PBR Streetgang
Legacy Member
Meermaals per week gezet, omdat ik gemiddeld daar zeker boven zit. Soms gebeurt het wel dat ik een week of twee lang geen non-HW film zie, maar de week daarop dan weer vijf of zes Euro-Aziatische films zie.
De voornaamste reden waarom ik nog steeds veel meer Amerikaanse films kijk, is gewoon omdat dat mijn favoriete soort cinema is: de strakke nadruk op productie, continuïteit en een haast onzichtbare stijl vind ik echt merkwaardig, vooral dan in pre-sixties cinema. Engels is mijn favoriete taal, en de overgrote meerderheid van de Amerikaanse films die ik kijk (zijnde westerns en films noir) hanteren dan ook een zeer specifiek taaltje dat meteen gebonden is aan een bepaalde topografie en/of situatie.
De laatste tijd heb ik ook wel een serieuze interesse in Britse films, met films van Lean, Powell & Pressburger, Reed... Franse en Japanse cinema hoeven mij ook niets meer te bewijzen, maar toch voel ik daar helemaal niet dezelfde drang om alles te gaan zien wat die landen te bieden hebben, hetzelfde geldt voor Italiaanse films.
Ik denk dat luiheid wel een serieuze rol speelt in het fenomeen van only-HW movies. In mijn geval niet echt, want ik ben wel relatief actief in het uitzoeken van geschikte films all over the place. Maar zelfs met die ingesteldheid is er wel heel wat cinema die ondergerepresenteerd wordt in mijn kijken. Ik probeer veel Franse, Scandinavische, Belgische, Japanse, Italiaanse en Australische films te zien. Maar er zijn een hoop andere landen waar ik de cinema nog echt niet verkend heb. Uit India heb ik enkel nog maar Pather Panchali gezien, maar voor de rest nog geen film uit Iran of Pakistan, terwijl er een hele hoop films zijn die ik echt graag wil zien van daar. Hetzelfde geldt voor China, Argentinië, Brazilië, etc etc... Keuzes moeten nu eenmaal gemaakt worden en atm ben ik heel tevreden daarmee. Ik heb nog vele jaren voor me waar ik andere landen kan verkennen moest ik dat willen, dus ik ben heel content nu.
De voornaamste reden waarom ik nog steeds veel meer Amerikaanse films kijk, is gewoon omdat dat mijn favoriete soort cinema is: de strakke nadruk op productie, continuïteit en een haast onzichtbare stijl vind ik echt merkwaardig, vooral dan in pre-sixties cinema. Engels is mijn favoriete taal, en de overgrote meerderheid van de Amerikaanse films die ik kijk (zijnde westerns en films noir) hanteren dan ook een zeer specifiek taaltje dat meteen gebonden is aan een bepaalde topografie en/of situatie.
De laatste tijd heb ik ook wel een serieuze interesse in Britse films, met films van Lean, Powell & Pressburger, Reed... Franse en Japanse cinema hoeven mij ook niets meer te bewijzen, maar toch voel ik daar helemaal niet dezelfde drang om alles te gaan zien wat die landen te bieden hebben, hetzelfde geldt voor Italiaanse films.
Ik denk dat luiheid wel een serieuze rol speelt in het fenomeen van only-HW movies. In mijn geval niet echt, want ik ben wel relatief actief in het uitzoeken van geschikte films all over the place. Maar zelfs met die ingesteldheid is er wel heel wat cinema die ondergerepresenteerd wordt in mijn kijken. Ik probeer veel Franse, Scandinavische, Belgische, Japanse, Italiaanse en Australische films te zien. Maar er zijn een hoop andere landen waar ik de cinema nog echt niet verkend heb. Uit India heb ik enkel nog maar Pather Panchali gezien, maar voor de rest nog geen film uit Iran of Pakistan, terwijl er een hele hoop films zijn die ik echt graag wil zien van daar. Hetzelfde geldt voor China, Argentinië, Brazilië, etc etc... Keuzes moeten nu eenmaal gemaakt worden en atm ben ik heel tevreden daarmee. Ik heb nog vele jaren voor me waar ik andere landen kan verkennen moest ik dat willen, dus ik ben heel content nu.
