldus onbewust meegezogen. Vooreerst wordt alles voorgesteld als rode rozen en maneschijn (ook Struyf is erin gelopen) en zolang ‘bekeerlingen’ erin meegaan is men in deze radicale middens heel vriendelijk. Maar o wee degene die er een eigen of een andere mening op nahoudt en dit ook te kennen geeft: dan volgen laster, intimidatie en soms zelfs geweld. Andere meningen worden immers niet geduld. Enkele jaren geleden woonde ik een bekeerlingendag (mannen en vrouwen uiteraard strikt gescheiden) bij in de Antwerpse Iman-e-Buhari Camii moskee. Wat je daar zag en hoorde grenst aan waanzin. Onbegrijpelijk hoe men zich zo in de luren laat leggen. Op deze dag gefinancierd vanuit Jeddah in Saoedi-Arabië en VOEM, dat wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Overheid, werden ook radicaal islamitische boeken en literatuur verspreid en verkocht. Onder meer ‘De weg van de moslim’, waarin je kan lezen dat een homo van de vijfde verdieping naar beneden moet gegooid worden. Verder veel boeken van uitgeverijen zoals el Tawheed en Noer, waarin wordt aangezet tot onverdraagzaamheid tegenover niet-moslims en waarin telkens wordt herhaald dat enkel Allah wetten kan maken. Erg verontrustend is dat dit discours ook gemeengoed wordt bij meer gematigde moslims. Zo put men absolute rechten uit de stelling dat wetten niet kunnen gemaakt worden door mensen en aldus de seculiere wetten ondergeschikt zijn aan de wetten van allah, wat onder meer tot uiting komt in de eisen van moslims om in de uitoefening van een openbare functie een hoofddoek te dragen, terwijl andere religieuze tekens niet aan bod komen of worden verbannen. Zo mag in de openbare vervoersmaatschappij in Rotterdam door de bestuurders geen klein kruisje worden gedragen, maar wel een hoofddoek. Discriminatie dus van andersdenkenden en andersgelovigen, inherent aan de islam.
Lindsey, Ali en zijn broer hebben daarenboven de strafwet overtreden: het is immers verboden om een religieus huwelijk te sluiten vooraleer men voor de wet getrouwd is. Bovendien lijkt het erop dat het een schijnhuwelijk is: voor Ali was het een middel om aan papieren te geraken. Lindsey mag dan nog verliefd zijn, Ali kan de schijn ophouden en de benen nemen van zodra zijn situatie geregulariseerd is. Abou Jahjah heeft ook op die manier een Vlaams meisje bedrogen en zo zijn de voorbeelden legio als het gaat om gemengde huwelijken (Struyf mag dan nog beweren dat het een liefdesrelatie zou zijn, ze is ongelofelijk naïef en heeft weinig affiniteit met religie, wat haar reportages minder interessant en oppervlakkig maakt).
Hopelijk hebben parket, staatsveiligheid en de overheden goed meegekeken en kan er eindelijk eens worden opgetreden tegen deze mistoestanden. Wat dit betreft slapen onze beleidsmensen, tot het eens te laat zal zijn. Wat Lindsey betreft kunnen we enkel hopen dat er van hoger uit acties worden ondernomen onder andere om het kind te redden uit de klauwen van de radicale islam (deze werkt als een soort verslaving) zodat Lindsey die echt niet weet en niet beseft wat ze doet, terug een normaal jong meisje mag worden.
