Herman De Croo zei:
Na 12 maand zou ik me oneerlijk behandeld voelen, na 12 jaar niet neen. Wat als de rijke in maand 13 een ongeval heeft en 5 jaar niet meer kan werken?
Dan heb je toch gewoon dezelfde situatie alleen worden de rollen omgedraaid.
Geld is gemakkelijk te kwantificeren, een partner die je steunt in diepe dalen, die je doet opbloeien, nieuwe ervaringen leert kennen, niet. Als je het geld zo strikt wil regelenen en gescheiden houden, doe je dat dan ook voor al de rest? Elk de helft van het gras afrijden, de helft van de living schilderen, de helft van de reis boeken, de helft van jouw favoriete tv programmas bekijken, de helft van de afwas?
Dat is niet het geld strikt regelen in mijn ogen. Wij storten bijvoorbeeld beide op een gemeenschappelijke en doen samen wat we niet laten kunnen zonder dat we daar echt 50/50 van verwachten, bijvoorbeeld gaan eten, iets gaan drinken. Als we samen een kast kopen gaan we ook niet zeggen 50/50 gebruik maar wel zo betalen. En als de ene geld niet wil geven aan de reis dan maak je die reis niet, eerder dan te zeggen dat je dan maar alleen op reis gaat, dat is net zo goed elkaar graag zien en compromissen maken. En ik heb nog niemand in een financiële put weten storten omdat die de hele afwas moest doen in zijn/haar huishouden dus die vergelijking met andere zaken gaat voor mij überhaupt niet op.
Mijn visie: geld dat je hebt voor je samen was is van elk apart, alles wat je verdient in een langdurige relatie (>5j) mag in twee, zowel als het in mijn voor- als nadeel zou zijn.
Als er grote verschillen zijn qua visie op geld en uitgeven, zou je beter niet samen zijn. Als er in een lange relatie grote verschillen ontstaan in geld, ga je dan alleen op reis gaan omdat de ander het niet kan betalen? Ga je alleen in het duurder rusthuis zitten? Ga je in een versleten zetel zitten in de living omdat de ander zijn helft niet kan betalen?
In de situatie die ik beschreef voor ons is er dan ook geen verschil in visie, maar wel enige logica dat moest het niet goed uitdraaien wat op elk moment in een relatie kan gebeuren, je niet door de problemen moet om alles te verdelen. Ook hier haal je weer voorbeelden aan die wel van een gemeenschappelijke zouden gaan want je hebt er beide belang bij, je wil beide in een leuke zetel zitten, je wil beide in een goed rusthuis zitten. Als je die dingen niet kan betalen wil dat zeggen dat de gemeenschappelijke niet groot genoeg is, en dat heeft niets te maken met welke privé pot men nog opbouwd.
kobevr zei:
Als ik morgen mijn Porsche Cayman aan €99 000 koop en na twaalf maanden is die nog €67 000 waard (stel even zonder kosten), ga ik me dan onredelijk behandeld voelen? Als ik morgen een huis aan €300 000 koop (een beetje te duur betaald want hypothecair krediet en het kan niet op!) en overmorgen zegt mijn madam "kom maar bij mij wonen", ga ik me dan oneerlijk behandeld voelen wanneer het hoogste bod €265 000 voor m'n woonst is? Nee en nee. Dat is de prijs die je betaalt om niet de juiste partner (of wagen of woonplaats) te kiezen.
Sommige dingen hebben nu eenmaal hun "prijs," en het koste wat het kost vermijden (of minimaliseren) van dat leergeld, drijft u net dichter bij de realisatie ervan.
Die situatie die je beschrijft heb ik nu voor met mijn appartement. Dat is dus pech, voor mij, want ik verlies daar ruim €20000 hard verdient spaargeld aan. Vind ik dat erg, neen, want ik zie m'n vriendin doodgraag. Maar als zij me dan toch besluit buiten te gooien binnen 4 jaar, dan moet ik wel opnieuw beginnen en heeft zij een huis met meubels en kan ze gewoon verder. Stel dat je dan nog in de situatie zit die ik eerder beschreef en je kan verder gaan met €5000 want uw madamme is toevallig nog een big spender, gezellig.
Opnieuw, ik pleit hier niet voor die regeling, je doet wat je wil, maar ze afdoen als 'teken van wantrouwen', 'dom', 'oneerlijk' is absoluut onterecht, want het komt meer voor dan je denkt.
eniac zei:
Hangt ervan af. Als persoon Y parttime werkt, het volledig huishouden doet, voor de kinderen zorgt (naar en van school doen/halen), en basically ervoor zorgt dat die persoon X de job KAN doen waarmee hij zoveel geld kan verdienen, dan lijkt het me heel unfair dat Y aan het einde van de rit met het magere spaargeld van haar eigen loontje overblijft.
Als beide in een 9-to-5 zitten, geen kinderen hebben en samen in gelijke delen voor het huishouden zorgen is dat misschien iets anders. Misschien...
Goed voorbeeld, maar denk nu eens hier dat ze kwalijk uit elkaar gaan en die tweede persoon die goed verdiende wil al zijn geld terug. Huis verkopen, auto weg, en dame blijft alleen achter met amper inkomen en twee kinderen want zij won de voogdij. De man kan lekker verder met zijn leven want die heeft een grote buffer en mevrouw blijft kansarm achter.
Alles is eerlijk als je samen blijft. Het is de moment dat je uit elkaar gaat dat een gemeen spel wel eens kan beginnen.
Neen, met wantrouwen ben ik het ook niet eens. Maar het is wel een constructie die erop gericht is om achteraf gemakkelijk uit elkaar te gaan. Wat op zich niet raar is, voorstanders zullen dat realistisch noemen en de "één-pottekers" naïef noemen
Het komt voor, en ik kan niet beloven dat ik mijn vriendin voor eeuwig graag ga zien, ik wil dat wel, maar kan dat niet beloven, en tegelijk wil ik kinderen met haar. Jij kan dat ook niet voor jouw vrouw, dat is zeer rationeel, niet meer dan dat.
Wel, als ik dat naar onze situatie terugkoppel zie ik daar niet echt het probleem van in. Mijn vrouw doet of krijgt of koopt dan ook wel eens zaken die enkel voor haar zijn. Zolang beiden gelukkig zijn en er voldoende gespaard wordt ben ik al lang tevreden.
Ja, ik geloof dat elk koppel uiteindelijk wel naar "alles gemeen" convergeert. Maar ook dan blijft bovenstaande nog altijd geldig.
Ik krijg altijd het gevoel dat zij die netto meer verdienen vaak andere voordelen vergeten/ontwijken: poten onder tafel thuis want het eten is gemaakt. Allemaal goed om gescheiden rekeningen te hebben maar dat is dan €20 voor het koken van de maaltijd aub en €40 voor de strijk te doen.. Ik zie niet in waarom de grens getrokken wordt bij inkomen maar niet bij alle andere huistaken dan (om het met de echte clichés aan te halen).
Ik snap wat je wil zeggen, maar je kan achteraf niet zeggen "Ik heb 79x afgewassen in onze relatie, en jij 35x, dus dat is nog €670 in mijn voordeel". De afwas doe je omdat die gedaan moet worden, niet om achteraf ooit toevallig een financiële win te maken. In ons huishouden hebben we niet echt vaste taken, wij doen beide bijna alles, het enige wat ik niet kan is strijken.
Bewust kinderloos trouwens.
