orac zei:
Hollywood draait toch hoofdzakelijk om geld . Of het nu om Disney , de andere grote studio's of kleinere independants gaat . Als iets goed "verkoopt" krijg je sequels of prequels (of beide) en merchandising. Dat geldt even goed voor Saw , Spiderman als Clerks .
Uiteraard, vandaar de term filmindustrie. Films aan de lopende band (waar de scenaristen dan de afgelopen 100 dagen ofzo een stok hebben tussengestoken - ander verhaal) met de hoop dat elke prent wat miljoentjes opbrengt. Clerks 2 is een zonder discussie een sequel, maar of het uitgangspunt puur winst is, betwijfel ik. Kevin Smith maakte vooral iets waarmee hij al jaren zat en dat uit z'n systeem wilde. Dat het z'n kostwinning is, is vanzelfsprekend.
orac zei:
Lynch , de broertjes Coen en zeker Kevin Smith zullen geen vette cheque weigeren als ze die kunnen krijgen.
Dat geeft hen ook de financiële ruimte om de films te maken zoals zij ze willen. Product Placement is een nog verdergaande vorm van commercialisering die inderdaad de artistieke integriteit van een film kan beïnvloeden.
Ik twijfel er niet aan dat als ze een vette cheque krijgen, dat ze het niet zullen afstaan. Die financiële ruimte is uiteraard comfortabel en talloze mogelijkheden zijn plots daar. Maar als je soms Kevin Smith en Scott Mosier hoort vertellen hoe ze een groot budget krijgen voor een film, dat ze het eigenlijk te belachelijk veel vinden en zelfs bijna weigeren. Ze doen dan zelfs hun best om die aangeboden som naar beneden te drukken. Gewoonweg omdat ze zoveel geld niet nodig hebben om een film te maken... En dan kan eventueel de uiteindeljk winstmarge nog groter zijn.
Een film kost stukken van mensen, maar het hoeft niet altijd zo duur te zijn, bedoelen ze.
Je hebt broodschrijvers en auteurs. De eerste schrijven of creëren iets om geld te hebben, ik zou meedoen als ik kon. De tweede willen iets vertellen, zij scheppen "kunst". Als dat hun kostwinning is, dan is hoe meer, hoe beter. Maar dat is bij de laatste niet het belangrijkste. Het is bijna te gemakkelijk om te zeggen dat David Lynch een kunstenaar is, de Coens evenzeer, en al veel moeilijker bij Smith, maar nog zijn z'n werken persoonlijk. Vanzelfsprekend is winst gewenst, zo niet bij de box office, dan wel bij de dvdverkoop. Geld uiteraard, maar op de eerste plaats om iets mee te kunnen delen aan de wereld. Hollywood is money, daar komen we overeen.
orac zei:
Ik begrijp uw punt natuurlijk wel ; Bay toont het expliciet in zijn films . De BMW staat mooi gekadreerd in beeld . De animal crackers volledig zoals het hoort : eerst de doos tonen en dan de koekjes over het bevallige lichaam van Liv laten glijden met een Aerosmith-tune op de achtergrond. (ge moet als reclamemaker al uw best doen om uw commercial er zo afgelikt te laten uitzien). Lynch scheidt inderdaad wel zijn reclame-filmpjes van zijn films.
Voor een ex-reclame, -playboy en -music video director mag dat wel.
Naast de animal crackers staan zelfs een paar Converse Jack Purcells.
Maar ik geef ook gemakkelijk toe dat Liv Tyler mijn center of attention is, snoeper.
En dat is het net, het is geen geheim dat ik reclame studeer, dus ik weet -net als iedereen- wat de zogezegde connotatie moet zijn bij die koekjes. Het is nu niet zo dat ik zo geweldig geaffronteerd ben, alleen dat ik Bay daar toch een kanjer in vind. Soms is er toch wel een korreltje zout met m'n woorden te nemen.
orac zei:
Maar mijn punt is dat Bay dat niet uitgevonden heeft (hoogstens technisch geperfectioneerd & geïntegreerd
) . Heel veel andere films doen het minder opvallend maar dat maakt het voor mij in ieder geval moreel niet minder verwerpelijk.
De man heeft het natuurlijk niet uitgevonden, maar het valt toch wel op zeker bij onze patser?
En dat is wat ik wil staven, wat zou de impact zijn op een publiek?
Die minder opvallende zijn zeker niet minder decadent, maar het sluit al wel beter aan de realiteit. Ik hoef niet grondig m'n bureau te bestuderen om te weten dat hier 10 verschillende merken van iets liggen. Opnieuw, je hebt niet ongelijk.
orac zei:
Ik wil ook niemand bekeren tot Bay-films . Ze zijn wat ze zijn , niets meer & niets minder. "Dure" Amerikaanse films voor een zeer breed publiek volledig in de geest van eind jaren 80 & begin jaren 90. Bombastisch ,veel camerabewegingen , bekende cast , veel visueel geweld qua explosies , CGI en kleurenfilters , technisch perfect afgewerkt , flinterdun verhaal , wetenschappelijk weinig onderbouwd ...
En als investeerders daar dan 60+ miljoen dollar insteken dan willen die zoveel mogelijk garanties dat er winst gemaakt wordt , indien mogelijk al door tijdens het maken van de film inkomsten te verwerven .
Hence the Criterion Collection, dear fellow.
orac zei:
Ik heb het er zelf ook moeilijk mee , Ik zie Ken Loach in zijn films niet gauw Kellog cornflakes op een arbeiderstafel zetten maar bij Bay stoort het minder omdat het in dat concept past. Persoonlijk was ik meer gechoqueerd door I,Robot & Cast Away waar het echt pijnlijk botste met het verhaal.
Aah, Kenneth. Uitstekend voorbeeld. Zoals ik al zei, het is niet zozeer dat ik me er moreel ziek van voel, maar de superopvallende voorbeelden wil ik aanwenden. Bay en zijn reeks, I, Robot, Cast Away, Jerry Maguire, Devil Wears Prada, etc. Puur als case study. In andere films is het minder opvallend, maar trekken ze ook zoveel volk als de publiekstrekker kan?
Dat ik geen Bay fan ben, verstop ik niet. Doch zou ik daarbij zelfs geen moment twijfelen om al z'n dvd's tegen CD WOW prijzen aan te kopen. Verklaar me gek, maar dat is m'n manier.
orac zei:
OK , ik geef het toe , ik zit veel meer naar Liv te gluren dan naar die onnozele koekjes en dat lukt gewoon niet met Will Smith en zijn (oude) shoenen.
Recognise the Hefner empire skills.
I, Robot is zo heerlijk fout dat het onvergeeflijk is, maar wel entertainend. En dat is m'n eigen paradoxale smaak t.o.v. Bay die een andere stijl van films heeft.
Er wordt niet zo veel, helder en beleefd meer gediscussieerd, het was leuk.
)?
ad: