Archief - Wat te doen bij verwaarlozing van een kind

the_fox zei:

De kleine waar het hier over gaat is 2j oud... Die is al voorbij dat stadium hoor, dus eigenlijk klopt het wel wat sneax zegt.

Klik om te vergroten...

Jep, in dat geval klopt het inderdaad. Ik wou maar gewoon zeggen dat je in het begin als onervaren ouder je gewoon even moet gaan kijken, omdat je het kind nog niet goed genoeg kent om juist het onderscheid te maken.

Drinkt uit een glas, zou normaal in een normaal bed alleen slapen, kan zelfstandig eten, kan woorden spreken ("oma zitten"), het gaat hier toch niet om een kleine van een jaar.

Betekent natuurlijk nog steeds niet dat je verlatingsangst remedieert door het te negeren

eniac zei:

Betekent natuurlijk nog steeds niet dat je verlatingsangst remedieert door het te negeren

Klik om te vergroten...

Je remedieert het toch ook niet door er ontieglijk veel eieren onder te leggen?

Onze kleinen van 1 jaar en 3 maanden gaat zonder wenen naar bed. Want hij weet dat als hij weent om aandacht, dat er dan toch niemand zal komen. (Je hoort trouwens ook aan het volume/timbre van uw kind of het weent om aandacht of als er echt iets scheelt.)

Maand geleden bleef hij voor de eerste keer in namiddag bij mijn moeder slapen en hij zette twintig minuten lang zijn keel open. Na twintig minuten is hij pas in slaap gevallen.
Vorige week legden we hem daar weer te slapen in nm, na 5 minuten was het al over.
Geef je op dat moment toe, dan is hij terug klaar wakker en zal hij volgende keer weer blijven bleiten tot er iemand komt.

En wat is 'verlatingsangst'? Een kind dat aandacht wil omdat het alleen gelaten wordt, weent toch sowieso om 'verlatingsangst'?
Een kind dat ambetant is, is niet een ambetante kleinen, maar heeft een gedragsstoornis.
Een kind dat niet mee kan in school is niet minder slim als zijn/haar klasgenootjes, maar heeft een leerstoornis.
Komaan hé zeg...

TNTim zei:

Je remedieert het toch ook niet door er ontieglijk veel eieren onder te leggen?

Klik om te vergroten...

Want dat is wat hier gebeurt, denk je? Dat dat kind teveel aandacht krijgt?

Onze kleinen van 1 jaar en 3 maanden gaat zonder wenen naar bed. Want hij weet dat als hij weent om aandacht, dat er dan toch niemand zal komen. (Je hoort trouwens ook aan het volume/timbre van uw kind of het weent om aandacht of als er echt iets scheelt.)

Klik om te vergroten...

Uw kind lijkt me dan ook niet aan verlatingsangst te lijden. Er is wel degelijk een verschil tussen wenen puur om even de aandacht te trekken, en wenen uit verlatingsangst he.

En ja, mijn dochters van bijna 3 en 7 hebben ook altijd zonder problemen naar bed gegaan. Ze hebben het ook wel eens geprobeerd om de aandacht te trekken, en dat kan je snel remediëren. Maar ook hier ging dat niet om verlatingsangst, maar om aandachttrekkerij.

Er bestaan geen wetten over hoe uw kind opgevoed moet worden. Wie zegt trouwens dat er hier sprake is van ernstige verlatingsangst en emotionele schade? Vanop een forum kunnen wij dat niet beoordelen hoor. Met alles wat hier gezegd is kunnen wij niet spreken over echte verwaarlozing. Om daarover te kunnen spreken zal er een deskundige de situatie moeten observeren.

Het beste wat nixie kan doen is het gewoon melden bij de juiste instantie zodat een onafhankelijk iemand het kan beoordelen zonder dat emoties meespreken.

Xcessive- zei:

Wie zegt trouwens dat er hier sprake is van ernstige verlatingsangst

Klik om te vergroten...

Nixie?

eniac zei:

Nixie?

Klik om te vergroten...

Dat is mijn punt, Nixie zegt dit maar wie zegt dat het daadwerkelijk zo is? Heeft hij de nodige kennis om dit vast te stellen, is dit wel een objectieve vaststelling...

Xcessive- zei:

Dat is mijn punt, Nixie zegt dit maar wie zegt dat het daadwerkelijk zo is? Heeft hij de nodige kennis om dit vast te stellen, is dit wel een objectieve vaststelling...

Klik om te vergroten...

En is het ook constant zo? Want het zijn en blijven momentopnames en dingen van horen zeggen...
Hij zegt het zelf:

nixie zei:

Ik ging er van uit dat men kon vertrouwen dat mijn bezorgdheid terecht was.

Klik om te vergroten...

Want nee, dat kunnen we niet. We kennen de situatie niet, we kennen het kind niet, we kennen de moeder niet en belangrijker; we kennen u niet!
Ik zeg het hier al een paar pagina's, we moeten afgaan op de beperkte informatie die je geeft, die je telkens pas aanvult na een opmerking van iemand. Maar uit de initiële post en veel van de uitbreidingen kunnen we niet zeggen dat het kind weldegelijk verwaarloosd wordt.

Dat het geen ideale opvoeding is, dat kan zo zijn. Maar ik heb hier nog maar weinig dingen van verwaarlozing gezien. Het enige dat echt zorgen baart, zijn die kleren met beschimmelde spaghetti op. Dat dit meermaals gebeurd is, begint wel zorgwekkend te zijn; maar dit is hier ook pas veel later aan het licht gekomen.

Mijn ouders hebben mij ook nooit een verhaaltje voorgelezen voor het slapen. Volgens mij heb ik hierdoor een minder gelukkige jeugd gekend. Zou ik alsnog aanspraak kunnen maken op een schadevergoeding of zouden de feiten ondertussen verjaard zijn? Het is > 25 jaar geleden.

Ook al is er beperkte informatie naar ons toe. Als er meerdere mensen zich bezorgd maken moeten wij het niet allemaal afdoen als fabeltjes.
Best dat er contact wordt opgenomen met kind en gezin en eens hun mening te vragen.

Meestal is het omdat familieleden of buren niet durven reageren of laconiek doen dat er veel dingen onder de radar blijven.

sneax zei:

Dat is opvoedkundig wel quasi perfect. Een verhaaltje wel of niet maakt niet veel uit denk ik (maar het is wss wel goed voor de taalontwikkeling en interesse in boeken later).

Ge steekt de kleine in zijn bed en zolang hij in het bef blijft alle gekrijs negeren. Dat is een schreeuw om aandacht en luisteren (in de kamer gaan zitten) is toegeven. Dan krijgt ge later ne kleine die denkt dat hij met geween en cinema en met zijn armen te slaan zijn goesting krijgt. Of anders gezegd, jij laat je zelfs nu al manipuleren.

Ge moet niet uren proberen een kleine in bed te lokken. Ge zet die in zijn bed en elke keer die er uit komt zet ge er hem terug in. Verder compleet alles negeren, niets zeggen, enkel duidelijk maken wat JIJ verlangd, geen affectie meer, niets. Het is slaaptijd.

En heel de situatie: uiteraard is dat niet ideaal maar als ge hier al wilt ingrijpen dan gaat ge veel werk hebben om in te grijpen in de tienduizenden soortgeljike situaties.

Klik om te vergroten...

Er zijn anders wel genoeg studies die aantonen dat een kind laten wenen (zeker < 1 jaar) inderdaad wel zal zorgen dat leert om dat niet meer te doen. Het verhoogt ook het risico geweldig op kinderen met sociale problemen.

Nu goed, ik was ook een voorstander van die methode, heb er dan wat over gelezen en de mogelijke lange termijn schade is me het korte termijn gemak niet waard. Maar ieder zijn manier van doen natuurlijk.