Arifiene zei:
In principe niét, maar dat kan gemakkelijk doorbroken worden.
Er is al rechtspraak die dat aanvecht.
Overigens ziet men nu ook wel in dat bezit van staat een slechte zet was.
Wat als de nieuwe man en mama uit elkaar gaan? Dan zit je met een probleem, want er is geen bezit van staat meer, waardoor de biologische vader in feite moet wachten tot het koppel uit mekaar gaat (en hij zou daar wel eens kunnen een handje bij helpen ook).
Waarom zou er geen bezit van staat meer zijn, louter door het beëindigen van de relatie tussen nieuwe man en mama? De relatie tussen nieuwe man en kind is determinerend, niet die tussen nieuwe man en mama. Als de nieuwe man zijn relatie met het kind onderhoud, heeft de biologische vader nog steeds geen been om op te staan.
Bezit van staat als kind heeft overigens enkel een negatief rechtscreerende werking. Een vastgestelde afstammingsband die wordt bevestigd door bezit van staat als kind, kan niet meer worden betwist, ook al berust de afstamming niet op een biologische band. Een vastgestelde afstammingsband kan niet meer verdwijnen als er bezit van staat is. De vordering tot betwisting van staat is onontvankelijk zodra het kind bezit van staat heeft.
vb.: Kind wordt binnen het huwelijk geboren (dus wettelijk vermoeden dat echtgenoot vader van het kind is). Echtgenoot voedt het kind ook op als zijn eigen kind. Stel dat na 3 jaar blijkt dat de echtgenoot niet de vader is. Noch de echtgenoot, noch de biologische vader kunnen de afstammingsband aantonen / verwerpen. Er is immers een afstammingsband vastgesteld, met bezit van staat als kind. Dit is gedaan in het belang van het kind. Deze heeft er immers meer aan dat de oorspronkelijke afstammingsband blijft bestaan (geen ontworteling). In die zin is bezit van staat een bescherming voor het kind.
HvC houdt tot nu toe nog steeds vast aan dit principe (welk overigens ook volledig gesteund wordt door de wet.
@ TS:
Zoals hierboven reeds gezegd, DNA onderzoek kan niet afgedwongen worden. Dat zou immers een inbreuk zijn op de persoonlijke levensfeer. Het weigeren van een DNA test levert echter wel een negatief bewijs op. Aldus komt het aan de weigeraar toe om het bewijs te leveren dat hij de vader niet is.
Overig zijn er ook talrijke andere bewijsmiddelen voorhanden om het vaderschap te bekomen / betwisten (o.a. wettelijke vermoedens, gerechtelijke bewijsmiddelen, ... )